Yazara Gore Listeleme

“ADI NEYDİ?” “ADI XAVIER.” Ona sık sık bu soruyu soruyorlar. Bir adam arkadaşını arıyor. Bir Avrupalı bir diğerini arıyor, Hindistan’da. Her gece başka bir otelde, başka bir konak yerinde, başka bir yerde kalarak. Bu Hindistan, İngiliz sömürgeciliğinin Hindistan’ı olduğu kadar, rüyaların büyülü, gizemli Hindistan’ı da. Benliğin gizlerini sakladığını sandığımız Hindistan. “BU VÜCUTLARIN İÇİNDE NE İŞİMİZ VAR?” “BELKİ İÇLERİNDE YOLCULUK EDİYORUZ.” Yolculuk, Batılılığın, Hıristiyanlığın ve Avrupalılığın artık insanı açıklamaya yetmediği bir noktada. Ama gene de yabancı kalmayı sürdürerek. Bazı ‘Avrupaî’ entrikalar; çoğunlukla yanlış ipuçları. Bazı beklenmedik mistik açımlamalar; nereye kadar açımlama? “HESSE’Yİ SEVER MİSİNİZ?” Hesse, hele Sidarta, bu roman için bir ipucu mu? Olabilir de olmayabilir de. Türkçe’de ilk kez yayımlanan Antonio Tabucchi’nin 1987 Prix de Medicis Yabancı Roman Ödülü kazanmış kitabı Hindistan’a Gece Müziği, bu benzersiz ‘gece yolculuğu’ kendini, ötekini, bir şeyleri arayıp duranlar için gerçek bir tat olacak.

Yıl 1938. Lizbon. İspanya'da iç savaş, İtalya'da faşizm, Portekiz'de Salazar diktatörlüğü. Bir akşam gazetesinin kültür sayfasını hazırlayan Pereira'nın 'ölümcül' bir gazetecilik anlayışı vardır: Ölmüş yazarlarla ilgili anma yazılarına ve yaşayan yazarlar için önceden yazılmış ölüm yazılarına meraklıdır. Tıpkı kendi yaşamının da geçmiş ve anılar üstüne kurulu olması gibi. En yakın dostu, ölmüş karısının resmidir. Monteiro Rossi adında bir delikanlı ve sevgilisi Marta'yla tanışması, yaşlı gazetecinin yaşamını temelden değiştirecek, onu içsel bir olgunluğa, acılarla yüklü bir bilinçlenmeye yöneltecektir. Fernando Pessoa'nın Son Üç Günü, Hint Gece Müziği, Ufuk Çizgisi adlı kitaplarını yayınladığımız Antonio Tabucchi, çağımızın en hümanist başyapıtlarından biri sayılabilecek Pereira İddia Ediyor'da, yakın geçmişimizin, belki de belirsiz şimdimizin düşüncelerini sorguluyor, okurun belleğinden uzun yıllar silinmeyecek bir başkişi yaratıyor.

Ufuk Çizgisi, çağdaş İtalyan yazar Antonio Tabucchi'nin bir gerilim romanı. Romanın kahramın Spino, İtalya'nın bir liman kentinde, morgda görevlidir. Getirilen cesetleri, özelliklerine göre sınıflandırıp bir deftere kaydeden Spino'nun, cesetlerle arasında duygusal bağlar kurmak gibi garip bir özelliği vardır. Ama bir gece getirilen ceset, her şeyi değiştirir. Öldürülen bu delikanlıyı kimse arayıp sormaz. Delikanlıyı kendi gençliğine benzeten Spino, onun yaşamını merak eder. Delikanlıyı tanıyabileceğini umduğu birtakım insanları bulur, onlara sorular sorar. Ardından da, kimden olduğu bilinmeyen yanıtlar gelmeye başlar. Beklenmedik yerlerde Spino'ya randevular verilmeye başlar. Beklenmedik yerlerde Spino'ya randevular verilmeye başlanır. Spino, delikanlının başına gelenleri yavaş yavaş anlamaya başlamıştır, ama çözümün beklediği yerde karşısına çıkmayacağını da fark etmiştir. Sıranın kendisine gelmekte olduğunu sezmektedir. Spino, her insanın kendi içinde bir bilmece olduğunu, kendini keşfetmek istiyorsa her şeyi yeni baştan kurması, eski defterleri karıştırması, başkalarının tanıklığına başvurması, yitik izleri sürmesi gerektiğini anlayacaktır. Kendi gizini açığa kavuşturmak isteyen Spino'nun, özdeşleştiği 'öteki'nin peşine düşerek kendi yazgısının izlerini sürmesi gerekecektir. Antonio Tabucchi'de sık sık görüldüğü gibi, Spino'nunki de bir içsel arayış, nesneler arasındaki bağların bir derlenmesidir. Antonio Tabucchi, 'de sık sık görüldüğü gibi, Spino'nunki de bir içsel arayış, nesneler arasındaki bağların bir derlenmesidir. Antonio Tabucchi, 'Kurbanın değil, araştıranın kimliği üzerine, olmayan bir romanın hikayesi' olarak adlandırıyor bu ilginç romanını.

Yıllar sonra ikinci vatanı saydığı Portekiz'e dönen bir adam, boğucu bir pazar günü, öğlen on ikiyle geceyarısı arasında Lizbon'un sokaklarında ve rıhtımlarında dolaşır. Barlara, lokantalara uğrar, yemek yer, içki içer. Yaşayanlar ve ölülerle karşılaşır. Fernando Pessoa'ya çok benzeyen, çoktan ölmüş bir şairle buluşuncaya kadar "geçmişinin hayaletleri" arasında gezinir... Portekiz ve Pessoa tutkunu Antonio Tabucchi'nin, Requiem'le, Lizbon kentine "yürekten bir selam" gönderdiği de söylenebilir. Tabucchi, bu kısacık anlatısında, hem okurlarını özlem yüklü bir gezintiye çıkarır, hem de gastronomik bir masal anlatır onlara. Requiem, yalnızca Lizbon kentinde değil, aynı zamanda Portekiz mutfağında bir bellek yolculuğunun kitabıdır. Tabucchi, saf edebiyatın bir incisini daha sunuyor okurlara. Requiem, yalnızca Tabucchi hayranlarının değil, Pessoa tutkunlarının da bir solukta okuyacakları küçük bir başyapıt.