Basit Katalog

İslamiyet'in 'adil', 'fakiri gözeten', 'ekonomik bunalımlar üretmeyen', 'emeği yücelten' bir sistem öngördüğü, dolayısıyla halen yaşanagelen çok ağır adaletsizlik ve süreğen krize karşı en uygun seçeneğin Şeriat olduğu fikri, son on yılların en çok yinelenen iddiası oldu. Peki ama İslamiyet'in adil ve dahası günümüz koşullarında uygulanabilir bir ekonomi politika önerdiği iddiası doğru mudur gerçekten? Kur'an ayetleri ve Hadisler yanında yaşanan Şeriat deneylerinden hareketle İslami ekonomi politiğin kapsamlı bir analizini yapan bu kitap, söz konusu iddiaların bütünüyle mesnetsiz olduğunu göstermektedir.

Yemenli Nujood henüz on yaşındayken evlendirilmek üzere otuzlu yaşlardaki bir adama satıldı. Ailesinden, çok sevdiği kardeşlerinden koparılıp zorla Yemen'in izbe bir köyüne gönderildi. Evlendiği adam kendinden yaşça oldukça büyüktü: tam üç kat. Ailesine Nujood ergenlik çağına girene kadar ona dokunulmayacağına dair söz verilmişti. Ancak bu söze sadık kalınmadı. Verdiği sözü unutan kocası, Nujood'un bir genç kız olmasını beklemeden evlendiği gece onunla zorla birlikte oldu. Nujood gündüzleri kayınvalidesi tarafından, geceleri ise kocası tarafından iki ay boyunca fiziksel ve duygusal şiddete maruz kaldı. Ve Nujood bu kâbusu yaşarken yalnızca 10 yaşında bir çocuktu. Ama Nujood pes etmedi ve tüm Yemen'e ve başka memleketlerde aynı kadere mahkûm insanlara örnek olacak bir serüvene imzasını attı. Yaşadığı topraklarda eşine benzerine rastlanmamış bir hikâyenin başkahramanı oldu; kocasından boşanmak için gizlice evden kaçarak mahkemeye gitti ve yargıcın kapısını çaldı. Nujood'un ailesine ve Yemen geleneklerine meydan okuyuşu ve cesareti tüm dünyada yankılandı ve Orta Doğu'daki tüm genç kızlar için ilham kaynağı oldu. Ve Nujood eşsiz hikâyesiyle tüm dünyanın vicdanını bir kez daha sorgulamasına sebep oldu. *** “Annem sessiz kalıyordu. Üzgün ama kaderine boyun eğmiş bir hali vardı. Sonuçta, Yemenli kadınların çoğu gibi onunki de düzenlenmiş bir evlilikti. Kimse ondan iyi bilemezdi, ülkemizde sıkıntıyı kadınlar çeker, emirleri erkekler verirdi. Bu durumda beni savunmak, baştan kaybedilmiş bir savaş olacaktı.” Kocası evli bir kadının okula gitmesinin doğru olmayacağı gerekçesiyle Nojood'u okuldan aldı. Düğünündeyse Nujood bir köşede oturmuş gözyaşları içerisinde olanları bir yabancı gibi izliyordu başına gelecekleri hissediyormuşçasına. Olanlar tek kelimeyle felaketti. Kocasının tecavüzleri ve dayağının yanı sıra kayınvalidesinin verdiği eziyet de durumu daha da kötüleştirmişti. Onca zulmün içerisinde küçücük bir kız çocuğu olarak ayakta du

"Hocam ben annemi hiç görmedim. Annelerin bir kokusu varmış. Çocuklar annelerine sarılınca o kokuyu duyarmış, öyle diyorlar. O nasıl bir koku hocam? Küçükken yuvaya gelen gönüllü annelere sarılırdım; parfüm kokusu dışında bir koku almazdım. Yoksa bu koku parfüm kokusu gibi bir koku mu?" "Hocam, okulda anne babası olan çocuklar korktuklarında 'Anne!' diye bağırıyorlar. Ben korktuğumda 'anne' diyemiyorum, acaba neden?" "Anneleri olan çocuklar, annelerine bir şey sorduğunda anneleri hep 'Efendim anneciğim,' diyor. O çocuk, o kadının annesi mi hocam?" "Hocam, bazı gönüllü anneler yuvaya gelince ağlıyorlar. Biz ağlanacak bir şey yapmıyoruz ki." "Ben ölürsem arkamdan kim ağlar hocam? Beni kimsesizler mezarlığına mı gömerler hocam?" "Anneler çiçekleri neden çok sever hocam?" "Hocam, benim annem beni doğururken ölmüş. Benim annem cennete gitmiş midir?" "Anneler karşılık beklemeden severmiş. Yoksa onlar insanüstü varlıklar mı hocam?" Acıtan soruların gerçek hikayeleri.. (Tanıtım Bülteninden)

Ben bu kitabı gazetecilik mesleğine ilişkin bilgi vermek için yazmadım. Bu mesleğin içyüzünü anlatmak, basın tarihine ışık tutmak gibi bir derdim de yok. Ben bu kitabı, hayatımın bir döneminde yaşadığım travmayı atlatabilmek için yazdım. Çok kişisel, çok özel bir öykü anlattığımı sandım. Oysa öyle çok paylaşılan, öyle sıradan bir yaraya dokunmuşum ki... O bir dokunuşa, bin "Ah" işittim...Zeynep Oral'dan basın tarihine ilginç notlar düşen bir kitap geldi: Meslek Yarası... Kendi deyişiyle "ko-vu-lu-şu"nun öz dünyasındaki yankılarını (yarasını) anlatıyor. Hem de bir tiyatro eseri kurgusuyla ve bir edebi üslupla... -Nail Güreli-Zeynep Oral'ı Cumhuriyet okurları iyi tanır. Birbirinden ilginç konuları ele alan, her yazdığını merakla ve zevkle okutan bir yazar... Anıları keyifle, bir solukta okunuyor. -Emre Kongar-Zeynep Oral yaşadığımız dünyada, kadın, aydın, anne, insan, yurttaş, gazeteci ve yazar olmanın anlamlarını bir bir vurguluyor... Fakat belki hepsinden daha da önemlisi, bu kitabın, 1970-2000 yılları Türkiye'sinin, birlikte yaşadığımız acı, tatlı, ama ne yazık ki daha da çok acılı yıllarının bir dökümü olmasıdır... -Ataol Behramoğlu

Ben kimseyi üzmek için yazmıyorum; sadece kendimi iyileştirmek için yazmaya başladım. Başka bir hikâyeydi bu üstelik ilk başta; kendi başlarına büyüyen üç çocuğun hikâyesi. Anasız babasız ama sokaklarda da değil; başka bir dünyanın olabileceğine dair bir umut hikâyesi. İnsan yazdıkça kendi içindeki kuyulara çekiliyor bilmeden; kazdıkça, derine indikçe siyahlaşıyor suları o kuyuların da. Yaşamın savrulup gitmiş zamanları vardır. O zamanlar bazen bir şehrin öyküsüne denk gelir ve onun içine karışıp gider. Şehirler taşır artık o öyküleri... biz burada iyiyiz, üç genç insanın kendi hikâyelerini bir başka şehirde Berlin'de, yaşamaya çalışmalarının öyküsü...