En Son Eklenenler

Sevgili okur, bu kitap bir yas kitabı. Aslında kendi kendime yazıldı ama sen de okursan ne mutlu bana! Okuyacaklarında tüm duygular çok samimi, çok gerçek, her şey yaşandığı gibi. Yas, sanki silahsız yumruk yumruğa yapılan kanlı bir meydan savaşı. Yeniden kendin olmakla her hücrende hissettiğin o derin acının sana yaptıklarının, yaptırdıklarının savaşı. Bu savaşın galibi de yok, biliyor musun? Çünkü yaşadığın her duyguyu kucaklamazsan, onları reddedersen bu savaş hiç bitmiyor. Süresi de yok bu savaşın; eskilerin dediği gibi kiminde kırk gün, kiminde senelerce sürüyor. Tek gerçek, yasını yaşarken değişeceğin ve asla eski sen olmayacağın. Böylesine derin bir acıdan daha çok ne törpüleyebilir ne değiştirebilir ki insanı! Ölüp tekrar doğmak gibi. Çünkü aslında asıl ölen geride kalan. Yazdıklarım sana kederli gelebilir ama yaşamın içinde mutlulukla birlikte keder de yok mu? Sayılı günler de olsa, önemli olan o mutlu günlere ve güzel anılara tutunabilmek değil mi? O yüzden yüzünü gülümsetenlere, elini hiç bırakmadan tutanlara, seni olduğun gibi kabul edenlere, koşulsuz sevenlere sıkı sıkı sarıl şimdi, bir gün sonrasını hiç düşünmeden. Çünkü ölüm ansızın geliveriyor… (Tanıtım Bülteninden)

“Babam beni köle olarak sattığı zaman 12 yaşındaydım. Bir piliç, yahut bir köpek eniği veya bir sıpa gibi, pazara çıkarıldım. Bunun için şikayetçi olduğum sanılmasın, hayır: babam buna ağlaya ağlaya razı olmuştu. Oturduğumuz yer Doğu Roma İmparatorluğu’nun Trakya Eyaleti’ndeydi. Hükümetin vergi için durmadan sıkıştırdığı günlerdi. Bu sırada Hunlara ödenecek vergiyi halkın sırtından çıkarmayı adet edinmişlerdi. Zaten bütün dünya Hunların adıyla çalkalanıyordu.” Hunların torunları Macarlar, bu kardeş halk, klasik edebi eserleriyle Yeni İnsan Edebiyat’ta sıra sıra diziliyor. Tarihi roman okumayı sevenler, gelin bu kez bir büyük Macar romancının gözünden çok çok öncelere gidelim. Ancak coğrafya tanıdık: Trakya. Devletler tanıdık: Bizans ve Hunlar. Hikaye ise çok sıradışı. Hayatına özgür başlayıp köle olarak satılan bir çocuk ve onun adım adım bu karmaşık siyasi iklimde, kendini yokluktan kurtarma mücadelesi. Anlaşılmayan İnsan, editörlerimizi önce adıyla cezbetmişti. Ne de olsa hepimiz bir miktar bu sıkıntıyı çekeriz. Peki metin; öyle akıcı, öyle ustaca kurgulanmış ki güçlü bir nehir gibi, önüne çıkanı ardına katıp, akıp gidiyor. Üstelik okurun zihninde yeni tarihsel inşalara olanak veriyor, okurun tarihsel imgeleminin sınırlarını zorluyor. “Ertesi sabah Atilla’nın borazan başı Kaszon, kral sarayının kulesinde göründü. Büyük, fildişi borusunu kaldırarak ufuklarda akisler uyandıran hareket işaretini verdi. Sanki binlerce boru bu sesle uyanmış, yer gök boru sesleriyle çınlamıştı. Zurnalı çalgı takımları da boru sesine katılmış, hepsi bir ağızdan çalıyordu. Şehir boru ve çalgı sesleriyle inliyordu.”

TARİH / BİYOGRAFİ BOYUN EĞMEYEN, ANLAŞILMAMIŞ, KURALLARI ÇİĞNEYEN BİR KADIN... Tarihin en ünlü Fransa kraliçesi Marie Antoinette, ölümünün ardından 200 yıldan fazla zaman geçmesine rağmen hakkında en çok yazı yazılan ve dolayısıyla her seferinde yeni baştan yaratılan bir isimdir. Ona adanmış kitapların, filmlerin, belgesellerin, resimlerin yanı sıra onu kullanarak üretilen imgelerin de sonu gelmez: tişörtler, çikolata paketleri, çay kutuları, fincanlar, parfüm şişeleri, çantalar, aynalar, yastıklar, yapbozlar… Gittikçe bir tarihi karakterden pazarlama ürününe dönüşen Marie Antoinette’i anlamak için esaslı sorular sormak gerekir: Onun hikâyesi, bir zamanlar kraliçe olan ve otuz sekiz yaşında giyotine giden bir kadının hayatından mı ibarettir? Yalnızca bir isim midir? Modanın içi boş ve yıkıcı evreninde kendini unutan yüzeysel genç bir kadın mı? Versailles’ın bir köşesindeki beş para etmez köyünde çobancılık oynayan biri mi yoksa? Devletin kasasını boşaltacak denli savurgan bir kraliçe mi? Gittikçe daha aykırı, daha baskın bir cinselliğe, biseksüelliğe, lezbiyenliğe ve hatta enseste düşkün bir kadın mı? Giyotinden geçmiş bir beden, ensesinden kan damlayan kesik bir baş mı? Tarihçi Cécile Berly; sapı samandan, gerçeği fanteziden, mantığı duygudan, makulü imkansızdan ustalıkla ayırdığı bu çalışmasında Marie Antoinette için yeni bir okuma sunuyor. Dönemini kaçınılmaz şekilde etkileyen bir kraliçenin, bir kadının portresini, nesnel verilerden hareketle, sezgilere ve söylentilere paye vermeksizin büyük bir özenle çiziyor. Marie Antoinette, göründüğünden çok daha karmaşık bir tarihi figürden yola çıkarak, Fransız kraliyetinin son günlerini, Devrim’in şafağını en önemsiz, en sert ve en acıklı yanlarıyla yeniden gözler önüne seren bir çalışma.

XX. Yüzyılın en büyük din düşünürlerinden biridir. O, teolojiyle kültür arasındaki karşılıklı ilişki üzerinde ısrarla durur. Bu ilişkiyi metafizik terimlerle, özellikle varoluşçu kavramlarla temellendirmeye çalışır. Ona göre teolojinin görevi, Tanrı hakkında aktüel ve eleştirel bir tarzda konuşmak, Tanrı'nın orijinalitesini açıklamaktır. Bu orijinaliteyi açıklarken Tillich'in kullandığı temel bir kavram vardır: Şartsız. Tanrı, Şartsız'dır. Tanrı'yı kendi dışındaki var olanlardan ayıran, O'nun özüne uygun, bundan daha elverişli bir kavram olamaz.