Eserlere Göre Listeleme

Dinimizin özellikle son yıllarda görülmemiş boyutlardaki istismarı nedeniyle toplumun cephelere ayrıldığı ve ulusumuzun birlik ve beraberliğinin bozulduğu, geleneksel sosyal örgüsünün dağıldığı ve hatta ülkemizin üniter yapısının tartışılır hale geldiği günleri yaşıyoruz. İstismar edile edile her yeniliğe karşı çıkan bir din haline getirilerek Osmanlı İmparatorluğunun yıkılmasını tetikleyen dinimiz, toplumun uygar ülkeleri yakalamasında bir yol gösterici olarak kullanılması gerekirken, din bezirganları tarafından tam aksine ayırıcı, kutuplaştırıcı ve demokratik laik cumhuriyetin niteliklerine başkaldırıcı bir intikam aracı olarak kullanılıyor. Fakat şirazesinden çıkmış olan bu din istismarı, İslam toplumlarını geri bırakmıştır. Batılı egemen şer güçler, İslam ülkelerini nedenli nedensiz işgal ediyorlar. Erkeklerine kadın donu giydirip köpek taklidi yaptırıyorlar ve üzerlerine işiyorlar. Hatta gururlu olarak tanınan ülkenin evlatlarının kafalarına çuval geçirip, pazar yerlerinde dolaştırıp aşağılıyorlar. Yarının anneleri olan, yoksul ailelerden derlenmiş milyonlarca küçük kız çocuklarının beyinleri, sokak aralarındaki tezgahlarda iğdiş ediliyor ve yarınlara milyonlarca zeka özürlü fakat bol kuma adayı bir kadın nesli yaratılıyor. Damarlarından asil kan akan birimler ise bu manzaraya, trene bakar gibi bakıyor. Ülkemizde hızla yayılmakta olan irtica, Türk toplumunu özgür düşünmeye ulaştıracak olan bilim-sanat sarmalının yaratacağı büyük sinerjiden yoksun bırakıyor. Bazı akıl tutulması içinde bulunan devlet adamlarımız, şer güçler tarafından dayatılan Ilımlı İslam projesinin rüzgârıyla yelkenlerini şişirmiş, din yoluyla istismar ettikleri Türk toplumunu Araplaştırarak 6. yüzyıl Asr-ı Saadet! dönemine doğru sürüklüyorlar. Pax Romananın karbon kopyası görünümünde, Medine Sözleşmesiyle perdelenen ihanetlerle dolu Asr-ı Saadet döneminde Allah için kervan soymak mübah kabul ediliyordu. Bugün de ele geçirilen devlet ve belediyeler sanki bir kervanmış gibi kabul ediliyor;

Parvus efendi, 19. yy.dan 1910'lara kadar Türkiye'nin Batı kapitalizmi tarafından tutsaklaştırılmasının bilimsel tahliline, sadece Türkiye'de değil belki de dünyada ilk kez girişen isimlerden biridir. Kitap, 1911-1914 arasındaki çoğu Türkçü Türk Yurdu dergisinde yayınlanmış makalelerden oluşuyor. Makaleler, ilk kez 1977'de Muammer Sencer tarafından günümüz Türkçe'sine çevirisiyle derlendi. Batı, Türkiye'yi sadece bir uydusu olacak yarı sömürge veya sömürge olarak değil, parçalanacak bir fetih coğrafyası olarak görüyor. Bu ise Batı'nın Türkiye'ye yönelik ekonomi politikalarını da doğrudan etkiliyor. Dolayısıyla Parvus'un çalışmaları günümüze yalnızca Türkiye'nin uydulaşan ekonomisini anlamak için değil, emperyalizmin askeri-siyasi stratejisini algılayabilmek.

Paul Kennedy: Türkiye, Meksika, Hindistan, Endonezya, Brezilya ve Çin anahtar ülkeler... Dünyanın geleceği bu ülkelere bağlı... Ernest Gellner: İslam ülkelerinin çoğunda Yüksek İslam, Halk İslamı'na galabe çaldı. Türkiye'de ise tersi oldu. Halk İslamı çok daha hoşgörülü, esnek ve insancıldır. Abdülkerim Soruş: İnsan haklarını dinsel metinlerden çıkaramazsınız... Bir mümin olabilmek için öncelikle inanmak hakkına sahip olmalısınız. Dolayısıyla insan haklarına sahip olmak, bir inancı benimsemekten önce gelir. Samuel P. Huntington: Türkiye Batılı olma ısrarından biraz vazgeçer, modernleşme ve demokrasinin bir İslam ülkesinde de mümkün olduğunu gösterirse, İslam dünyasına büyük bir model olur. Bernand Lewis: Türkiye, çok zorluk çektiyse de işleyen bir demokrasi kurdu... Bugün İslam Konferansı örgütünün 56 üyesinden sadece biri, Türkiye, demokrasi. Sadık Celal El Azm: İslam'ın laiklikle bağdaşmaz olduğu iddia edilemez. İslam çok farklı ortamlara uyum gösterme ve sonsuz bir biçimde yeniden yorumlanmaya açık kalma yeteneğini göstermiştir. Francis Fukuyama: Türkiye'yi insan hakları sorunları yüzünden eleştirmekten hoşlanan Avrupalılar, Türkiye'nin demokraside ne kadar yol aldığı anlamında resmin bütününü göremiyorlar.

(Arka Kapak) Prof.Dr.Tanel Demirel'in bu kitabı, Demokrat Parti iktidarı ve 27 Mayıs darbesini karşılaştırmalı olarak inceliyor. Yazar bunu yaparken, bir yandan darbeyi meşrulaştırmak için ileri sürülen tek parti diktatörlüğüne gidildiği iddiasını sorgularken, öte yandan DP hükümetinin yaptıkları ve yapamadıklarıyla darbeye gidiş sürecindeki rolünü de irdelemektedir. Eser, siyasi süreçleri anlamaya çalışırken, aktörlerin içinde bulundukları ortam ve sınırlamalarla beraber, diğer aktörlerle ilişkilerini de dikkate alıyor.