En Son Eklenenler

BÜYÜK BİR MACERA, AŞK, TARİH VE KARŞI CASUSLUK... İktidarı ele geçirmek elde sadece birdir. Asıl önemlisi, arkadan gelmesi beklenen devrimlerdir. Kimler ayak sürüyecek ya da vazgeçecek, kimler birer Anka misali yükselmekte olan güneşe doğru uçmaya devam edecektir? Devrimin yıkmaktan çok kurmak, bunun da bir kültür ve ahlak meselesi olduğu, sıra şan, şeref ve zenginliğin paylaşılmasına geldiğinde anlaşılacaktır. Osman Balcıgil’in bu romanında, en çok Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün adı geçiyor. Tam da hak ettiği gibi! İstiklal Savaşı’nın en önemli isimlerinden Kâzım Karabekir Paşa’yla Gazi’nin yolları neden ayrıldı? Karabekir Paşa’ya ülkeyi neden ve nasıl dar etti? İsmet Paşa kendisine yöneltilen öfkeden nasıl korundu? Gazi, zamana direnebilme kabiliyetine sahip Türkiye Cumhuriyeti’ni, paletinde bütün renkleri bulundurduğu ve hepsini titizlikle kullanabildiği için kurabildi. Attıkları her adımı, roman boyunca heyecan içinde okuyacağınız Şevket Süreyya Aydemir’in önderliğindeki Kadro Hareketi, Gazi’nin paletine koyduğu renklerden biridir. Kadro dergisinin imtiyaz sahibi ve yazarı Yakup Kadri Karaosmanoğlu da ona keza. Kadrocular, ekonomide devletçilik tezini savunuyorlardı. Kadrocuların en büyük düşmanı ve kapitalizmin bayraktarı Celal Bayar da Gazi’nin renklerindendi. Onun eliyle önce İş Bankası’nın başına sonra iktisat bakanlığına getirildi. İki cambazın bir ipte oynamayacağı üç yıl içinde anlaşılacaktı! Osman Balcıgil, Devrimciler ve Süs Bebekleri’nde, Gazi’nin genç Türkiye Cumhuriyeti’ni rotasına nasıl koyduğunu, bir macera, aşk ve tarih romanı kıvamında anlatıyor. Hiç bilmediğiniz çevrelere girmeye, tanımadığınız kişilerle karşılaşmaya, duymadığınız dedikodulara kulak misafiri olmaya ve yanı sıra nefes nefese bir karşı casusluk romanı okumaya hazır olun. Kitabın sonuna geldiğinizde “Vay canına! Böyle mi olmuş?” diyeceğinizden emin olabilirsiniz.

Yaşadığımız hayatı ne kadar seviyoruz? Yunan Tuhaf Dalgası'nın edebiyattaki temsilcilerinden Dimitris Sotakis'in imzasını taşıyan Yarım Kalp; gerçekte kim olduğunu itiraf etmeye en ufak cesareti olmayan ''iyi niyetli'' bir adamın portresini çizen, post-modern bir ''kötü ikiz'' hikâyesi... Kalabalıklar arasında özerkliğini arayan, adını bilmediğimiz bir adamın, kendine seçtiği ''ödünç'' hayatla nasıl ölümüne oynadığını gözler önüne seren kitap; beklenmedik, bir o kadar şaşırtıcı, hatta paralel evrenlere kapı açan bir anlatı sunuyor. Yarattığı titrek atmosferle bizleri geçmişin ağlarıyla örülmüş büyülü gerçekçi bir kentin sokaklarında dolaşmaya çıkaran yazar, şeytani bir zihnin tasarlayabileceği kıvraklıktaki cümleleriyle okuru yine derin sorgulamalara ve karmaşık çözümlemelere savuruyor. Kim kendini gördüğünde tanımaz ki? Doğanın kanunudur bu; bedenimizden filizlenen kök, kişisel bir aura vardır. İsimsiz başkarakterin tekdüze yaşamındaki tek ''aykırılık'', geçmişindeki ressamlık deneyimdir. Eşi Maria'nın bedeni, oğlu Dionysis'in kanı onun bedenidir, kanıdır. İçinde bir insanın hayal edebileceği en tatlı kaos sürse de huzurludur. Ta ki günün birinde en yakın arkadaşının verdiği haberle sakin dünyası altüst olana kadar. Mekânın birinde, kendisine ikizi gibi benzeyen bir adam vardır! Üstelik bu adam, başkarakterin bir zamanlar sanatla ve aşkla dolu ''mutlu'' hayatının bire bir aynısını yaşıyordur. Kör mü olmuştur, yoksa önünde uzanan görüntü bir yanılsamadan mı ibarettir? Belki de karşısındaki kişi, bizzat kendisidir. Zihnine -ve elbette kalbine- yerleşen devasa kuşku gözünü karartmıştır. Ancak her şeyden önce, gerçeği öğrenebilmesi için bir an önce geçmişiyle yüzleşmesi gerekmektedir... Dimitris Sotakis, görünmez bir düşmana karşı kazanılan açmazlarla dolu bir zaferi ustalıkla betimliyor ve her zaman yaptığını yine yapıyor: Gerçekle oyuncak gibi oynuyor. Varlık, benlik, hatırlayış ve unutuş kavramları üstüne düşündüren Yarım Kalp; okurları şimdiye dek yaşadıklarıyla yüzleşmeye çağırırken, geleceğe dönük tarifi zor bir rahatlama hissiyle de baş başa bırakıyor. Ne de olsa var olmak isteyen kimse kaybolmaz.

Koleksiyoncu, İngiliz edebiyatının önde gelen yazarlarından John Fowles'un, birçok yayınevinden geri çevrilme talihsizliğini yaşayan; ama yayımlandığında kendisine bugünkü ününü getiren ilk romanı. Fransız Teğmenin Kadını, Yaratık, Mantissa ve Büyücü gibi başyapıtların habercisi... Koleksiyoncu, bir kelebek koleksiyoncusuyla, âşık olarak kaçırıp zindana kapattığı bir resim öğrencisi arasındaki "mecburi" ilişkinin romanıdır görünürde. Ama Fowles'un olağanüstü üslubu ve ustalığıyla, bu ilişki, başka birçok ilişkiye de gönderme yapmakta; ahlâki kaygılarla baskı altına aldığımız yabanıl doğallığımız içinde, aslında neyi nereye kadar haklı ve geçerli bulabileceğimiz gerçekliğiyle bizi yüzleştirmektedir. Farklı yolculuklara açık bir kurgusu olan bu roman, sadece kendimize göre haklı olan bir tutku adına yapabileceklerimizin ikna edici ve masum bir anlatısı olarak okunabileceği gibi, içimizdeki "iktidar" ve "teslim olma" isteğinin hangi şartlarda ortaya çıkabileceğinin anlatısı olarak da okunabilir. Ya da iki ayrı sosyal tabakanın birbirine yakınlaşma çabalarının, aslında alt sınıfın üst sınıfa yaranma, üst sınıfın ise öğretmenlik kisvesine bürünerek "yığınları" mümkün olduğunca kendisinden uzak tutma kaygısından başka bir şey olmadığının çarpıcı bir anlatısı olarak da yorumlanabilir. Sadece bir psikolojik gerilim romanı olarak okunduğunda bile inanılmaz tatlar alacağınız Koleksiyoncu, bunun ötesine geçmekten ve kendi karanlıklarıyla yüzleşmekten korkmayanlara... Ya da Fowles'un dediği gibi "Her insan kendisi için bir giz olmalıdır" sözüne inananlar için. "Dehşet verici güzellikle bir ilk roman; son derece kendinden emin ve sıkı... Acımasız, marazi ve kesinlikle ikna edici." Richard Lister, London Standard

Uç uç böceğim Uğurböceği Cıra, beneklerinin sayısını dokuza tamamlamak için annesinin yanından ayrılmak zorundadır. Parlak beneklerine büyülü üç sözcüğü bulduğunda kavuşacaktır. Bu sözcükler neler dersiniz?