Basit Katalog

Fatih Erdoğan'ın yazdığı ve resimlediği, çıktığı günden bu yana da çocukların yeni tutkusu haline gelen 'Memo'nun Hayatı ve Eserleri' dizisinin ikinci kitabı 'Böyle de Kitap mı Olur!' karşınızda... Dizinin ilk kitabı 'Böyle de Ödev mi Olur!'u ellerinden düşüremeyen okurlarımızı yine bir kahkaha dolu bir okuma keyfi bekliyor! Öğretmenleri bu kez Memo ve arkadaşı Köfte'ye bir kitap yazma ödevi veriyor. Ancak bu göründüğü kadar kolay olmayacak. Üstelik yazacakları kitabın konusu terk edilmiş teneke bir evdeki hayaletle ilgili ve bunun için bir gece o eve gidip keşif yapmaları da gerekecek... Bu sırada Memo'nun İpek'le yakınlaşma çabalarına, köyden Memo'nun ailesini ziyarete gelen garip akrabaya, anne ve babasının komik kavgalarına, açgözlü bir apartman yöneticisine, birbirinden tuhaf yazarlara ve son olarak çok sinsi bir takım satranç hamlesine şahit olacağız. Fatih Erdoğan, şaşkın ve meraklı Memo'nun gözünden bize hayatın ve insanların rengarenk bir resmini sunmaya devam ediyor.

"“Balık düşünmez, o her şeyi zaten bilir.” Böyle der Rus yazar Platonov bir romanında. Öte yandan balıkların bitkilerden hallice olduğu düşünülür genelde. Suların bu sessiz sakinlerini “süs” olarak akvaryumlara koyar, “eğlence” olsun diye avlarız. Hafızalarının üç saniyeyle sınırlı olduğunu ve acı çekmediklerini düşünür, onlara reva gördüğümüz muameleye pek kafa yormayız. Balıkların Bildikleri’nde etolog Jonathan Balcombe, son zamanlarda artan balık araştırmalarının yanı sıra kendi deneyimlerine dayanarak, çoğumuzun aklındaki balık imajını altüst eden bir tablo çiziyor. Yaygın varsayımların aksine, balıkların “sadece hissetmekle kalmayıp aynı zamanda çevrelerinin farkında olan, iletişim kuran, sosyalleşen, alet kullanan, erdemli, hatta entrikacı canlılar” olduklarını gözler önüne seriyor ve her biri ayrı bir birey olan bu hayvanları “ahlaki kaygı çemberimizin dışına sürme eğilimimizi” sorgulamamız gerektiğini vurguluyor. Balıklar neler görür ve duyar? Birbirlerini nasıl tanırlar? İnsanları da tanıyabilirler mi? Acı ve sevinç hissederler mi? Kişilikleri var mıdır? Zekâ gerektiren işlerde performansları nasıldır? Neler öğrenebilir ve öğrendiklerini ne kadar süre hatırlayabilirler? Nasıl işbirliği yapar, hangi toplumsal kuralları ve hiyerarşileri gözetirler? Yavrularını korumak için hangi yaratıcı yöntemlerden faydalanır ve cinsiyetler arasında nasıl bir işbölümü yaparlar? Kendi “kültürleri” var mıdır? Bu soruların ve daha nicelerinin cevaplarını merak eden okurlarımızı, nefeslerini tutup balıkların renkli dünyasına dalmaya davet ediyoruz!"

Lev Nikolayeviç Tolstoy (1828-1910): Anna Karenina, Savaş ve Barış, Diriliş’in büyük yazarı, yaşamının son otuz yılında kendini insan, aile, din, devlet, toplum, özgürlük, boyun eğme, başkaldırma, sanat ve estetik konularında kuramsal çalışmalara da verdi. Bu dönemde yazdığı roman ve öykülerinde yıllarca üzerinde düşündüğü insanlık sorunlarını edebi bir kurguyla ele aldı. Tolstoy’un 1882 yılında tamamladığı İtiraf, dinî sansür nedeniyle ilk kez 1884’te Cenevre’de basıldı. Rusya’daysa tam metin olarak ancak 1906 yılında yayımlanabildi. Hayatının hiçbir evresinde kendini sorgulamaktan, günahlarını itiraf etmekten geri durmayan Tolstoy, İtiraf’ı için bir mektubunda şunları yazar: “Yeni yapıtımın asıl hedefi, yaşamıma karşı okurda tiksinti uyandırmak.” İtiraf, 1870’lerde dünya görüşünde bir kırılma yaşayan Tolstoy’un, kendi deyimiyle “ikinci doğumu”ndan sonra yazdığı ilk eserdir.

İncitici bir gerçeğin, incitici bir yalana göre hiçbir üstünlüğü yoktur. İkisi de asla ağzımızdan çıkmamalıdır. Ruhunun kurtuluşu uğruna doğruyu söylemesi gerektiğini düşünen insan, öyle bir ruhun zaten kurtarılmaya lâyık olmadığını da düşünmelidir. Ama zavallının birine sıkıntıdan kurtulması için yardım etmek amacıyla yalan söyleyen birini gören melekler, hiç kuşkusuz şöyle diyeceklerdir: Aaa, işte kendi ebedî çıkarını tehlikeye atarak komşusunun çıkarını kollayan kahraman bir ruh; haydi bu şahane yalancıyı yüceltelim!”