Basit Katalog

Televizyon günlük yaşamın bir parçası. Artık yalnızca evde değil, çeşitli iş mekanlarında da gündüz ya da gece ayırt etmeksizin, izlemesek bile, televizyonun düğmesini açıp onun bizi izlemesine izin veriyoruz. Televizyon çoğumuz için izlenecek, eğlendirecek, bilgi verecek ya da eğitecek bir araç. Ama yalnızca bir araç. Bu aracın tüm bu beklentileri karşılayabilmesi için, birilerinin ona bu işlevleri yüklemesi, yaptırabilmesi gerek. İşte çoğumuz için izlenen bir araç olan televizyon kimilerimiz için de çalışılan, geniş yığınlara söylemek istediklerini duyurmaya yarayan bir araç. Yani bir iş... Televizyon çalışanları da aslında birer televizyon izleyicisi... Hem kendi yaratımlarını, hem de meslektaşlarının ürünlerini onlar da eğlenerek, bilgi edinerek izleyen kişiler... Ama olması gereken bu durum ne denli gerçekleşiyor. Yani televizyon çalışanları meslektaşlarının ürünlerini eğlenerek ya da bilgi edinerek izleyebiliyorlar mı' Çünkü özellikle Türkiye´de tecimsel televizyonların yayma başlamasından bugüne değin yayıncılığın gelişmesine, en yeni teknolojilerin kullanılmasına karşın yapımcılık alanında gerilemenin varlığından söz edebiliriz. (Önsöz)

"Kendi halinde "insanlık" olur mu, diğer insanların görüp de teslim etmedikleri bir "insanlık" demek istiyorum ve olması gereklidir. Mutlak ve bağımsız bir "insanlık" dönüşülmelidir; atasözlerini, halk felsefesi cümleleri sayacak olursak, dilimizdeki "insan kıymetini insan bilir" sözüne baktığımızda bunun kolay olmadığını görebiliyoruz. İnsan bilmese de insan olmalıdır ve diğer insanlardan bağımsız bir insanlık olduğuna inanıyorum; bu, yaşama gücümüzdür." Ben cezaevi sırrını Dostoyevski'de çözdüm; gardiyanlık insan iradesini kırma mesleğidir, diyordu. Tek kelimeyle dâhiyane; dâhi, çok hızlı görebilendir ve bu nedenle bazen görünmeyeni görendir. Hapsetmenin bir tek fonksiyonu var: bireyde istemeyi ortadan kaldırmak. Dün ve bugün, cezaevinin esansı budur ve bu da insanlık dışıdır (...) Şimdi o demir ranzaya bakıyorum, ne kadar çiçekli; her tarafını ve bu arada her tarafımı çiçekle donatmış olduğum anlaşılıyor. Bir tek burun deliklerimde çiçek yok; sanki duvar ve demirin cansızlığından, çiçekle intikam alıyordum. Hep çiçek istiyordum. Herkes çiçek istiyordu. Fakat, Dostoyevski, bir dâhidir ve hapishane, istemeye düşmandır.

Halit Ertuğrul, her gün sayısız mektuplar alan bir yazar. Bu mektuplarda müthiş olaylar, çeşitli anılar ve dönüş hikayeleri yer alıyor. Mektuplar; başı boş, perişan, bitkin ve günahlara bulanmış hayatların nasıl kurtulup, imanla buluştuğunu, yüreklerin nasıl huzurla dolduğunu ve gözlerin nasıl yaşlar döktüğünü dile getirmektedir. Elinizdeki AYSEL isimli kitap da, böyle bir mektuptan oluşuyor. Öksüz ve yetim kalmış, yetiştirme yurdunda büyümüş, insafsız insanların ve art niyetli kişilerin elinde gençliğini harap etmiş bir genç kızın, akılları durduran hayat mücadelesi ve sonunda amansız kanser hastalığı... İntihar edip, kurtulmayı isterken, gönlüne doğan, içini aydınlatan iman ışığıyla müthiş bir dönüş, ibretli bir son. İnsan ilişkilerini, gençlik problemlerini, toplumsal yozlaşmayı sorgulayan bu kitap, intihar etmek üzere olan bir kızın kurtuluşunu anlatmaktadır.

Osmanlı İmparatorluğu, tarihin gördüğü üç büyük imparatorluktan birisiydi. Tarih sahnesinden kalkmalarına rağmen Roma ve İngiltere imparatorlukları gibi Osmanlı İmparatorluğu’nun da, tesirleri devam ediyor. Basra’dan Budin’e kadar olan bölgelerde asırlarca süren Osmanlı hakimiyeti günümüz dünya politikasına da tesir eden derin izler bıraktı. Günümüzde, özellikle son 15 yılda Balkanlar’da, Kafkasya’da ve Ortadoğu’da kaldırılan her taşın altından Osmanlı İmparatorluğu’nun izleri çıkıyor. David Fromkin’in, New York Times’teki 9 Mart 2003 tarihli yazısı da bu gerçeği ifade etmekteydi: "Bir hayalet ABD’yi pençelerine almış, rahat bırakmıyor. Bu Osmanlı İmparatorluğu’nun hayaleti. Irak’ta, Sırbistan’da, Bosna’da, Kosova’da, Körfez Savaşı’nda, 11 Eylül saldırılarında bu hayalet bizimleydi. Osmanlı hayaletleri asla uzaklaşmadı!"

'Yolculuğun, bütün ruhsal süreçler gibi seni henüz tanımadığın birisi ile karşılaştıracaktır. Bunun ne zaman gerçekleşeceğini, hatta gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini bilemezsin. Onunla karşılaşmaya hazır olduğunu hissettir, yeter. Ama karşına çıkacak Yüz'ü tanımadığın gibi, ne kurallar koyabilir, ne önceden belirlenmiş bir randevu verebilirsin. Arayış seni bir kırılganlık, bir soyunma durumuna sürükleyecektir ki, arayıştan uzak kalmış kişilerin beklediği hiç de bu değildir aslında. Hiçbir şeyden emin olma, emin olduğun bir şey varsa ondan vazgeç.' Susanna Tamaro, sevginin ateşi ve ruhun rüzgarı olmadan hiçbir yere varamayacağımızı, günlerimizi sıradan bir tutsaklıktan kurtaramayacağımızı söylerken bir kez daha okurların içini ısıtıyor, yüreklerine sesleniyor. Tamaro ile yirmi yaşlarında bir genç kızın bir yıl süren hayali mektuplaşması üzerine kurulu kitapta, ünlü yazar, hayatla baş etmekte zorlanan bu genç kıza açık ve neşeli bir üslupla, insanlığın ortak dilini kullanarak, sıkıntı çektiği konularda yardımcı olur, kendi içselliğine yönelmesini ve kendi duygularını keşfetmesini, bunu yaparken de acı, karamsarlık ve sıkıntıdan korkmamasını söyler. Susanna Tamaro, aslında ona kendi kişisel ve manevi deneyimini aktarmakta, kendi geçtiği yolları anlatmakta, kendi ruhunun kapılarını açmaktadır.

Şenlik Sanat ve Sabotaj, devletsiz hayat hakkı için mücadele edenlerin tarihinden, iktidar karşısında edepsiz ve adapsız davrananların geleneğinden kesitler sunuyor. Şenlik Sanat ve Sabotaj, demiryolu serserilerinin, dilencilerin, çingenelerin, şehrin kapısından içeri alınmayanların, sur diplerinde yaşayanların, akıl hastanelerine kapatılanların, yersiz-yurtsuzların, kültürel serüvencilerin öykülerini anlatıyor. Şenlik Sanat ve Sabotaj, Alamut Kalesi´ni, korsan ütopyalarını, Komün´ü modern zamanlara taşıyor. Şenlik Sanat ve Sabotaj, anarşizmin 21 yy.´daki rönesansını yakından izleyen bir yazarı, yeni bir düşgörücüler çağını müjdeleyen yazılarından oluşuyor. (Arka Kapak)

Tek-Boyutlu İnsan tarihin ödünç değerleri üzerine kurulu "Protestan" ya da "Batı" uygarlığının özdeksel gönenci ile bağdaşmayan törel yoksulluğunu, uygarlaşmayan uygarlığını sergileyen bir duyunç başyapıtıdır. Tek-boyutlu insan bir soyutlama değil ama düşüncesiz-değersiz imgesi ile hergün karşılaştığımız Protestan Amerikalıdır: Zencileri, Katolikleri ve Azınlıkları arı ekininden dışlayan özgür yurttaş: Sorumluluğunu kaldıramadığı bir özdeksel güç ve gönenç üretmiş, yalnızca kendi dünyasını değil ama bütün dünyayı nükleer cehenneme dönüştürmeyi göze almış pragmatik Amerikalı. -Onda yaşayan Reformasyonun ve Aydınlanmanın tinidir: yetkecilik ve boş inanç boyutu yalnızca yasanın "demir kafesi" ve pozitif bilimin duyunçsuzluğu ile yer değiştirmiş, kendinde değil ama salt yararlığının terimlerinde yorumlanan demokrasi bu tek-boyutlu tinde salt bir iki-yüzlülük kurumu olmuştur. Marcuse bu tinin utanç verici politik bilincini dünyanın tümü için model görüyor, çünkü saf özdekçiliğiyle bunun anamalcılığın ürünü olduğunu düşünüyordu. Ama belki de ironik bir anlamda haklıdır, çünkü erdeminde köhnemiş dünya tarihi gerçekten de çoktandır uygarlığı paranın terimlerine indirgeyen Protestan ekinin ölçünlerinde yaşanır olmuş, bir örgütlenme ve etkililik başyapıtı olan bu ekinsel model tarihin çürümüş tinlerinin önüne "uygar" olmanın kalıbını koymuştur. Özgürlük bu ekindedir -amaçsızca yapmak ve amaçsızca yoketmek için. Dünyanın arta kalanı ise sanki modern tarihten çekilmiş, sanki bu yeryüzü onun kendisinin de değilmiş gibi usdışı bir sorumsuzluk ve umursamazlık içine girmiş, dünyayı doğası ve insanıyla yoketmeyi göze alan bu modern kabadayılığı derin bir budalalık ve kayıtsızlık içinde yalnızca seyretmektir- eğer kendisi aynı çılgınlığa doğru hazırlanmıyorsa... (Arka Kapak)

Hijos de la Noche, Gecenin Çocukları derlerdi kendilerine. Çılgın, isyancı, soyguncu, devrimci ve anarşisttiler. Büyük bir düşü vardı onların; her türlü otoriteyi bütün izleriyle ortadan kaldırmak istiyorlardı. Geceyi severlerdi. Ve otuz yıllık canhıraş bir mücadeleden sonra, yıldızlı bir Temmuz gecesi, el bombaları, tabancalar, tüfekler ve dizginsiz bir özgürlük tutkusuyla silahlanmış olarak, otoriteyle nihayi hesaplaşmaya girişmek üzere ayağa kalktılar. Tutsak yaşamın son gecesi olacaktı bu. Çünkü otuzaltı saat sonra İspanya'nın yarısında otoriteyi ortadan kaldıracak ve anarşiyi Barselona'dan Aragon kırlarına kadar yayacaklardı. (Arka Kapak) .

Terörizm konusundaki incelemelerde tutulacak iki yol var. Bu yollardan birinde neyin terörizm olduğu belirlenerek işe başlanır. Sonra terör örnekleri araştırılıp çareler bulunmaya çalışılır. Bu doğru olan yaklaşımdır. Yollardan diğerinde, terörizm sorumlusunun resmen belirlenmiş bir düşman olduğu savından hareket edilir. Sonra, terör eylemleri bu düşmana yüklendiği vakit terörstçe diye nitelenir; değilse, bu eylemler görmezden gelinmeli, "misilleme" ya da "özsavunu" diye adlandırılmalıdır. Bu da propagandacı yaklaşımıdır. Propoagandacı yaklaşım, genel olarak hükümetlerce, bir de totaliter devletlerdeki hükümet aygıtlarınca benimsenir. Terörizm Efsanesi bu yaklaşımı, devlet güdümlü uluslararası terörizmi ele alıp irdeleyen önemli bir çalışma.