Yazara Gore Listeleme

Rama Evreni’nde olaylar, aslında bizim çok da uzak olmadığımız bir gelecekte baş gösterir. 11 Eylül 2077 yılında Dünya’ya hatırı sayılır büyüklükte bir meteor düşmüştür. Söz konusu meteor, küresel bir felakete neden olmamıştır olmasına; fakat Padua ve Verona şehirlerini de yeryüzünden silmiştir. İşte bu sebeple insanlık, gözünü uzaya daha çok dikmiş durumdadır. Yörüngeye oturtulan teleskoplar ve gözlem evleri, bir başka meteor tehlikesine karşı sürekli dış uzayı gözlemektedir. Sonunda beklenen olur; boşluğun derinliklerinden devasa bir cisim çıkagelir. Bu cisme “Rama” adı verilir ve yaklaştıkça onun aslında bir meteor olmadığı anlaşılır! 31/439 numarayla kodlanan bu gizemli cisim; 50 km uzunluğunda, 20 km çapında, içinde geniş caddeler ile bölünmüş bir kaç yüz tane bina barındıran silindirik bir yapıdadır. Otuzbeş metre yüksekliğinde ve dikdörtgen şeklinde olan bu binaların herhangi bir bağlantı ve ek yerleri de yoktur; adeta oldukları yerden fışkırmış gibi durmaktadırlar. Bu gizemli yapay göktaşı, daha romanın başında okuru bilinmeyen bir dünyanın içine çekmeyi başarır. Öte yandan yapının içinde adeta küçük bir ekosistem var gibidir. Güneş’in doğuşunu andıran elektriksel olaylar, güçlü fırtınalar, uçurumlar, vadiler ve hatta eriyen buzulların etkisiyle oluşan bir deniz bile mevcuttur. Rama’yı araştıran uzay gemisi Endeavour‘un mürettebatını, sentetik genlerle üretilmiş, cinsiyetsiz, örümceğimsi, üç bacaklı, üç dokungaçlı ve basit bir kas sistemine sahip olan karmaşık beyinli yaratıklar karşılar… Bunlar, pile benzeyen bir enerji kaynağı sayesinde, yemeleri ve soluk almaları gerekmeyen biyolojik robotlardır.

Ay'da Ortaya çıkarılan bir bilinmezlik: Bu keşfin açtığı ufuklar öylesine engindir ki... İlk kez güneş sistemi'nin derinliklerine insanlar gönderilir. Ama bu insanlar, hedeflerine ulaşamadan bir şeyler ters gitmeye başlar. Ürkütücü bir biçimde ters... Ay'a ayak basmanın henüz hayal olduğu bir dönemde yazılan ve yüzyılımızın en yaratıcı filmlerden birine konu olan, olağanüstü çarpıcı bir kitap. 2001: Bir Uzay Efsanesi, insanın evrendeki yeri sorusuna cevap arıyor. Arthur C. Clarke "... maddi evrenin harikalarını, bilimsel doğruluğu saygı ile şaşırtıcı bir lirizmi birleştiren cümlelerle betimleyerek ustalığını koruyor."

Bilinmeyenin korkusu, geçmişten değil de gelecekten kalma bir hatıra olabilir mi? 1953'te yayımlanan Çocukluğun Sonu, Arthur C. Clarke'ın bir bilimkurgu yazarı olarak tanınmasını sağlayan, yirminci yüzyıla damga vuran önemli romanlardan biri. 2015'te televizyona uyarlanarak dizi haline getirilen ve bilimkurgu takipçileri için yeniden gündeme gelen bu eserin gücü, insanlığın geleceğine dair en özgün ve düşündürücü yorumlardan birini sergilemesinde gizli. Dünya üzerindeki uygarlığımızın kaderini, insan neslinin akıbetini irdeleyen Çocukluğun Sonu, ters köşeye yatıran bir "öteki" anlatısı, farklı bir uzaylı istilası öyküsü, ütopya ve distopya arasındaki ince çizgiye dair, kalın harflerle tarihe geçen bir bilimkurgu klasiği… "Böyle bir kitap yıllardır yazılmadı." -C. S. Lewis- "Ürkütücü derecede mantıklı, inandırıcı ve acımasız bir kehanet girişimi. Clarke gerçek bir usta." -Los Angeles Times- (Tanıtım Bültenindne)

Kuduz beynin imha edilmesi mümkün değildi. Değildi, çünkü ölümsüzdü. Kuduz beyin, Galaksinin sınırlarına sürülüp orada anlayamadığımız bir şekilde hapsedildi. Hapishanesi, “Kara Güneş” adiyla bilinen garip, yapay bir gezegendi. Ve Kuduz beyin hâlâ orada tutuklu bulunuyordu. Kara Güneş öldüğü zaman yeniden hürriyetine kavuşacaktı. “Kara Güneş”in ne zaman öleceğini kestirmek ise şu an için mümkün değildi