En Çok Görüntülenen Kitaplar

O, ÇOK BEYAZDI. KUSURLU OLABİLECEK KADAR BEYAZ... BEN, ONU BU KARANLIĞIN İÇİNE HİÇ SOKMAMALIYDIM. Büyüdükçe böyle zorlaşıyor muydu hayat herkes için? İçten içe onlar gibi olmaktan korktuğumuz anne babalarımızla aynı yollardan yürüyorduk sanki. Hayatımızı belirleyecek sınavın stresi, arkadaşlıklarımız, aşklarımız... Hem ben hem de arkadaşlarım aslında bambaşka sınavlar veriyorduk hayatlarımızda. Her şeye rağmen Meriç’le birlikteydik ama hâlâ kimse onaylamıyordu bizi. Onun karanlığındaki varlığımı... Meriç’in karanlığına iyi gelip aydınlığımı ikimize de saçmayı hayal ederken, karanlıkta kaybolan ben oluyordum sanki. Aslında biliyordum içten içe bir gün beni terk edip gideceğini. O gün geldiğinde buna engel olamayacağımı da biliyordum. Bu yüzden ondan geriye kalacak, ömrüm boyunca hatırasını yaşatacak bir parçaydı tek isteğim... Tüm hayatımı etkileyecek bir şey yapmaya karar verdim ve sahiden tüm hayatım değişti. Belki de sonsuza dek... Siyahlığın içinde ne kadar hayatta kalabilir ki minik beyaz nokta? Onu yakan karanlığın içinde küllerinden yeniden doğduğunda beyaz noktayı tutabilir miydi artık o siyahlık? Kayla, tuhaf bir mekanizma gibiydi. Etrafına tüm sorunlu çocukları çekiyordu. Onun etrafındaki çembere bir şekilde tutunuyorduk ve her ne kadar istese de bizi kovmuyordu. Bir şekilde bizi keşfediyor, içimizdeki o yaralı çocuğu görüyor sonra tutunduğumuz o çemberdeki elimize sarılıyordu. Mucize değildi. Sadece o, bize inanıyordu.

TElinizdeki bu çoksesli antoloji öncelikle, ülkenin yalnızlığının yanında bir kedi gibi kıvrılıp uzanan destansı Türkçe edebiyata bir saygı duruşudur. Her biri birer ruh sağlığı uzmanı olan yazarlar, çağa, insana, edebiyata en yakın kuramlardan biri olan Psikanalitik Kendilik Psikolojisi çerçevesinde Türkiye tarihine soluk olan Türkçe romanları değerlendirmiştir. Kitaptaki her yazıda kurama dair bu duyarlılık, bağlılık ve vefa vardır. Ülkenin tarihi, fırtınaların, savruluşun ve sancıların da tarihidir. Toplumsallığa ve öznelliğe dair olanı kucaklayan edebiyat, bizler için basit bir yüceltmeden öte “trajik insan”lığa yönelik bir kapsayıcılıktır. Bu kitapta yer alan eserlerden okuduklarınız veya okumadıklarınız olabilir. Amacımız ele aldığımız eserlere olan yaklaşımımızı tanıdık kılmak ve okurla ortak bir dil yaratmaktır. Sunuşumuz, çağın tanıklığını yapan bir edebiyatı, tanıklığı güçlendiren bir kuramın aynasından okumak isteyenler için bir kendilik yolculuğu davetidir. İÇİNDEKİLER Editörlerden Önsöz Kavramlar Sözlüğü Ruh İzi Neslihan Rugancı Yaban (Yakup Kadri Karaosmanoğlu) Mustafa Çevrim Kendine Tapan Kadın (Suat Derviş) Burçin Cihan Hakkari’de Bir Mevsim (Ferit Edgü) Banu Bülbül Sevgili Arsız Ölüm (Latife Tekin) Sibel Mercan Bir Kedi, Bir Adam, Bir Ölüm (Zülfü Livaneli) Melis Caner Peygamberin Son 5 Günü (Tahsin Yücel) Şaziye Kazezoğlu Çevik Masumiyet Müzesi (Orhan Pamuk) Başak Şahin Acar Masumiyet Müzesi Tartışma Nesli Zağlı Sevgilinin Geciken Ölümü (Murat Gülsoy) Gökçen Bulut Kırlangıç Çığlığı (Ahmet Ümit) Özlem Bolat Taş ve Gölge (Burhan Sönmez) Nesli Zağlı Editörlerden Sonsöz

Bize güzelliğin bir güç olduğu ve elimizin altında bulunan bu gücü kullanmaktan daha doğal bir şey olmadığı öğretildi. Gücümüzü artırmak için güzelleşmeli ve daha da güzelleşmeliydik ama bugün anlıyorum ki asıl güç koca burnunla direnebilmek. Evet kendisini çirkin hisseden kız kardeşim, istediği estetik operasyonu yaptırabilecek özgürlüğe ve paraya sahip olunan yerden sesleniyorum; istediğin kadar güzelleş yetmeyecek, önüne yeni hedefler koyacaklar. Biz de bedenimize köle olmayıverelim be... Resim yaparak, kahkaha atarak, altta olanı bir basamak üste çekmek için mücadele ederek, keyifle günbatımlarını izlediğimiz günlerin sayısını artırmaya çalışarak, kimseleri kırmadan, nezaketle, güler yüzle yürüyelim dünyada. Çünkü bana göre benim en iyi versiyonum; göz altlarımın daha aydınlık, metabolizma yaşımın on dokuz, popomun daha kalkık olduğu, kendime yetecek kadar huzurlu olan halim değil. Benim en iyi versiyonum; hakkıyla yoksulluğu resmedebilen, zorbaya dur diyebilen, sanatıyla ezilene, geride kalana el veren halim. Amacım acının, fakirliğin pornografisini yapmak değil, bunların yok olması için uğraşmak. Bunun için de elimdeki en iyi silah fırça ve tuval. Seninki ne?

İskender babasından çok annesini severdi. Kendisini eski e yeni zamanların kahramanları arasında ayırt eden coşkusu ile duymadaki derin kudreti annesinden ona geçmişti. Görünüşü de buna uygundu: Keskin yürüyüşü, kıvılcımlı bakışları, geriye doğru uçan saçları ve sesinin kuvveti, onun bir kahraman olduğunu belli ediyordu. Daha sonraları baba ile oğulun arası açıldı. İskender, annesinin babası tarafından ihmal edildiğini görüyordu. Filip Thessalia'lı dansözlerle Yunanlı odalıkları eşine tercih ediyordu. Hatta daha sonra kral, memleketin asilailelerinden Attalos'un yeğeni olan Kleopatra ile evlenmeye karar vermişti. Düğün töreni Makedonya geleneklerine uygun olarak çok parlak, çok gürültülü bir surette yapıldı. İçiliyor, gülünüyordu. Artık herkes şaraptan keyiflenmişti. Tam bu sırada genç kraliçenin amcası Attalos yüksek sesle "Ey Makedonyalılar, tanrılardan dileyin ki sizi onlar kraliçemizin kucağında takdis etsinler; memleketimize gerçek bir kral halefi bağışlasınlar!" gibi bazı sözler söyled. İskender de orada bulunuyordu. Şiddetli bir kızgınlıkla Attalos'a "Sence ben bir piç miyim, günahkar küfürcü!" diye bağırdı... Ve şarap kasesini üzerine fırlattı... İskender macera arayan, hülya peşine takılan bir kimse olarak mı Asya'yı çevreleyen meçhul bir denize kadar bu kıtayı fethetmek düşüncesiyle sefere çıkmıştı. Yoksa ne yapacağını, ne yapabileceğini kesin olarak biliyor muydu? Askeri, siyasi planlarını buna göre yapmış, nlemlerini buna göre almış mıydı? Başarılarını sırasıyla ve arkaya doğru inceleyerek, bunların bir plan içinde birbirleriyle bağlı olduklarını meydana çıkarmak ve sonucu ispat olarak göstermek deneyinde bulunmak sözkonusu değildir. Asıl soru, eserine başlamadan önce bunun olacağı hakkında kafasında bir fikir mevcut olup olmadığını ispat eden delillerin bulunup bulunmadığıdır.. Eski çağların en derin düşünürü ve İskender'in öğretmeni olan Aristoteles ona birçok kez öğütler vermiştir. Aristoteles ona, Hellenlere karşı bir komutan (Hegemon), barbarlara karşı ise efendi olarak davranmasını, Hellenere bir dost ve soydaş, barbarlara da sanki bunlar hayvan ve bitki imişler gibi davranmasını önermişti. Düşünürün görüşüne göre bu ayrılık, doğrudan doğruya doğanın meydana getirdiği bir ayrılıktır. Çünkü: "Avrupa'nn soğuk bölgelerinde oturmakta lan kavimler cesartelidirler, fakat kafa ile çalışmaya ve sanat işlerine yatkın değildirler. Bundan dolayı onlar serbest yaşarlar, fakat devlet yaşamına ve başkalarına hakim olma yetenekleri yoktur. Asyadakiler ise uyanık kafalı ve sanatlara elverişlidirler; fakat cesaretleri yoktur. Bundan dolayı bir hükümdara sahip bulunuyorlar, kendileri de köledirler. İkisinin ortasında oturan Hellenlerin ise her ikisinde de payları vadır. Bunlar cesaretli oldukları kadar düşünme yeteneğine de sahptirleri Bundan dolayı Hellenler bir devlet halinde birleşirlerse bütün uluslar üzerinde egemenlik kurma yeteneğindedirler."