Yazara Gore Listeleme

İki kandaş Türkmen Beyi... Tuğrul ve Çağrı Beyler... Birlikte omuzlamışlardı Türkmen’in yükünü. Birlikte başlamışlar, birlikte savaşmışlar, yenilmişler, yenmişler, yok olmanın eşiğinden dönüp, en yükseğe... Büyük bir utkunun ardından doğan devlete uzanmışlardı! Onca derdin ardından düş gerçekleşti ya durulmazdı artık. Durmak istense de durulmazdı, durulamazdı artık. Her geçen gün daha fazlaya, daha iyiye ve büyümeye...   Türkmen gündoğusundan gelmeyi sürdürdükçe, yeter olanlar yetmezdi artık. Yıllar geçer, ömür tükenir, yine de yetmez, bitmezdi artık. Kandaşların hükmü, birbirlerine omuz verdiğince sürer. Öylesine bir güçtür ki ortaya çıkan...       “Yanında kandaşın olduktan sonra başkasına ne gerek!”

Yanlışlar karşısında susmak tercihinizse... Ne olursa olsun, bana ne, diyebiliyorsanız... Türk’ün, Türklüğün tehlikede olduğunu düşünmüyorsanız... Olanlara aldırmıyorsanız ve mutluysanız! Bu kitabı boş verin! ÇETE, size göre değil! ÇETE, başkaldırıdır. ÇETE, bir şeyler yapabilme ülküsüdür. ÇETE, geleceğe bir esenlemedir. ÇETE, içimizde kopan başyellerin yansımasıdır. Birileri çıkıp, yanlışlara dur demeliydi. ÇETE, böyle doğdu. Okurken... Kendinizi ÇETE’nin bir üyesi sayacak, ÇETE ile birlikte savaşım vereceksiniz. Siz de ÇETELEŞECEKSİNİZ. ÇETE, Türk’ün susmayacak çığlığıdır! Biz yaşamı yaşamayı da biliriz, bir anda silmeyi de. Biz, ÇETE’yiz!

Şaman Kız uçuyor… Uçmak ne denli zevkliymiş. Kişi geri dönmek yere inmek istemiyor. O halde kuşların yerde işi ne? Neden hep Gök’te kalmazlar iyi tinler gibi… “Tak, tak, tak, tak…” Son darbeyi vurun kötülere. Savaşı siz kazanın. İyilerleyiz biz, biz iyileriz. Alkışa durdu: “Gök bizi bırakmaz. Biz Gök’ü bırakmayız. Gök bizi bırakmaz. Güneş varlığı ile parıldar. Güneş bizi bırakmaz. Ay varlığı ile parıldar. Ay tanık şimdi olanlara. Onun kutunda varlığımız. Ay bizi bırakmaz. Yıldızlar ışıl ışıl. Yıldızlar tanığımız. Yıldızlar bizi bırakmaz. Atalar tini şen olur. Atalarla var olunur. Ata tinleri tanığımız. Atalar bizi bırakmaz!” Şaman Duası

Bu bir Türk destanıdır. Yazdık, çünkü biz destansız yapamayız. Yazdık, çünkü kutlu geçmişimizden izler taşımaktadır. Bilmeli, anlamalıyız. Destanları, en iyi, destanların asıl sahibi, asıl egemeni olan ulusların kişileri anlar. Bu kutlu destanı da en iyi biz Türkler anlarız. Destanları hissetmek, ancak belli bir gücün yüklemesinde olur. O güç, ulusal güçtür. Destanların ne anlattığını, ne anlatmak istediğini, hangi çağın içinde, hangi Türk budunun özünde doğduğunu, nasıl şekillendiğini, nasıl bezendiğini, renklendiğini ancak Türk ulusunun gerçek kişileri fark eder. Destanlar, dilden dile anlatılarak gelmiştir bugünlere. İlk doğumları, ilk oluşları unutulmadan... İçinde yerleşmiş bulunan gerçekliklerin yanı sıra, betimlemelere yüklenen abartılarla değerlenmişlerdir. Özünde koca bir geçmiş, yaşananların imleri gizlidir. Destanlar, yaşandıkları için kalıcı olmuşlardır. Destanlara inanmak gerek! Güvenmek gerek! Destanları bilmek, anlamak gerek! Bir şeyler olmuştur. Bu bir şeyler gerçektir, yaşanmıştır. Olmayanlar değildir anlatılanlar, olanlardır. Hiç yoktan ortaya konulmamıştır, dayanağı vardır. Olan bir yapının üzerine kurgulanmıştır ne olmuşsa. Türk’ü anlamak için Bozkurt Destanı’nı bilmek gerekmektedir. Türk’ü anlamak için Bozkurt Destanı’nın vermek istediği imleri iyi değerlendirmek gerekmektedir.