Basit Katalog

Malazan haritası ve posteri hediyesiyle birlikte! “BIRAKIN ÖLÜMÜM ŞAN GETİRMESİN. BIRAKIN UNUTULUP GİDEYİM. BIRAKIN CANLILARI SUÇLAYAN ÖLÜLERİN ARASINDA YER ALMAYAYIM.” Zamanın ve kumların ölü uygarlıkların üzerini örttüğü, bir zamanlar denizken artık ölümcül güneşin kavurduğu Kutsal Raraku Çölü… Malazan İmparatorluğu hâkimiyeti altındaki Yedi Kent kıtasında esen sıcak çöl rüzgârlarında bir isyanın fısıltıları taşınmaktaydı. Raraku Çölü’ndeki saklı bir vahada, Sha’ik ismindeki peygamber, Dryjhna Kıyamet Kitabı’nın eline teslim edilmesini bekliyordu. Kehanete göre, Sha’ik kitabı açtığında, intikam tanrıçası uyanacak ve Yedi Kent hürriyetini geri almak için ayaklanacaktı. Yedi Kent kıtasında gerçekleşmeyi bekleyen tek kehanet bundan ibaret değildi. Hayvan cismine bürünebilen şekildeğiştirenler, verilmiş kadim bir sözün peşinden Yedi Kent’e akın ediyor, hem çölde hem de büyülü kovanlarda birbirleriyle çatışıyorlardı. Kana susamış çöl kumlarını besleyen bu çatışmalar, Yedi Kent’i hiç olmadığı kadar tehlikeli ve korkunç bir yer hâline getiriyordu. Tanrıların faniler üzerindeki acı oyunları devam ediyor, kumlara gömülü sırlar keşfedildikçe fanilerin entrikalarının ne kadar önemsiz olduğu açığa çıkıyordu. Ancak ne tanrıların ne de fanilerin hesaba kattığı bir gerçek vardı: Tanrılar da entrikalara kurban gidebilirlerdi. “Steven Erikson beni kendine hayran bırakıyor. Eserleri sadece bir avuç kitabın başarabildiğini gerçekleştiriyor: Okurun gerçeklik algısını değiştiriyor.” —Stephen R. Donaldson “Erikson öyle gerçekçi, öyle efsunlu dünyalar yaratıyor ki oradan ayrılmak istediğinden emin olamıyor insan.” —Michael A. Stackpole “Elinizden düşüremeyeceğiniz, soluk soluğa, George R. R. Martin'in eserlerindeki vahşiliğe sahip bir kitap.” —Elizabeth Haydon “Yılın en iyi fantastik eserlerinden biri.” —SF Site

Nurullah Genç'in hayata armağan ettiği kelimeler, şiirin en güzel duraklarına götürüyor okuru yeniden. Hayatı hece hece öğretti bana Sevginin açtığı kör kapıları Ne zaman döndüysem hülyalarıma Damladı kalbime sevda suları Kalsın istiyorum kulaklarımda Umut saatinin tıkırtıları Mehtab neden böyle kanlı ve mağrur Nerede ışıklı çöl atlıları Uysal zamanlara kanatlanıyor Rüya denizinin son martıları

Marifetnâme, ismi ile müsemma; marifetin, ilim-irfan ve kültürün kaynağıdır. Erzurumlu İbrahim Hakkı Hazretleri müspet ve manevi ilimlerle mücehhez örnek bir alimdir. Fizikten astronomiye, jeolojiden psikolojiye, maddeden manaya yazdığı eserde herkese yol gösterici olmuştur. Dini konuları, sosyal konuları en güzel şekilde ele alarak izah etmiştir. Önce insanın kendisini tanımasını ve kainata ibret gözüyle bakmasını öğütlerken, insanı doğrudan Allah'ı tanımaya sevk etmektedir. Bir insana lâzım olacak bilgileri, insanın nasıl yükseleceğini, nasıl olgunlaşacağını ve Hakk'ın rızasına nasıl nail olacağını çok güzel ifade etmektedir. Ruh terbiyesinin ne kadar önemli olduğunu, insanın yaratılışına karşı daima şükredici bir kul olarak Allah'ın nimetlerini düşünmesini öğütlemekte ve nurlu bir yol göstermektedir. Fert ve toplum yaşayışının, huzur ve mutluluk içinde olmasının, hayatı devam ettirmenin prensiplerini ortaya koymaktadır. Bu eser, adeta el kitabı gibi daima müracaat edilecek bir rehberdir. Ragıp Güzel

Kuzey Carolina'daki Black Mountain kasabası, yerel polisin-eğer pek şanslı değillerse- yılda ancak bir cinayetle karşılaştığı ve halkın kapılarını kilitlemediği sakin bir yerdi. Seri cinayetler işleyen bir katilin uğrayacağı bir yer değildi ama on bir yaşındaki Emily Steiner, kaçırılmış, ve cesedi tecavüz edilmiş ve çelimsiz vücudundan bazı deri parçaları kesilip çıkarılmış olarak bulunmuştu. Cinayet, Virginia'da, seri katil Temple Gault tarafından öldürülen küçük Eddie Heath'in olayına benziyordu ve o olayda, Scarpetta ve Marino'nun bulmayı başardıkları acımasız seri katil Temple Gault, ellerinden kıl payı sıyrılıp kaçmıştı. Artık FBİ'da adli tıp danışmanı olarak çalıştığı için Benton Wesley ve Marino ile birlikte Black Mountain'a çağrılan Dr.Scarpetta, aynı katille karşılaşmayı beklemektedir. Ancak oraya gittiklerinde, aynı vakada çalışan yerel polis şefi, ölü olarak bulunur ve üstelik buzdolabında Emily'nin kesilmiş deri parçaları vardır. Bu durumda başlıca katil zanlısı ölmüş olmasına rağmen Scarpetta araştırmalarını sürdürür ve katilin küçük kıza ilk başta düşünüldüğünden daha yakın olduğuna dair kuşkuları artar. Bu arada, Dr.Scarpetta'nın FBİ'da staj gören yeğeni Lucy'nin başına gelenlerle, görevi daha da güçleşir. Dr. Scarpetta'nın olağanüstü araştırmacı yetenekleri zorlansa da Wesley ve Marino ile beraber sonunda katili bulmayı başarır.

İnsan sadece beden değil; ruhu var, gönlü var. Ve hatta biri diğerinden daha fazla olacaksa gönül terazide daha ağır basar. Ve zordur gönlün derdine derman bulmak. … Tasavvuf bir gönül terbiyesi ve Abdulkâdir Geylânî o gönül terbiyecilerinden birisi. Bize deryaya dalıp çıkardığı incileri dağıtıyor. Gönül meydanında bir gönül eri elinde tuttuğu incilere talip birilerini arıyor. Almak nasip, bulmak nasip, olmak nasip işi... … Tasavvufun önde gelen isimlerinden Abdulkâdir Geylânî’nin eserlerinden derlenen bu kitap gönlünüze iyi gelecek.

1944, Fukuoka Hapishanesi, Japonya. Hapishane duvarlarının içinde korkunç bir cinayet işlenir. Tek ipucu ise cesedin cebindeki şiirdir. Maktul hapishanenin “Kasap” lakaplı en gaddar gardiyanıdır. Cinayeti araştırması için ise en büyük tutkusu kitap okumak olan genç inzibat Vatanabe görevlendirilir. Soruşturmanın hemen başlarında azılı bir mahkûm hemen suçu itiraf eder ama Vatanabe ikna olmaz. Araştırmaları onu en sert kalpleri bile titretebilen şiirler yazan Yun Dongcu’ya yönlendirir. Vatanabe hem şüpheliyi, hem de yetenekli genç şair Yun Dongcu’yu sorguya çekerken hapishanede kimsenin göründüğü gibi olmadığını fark eder. Gerçek olaylardan ilham alınarak yazılan bu roman özgürlüğünü ve insanlığını kaybedenler için yazılmış bir ağıt, şiirin ve edebiyatın insanları dönüştürüp yücelttiğinin de bir kanıtıdır.

“Elime alıyorum tokayı; ortadan bastırıldığında kapanıp açılan türden. Çıt çıt... Tokaya sıkışmış tüyü inceliyorum. Bir saç kılı bu; incecik, uzun. Hiç kuşkusuz benden sonra bir kız çocuğu kalmış bu odada. Kumral saçlı bir kız. Bu kızın kumaş ve lastik saç bağcıkları ve taçları varmış, çünkü ahşap kutudan çıkanlar bunlar. Böyle bir kızın varlığını dolaba asılı banyo havlusu da kanıtlıyor. Çocuk havlusunun yanında kocaman, beje çalan başka bir havlu sabahlık daha asılı.” Gölün kıyısına vuran bir ceset. Kumun üzerinde unutulmuş bir bıçak. Kaan, uzun zamandır görmediği babasını son yolculuğuna uğurlamaya hazırlanırken, bu yasın içinde dile gelmeyen bir şeyler dolaşıyor. Bir öfke. Bir sızı. Bir utanç. Peri’nin çalınmış çocukluğundan geriye kalan utanç. Bu cenaze, yalnızca bir vedaya değil; geçmişin sessizlikle örtülmüş anlarına da çağırıyor onları. Peri de Kaan da, yıllar boyunca söylenmiş yalanları, anlamla yüklenmiş suskunlukları, bilerek kaçırılmış bakışları ve hiç sorulmamış soruları bir bir hatırlıyor. Herkesin bildiği ama kimsenin adını koymadığı aile sırlarını. Çocukluk geri alınabilir mi? Hatırlamak bir yarayı iyileştirir mi, yoksa onu daha görünür mü kılar? Kumlara saplı bir bıçak, geçmişin izlerini kesip atmaya yeter mi? Bu roman, bireysel bir yasın içinden geçerek, çocukluğun korunmamış alanlarını, sınıfsal ve cinsel sömürünün iç içe geçtiği o karanlık eşiği yokluyor. Menekşe Toprak, Peri’de zor bir meseleyi yüksek sesle değil, derinlikli ve edebi bir sezgiyle ele alıyor; okuru, suskunluğun en çok konuştuğu yere davet ediyor.

Üstad Ali Ulvi Kurucu Bey, Türkiye’mizde ve Müslüman ülkelerde milyonların tanıdığı bir zat… Sevimli çehresi, Muhammedî güzel ahlâkı, ruhlara hitap eden millî, dinî şiirleri ve insanı mânevi âlemlere alıp götüren gönül sohbetleri ile bir ilim ve irfan önderi… Üstad Ali Ulvi Kurucu Bey, bir Anadolu çocuğu… İlk feyzini doğduğu muhitten aldıktan sonra yüksek tahsilini Kahire’de yapmış; son elli altı senesini Medîne-i Münevvere’de yaşamış ve orada vefat ederek, sahabîlerin yanına uzanmış mes’ud bir insan… İslâm dünyasının mânevi ve siyâsî binbir hâdise ile sarsıldığı yakın tarihi bizzat yaşamış; önemli olayların şahidi olmuş ve mühim şahsiyetlerle tanışmış; bir Müslüman aydının, aydın bakışı ile bunları değerlendirmiş, bir fikir ve mânâ büyüğü… Onun hatıraları, bizler için, bir ilim, irfan ve mâneviyat kaynağı olduğu kadar, yakın tarihimiz için de bir “şifre çözücü” ve geleceğimizi tâyinde bir yol gösterici olacak…

Rainer Maria Rilke, hayatı boyunca kendisine yakın olmuş ya da eserlerini okuduktan sonra kendisiyle kısa veya uzun süreliğine iletişime geçen, bir tür içsel bağ hissettiği kişilere doğrudan ve kişisel mektuplarla yanıt vermişti. Sanatçı 1926’da, elli bir yaşında öldüğünde, şiirleri ve düzyazıları kadar önem verdiği on dört binden fazla mektup bırakmıştı ardında. Şiirlerine fazla aşina olmayan okuyucular açısından şairin sanat, aşk ve ölüm üzerine özgün düşüncelerine anıklık etme imkânı sunabilecek bu devasa külliyat içerisinde yer alan yaklaşık iki düzine mektupta Rilke, hayal kırıklığı yaratan modern dünyada bireyi ölüm, veda ve kayıp gibi hayatın en sahih farkındalık halleriyle yüzleştirir. Ölümün cesaretle kabullenilmesi yoluyla derin bir kişisel seyr’engizi öneren bu mektupların her biri, kelimelerin kederi ifade etmek ve acıyı dindirmekte kifayetsiz kaldığı o Artık-Burad’Olmayış ve kayıp haliyle yüzleşen herkes için bir teselli kaynağı ve kılavuz olabilir.