Basit Katalog

Ortaöğretim ingilizce ders kitabı

Gerçek bir neden yok. Hey Kenan! İstanbul'da bulunduğum için seviniyorum, neden diyecek olursan, bir tek interneti seviyorum. Bir de seni. Sen ne uysal adamsın. Seninle beraber internette birçok arkadaşım oldu, gerçek anlamda yazıştığımsa sensin. Diğerleriyle chatte buluşuyoruz. Chatte çok genel oluyor konularımız. Yani sen farklısın. Bunu aceleyle niye yazdığımı merak edersen, sözde arkadaşım Nazlı için. Baran'la benim arkadaşlığıma, üzülmeme anlam veremiyormuş. Bana çıkma teklifi bile yapmadığını yazmış. Şu hale bak, bir de en yakın arkadaşım olacak. Neyse, ben yine onu severim. Bugün annemin günlüğünü okumaya başlıyorum. Zamanım azalıyor, o nedenle kısa yazıyorum. Chate gel, çok formumdayım. Dalga geçecek birilerini bulmakta kararlıyım. Bye.

Yaşam denen bu büyük ve gizemli yolculuğun öyküsünü, ancak bize verilen bir avuç harf ile kağıda dökebiliriz. Sözcükler, cümleler, bölümlerle dolu sayısız kitap yazmak için kendi harflerimizi seçme özgürlüğüne sahibiz. Sözcükler, cümleler, hikayeler kendi elimizle yarattıklarımızdır.Hendrick Vannek'in kahramanı Mong, hür iradesiyle seçtiği bir avuç harfle farklılığın ötesine doğru bir yolculuğa çıkarken her eylemiyle bize şu gerçeği hatırlatıyor."Dünyadayız ama dünyaya ait değiliz"Farklılığın ucubelik olmadığı bir zamandayız. Mong'u ve kitabı değerli kılan da bu!

1993 yılında Avrupa Şampiyon Kulüpler Ligi'ne katılan ünlü takımımız Galatasaray, İstanbul'daki ilk maçında Bacelona ile beraber kaldıktan sonra, bir gazetecimiz, Barcelona teknik direktörü Johan Cruyff'a, galiba biraz da övünmeyle imalı imalı:"Ne dersiniz Mr. Cruyff? demiş. "Galatasaraylı Suat sizce'de Avrupa'da top koşturabilir mi?" Gazetesinde gene kendisinin yazdığına göre; " Anlayamadım?" demiş Cruyff şakın şaşkın. "Burası Avrupa değil mi? Galatasaray Avrupa liglerinde oynamıyor mu zaten?"Gerçekten ağzımızı açtık mı Avrupalılığımız konusunda mangalda kül bırakmayız ama, ilginçtir, Avrupalı olduğumuza yürekten inandığımızı söyleyebilmemiz de olanaksızdır galiba. Altı yedi yüzyıldır üzerinde yaşadığımız bu topraklarda, Avrupa'nın da neredeyse yarısını içine alan dünyanın en uzun ömürlü imparatorluklarından birini kurmuş olduğumuz, üstelik son iki yüz yıldır Avrupalılaşabilmek için Avrupalılaşmamıştık bir dediğini iki etmediğimiz halde, gerçekten hala niçin Avrupalılaşmamıştık acaba? Demirtaş Ceyhun, "Ah Şu Biz Kara Bıyıklı Türkler" adlı çalışmasının bir anlamda devamı olan bu kitabında, işte bu sorunun yanıtını arıyor şimdi de. Ne Avrupalıların bizi Avrupalı sayıyor, ne de kendi gözümüzde Avrupalı olabilmişiz hala, acaba niçin? Avruaplılık şöyle dursun, köylü bile olamamış mıyız yoksa bu süreçte? n da, verilmiş birçok kararınızı temleden sarsan çağından hiç kuşkumuz yok.

Atilla Keskin, "68'li dönem"de, Deniz'ler, Hüseyin'ler, Yusuf'lar, Sinanlar'la aynı ideali paylaşıp yeryüzü biraz daha aydınlık olsun diye yüreğinde kıvılcımlarla yola çıktığında, Ortadoğu Teknik Üniversitesi son sınıf öğrencisiydi. Fedâkarlık, inandığı yolda yürürken tehlikeyi hesap etmemek, ideal ve kader ortaklığı, o kuşağın en belirgin özellikleriydi. O günlerde en önde yürüyenler ya öldürüldüler ya da hemen yanıbaşlarında bir arkadaş canında soludular ölümü. Denizler'in idam hükümlerinin okunduğu salonda, haklarında idam hükmü verilen on sekiz gençten biri de Atilla Keskin'di. En delikanlı yıllarını darağacının gölgesinde dört duvar arasında, ömrünün yirmi yılını da sürgünde gurbet elde geçirdi. Onun anılarında kuşağının kavga günleri, kavga arkadaşlarının insani derinliğiyle iz bırakmış duyguları ışıldıyor. Gülümseyişlerinde acılar, acılarında gülümseyişler gizli. Sesi, yaşamın içinden gelen insanın sesi: eğilip bükülmemiş, sade, gerçek, içtenlikli... Ve zaten sivil tarih de ipuçlarını böylesi kaynaklardan toplamıyor mu?