En Son Eklenenler

“Sanat bir yalandır ama gerçeği anlatan bir yalan!” Picasso Petra ve Calder bulmacalara meraklı, hayal dünyaları geniş iki yakın arkadaştır. Kendi yarattıkları oyunlarla eğlenmeyi seven iki arkadaşın hayatı dünyayı sarsan bir olayla değişir. Ünlü ressam Vermeer'in sır dolu tablosu Kadın ve Mektup çalınmıştır. Ve hırsız yüz yıllık bir gizemi çözmek için bunu yaptığını iddia etmektedir. Dünyayı ikiye bölen bu olayı çözmek ise meraklı arkadaşlar Petra ve Calder'a düşer. Ancak iç içe geçmiş olaylar zincirini çözmek sanıldığı kadar kolay değildir. Korku ve heyecan dolu bir maceraya atılan iki kafadar, acaba aklın sınırlarını zorlayan bu bulmacayı çözebilecek midir? İşte size ipuçlarını saklayan o mektup: Sevgili Dostum, Onlarca yıl önce işlenmiş bir suçu aydınlatmak için yardımına ihtiyacım var. Bu suç, dünyanın en büyük ressamlarından birine yapılmış bir haksızlık. Yetkililer hatayı düzeltecek cesarete sahip olmadığı için, gerçeği açığa çıkarmayı ben üstlendim... Bu akşam iki kişiye daha bu mektup ulaştı... Mektubu yetkililere gösterirsen kesinlikle hayatını tehlikeye atarsın... Sadece Gerçeği Arayanlar Tablodaki Sırrı Çözebilir…

Romanlarında genellikle toplumsal meselelere, kitlesel hareketlere dikkat çeken Sevinç Çokum, Hikâyelerinde daha çok insan hayatının gözden kaçan inceliklerine işaret ediyor. Rozalya Ana'da ise kadın olmaya, "acı coğrafyalarının kadınlarına"yoğunlaşıyor. Göç veren topraklarda kalan taraf olmanın ağır yükünü Rozalya Ana'nın şahsında anlatıyor. Rozalya için zaman neydi ki... Yetişeceği bir şey değildi artık zaman... Gençliği ötede kalmıştı. Bir trenden el ediyordu, arkadan sıkma başörtüsü, duru yüzü, çekme gözleri, hüzünle bükülü dudaklarıyla... Tren sarsılarak pamuk tarlalarının arasından geçiyordu... Ve sarı toprağın ötesinde bir yerde kara bir nokta olarak kayboluyordu. Gençliği buydu ne zaman hatırlasa... Giderlerdi. Yün başlıkları, çamurlu kaba çizmeleri, kızarmış yüzleriyle seçilen bu adamlar gittikleri gibi ortalığa terk edilmiş şehirlerin ıssızlığı çökerdi... Rozalya Ana için değişen bir şey yoktu. Kocası Mustafa buraya gelmeden önce ölmüştü... Görememişti sarı evciğin şu yarım duvarlarım... Acaba Rozalya görecek miydi bittiğini?

Quasimodo’nun, “Ben senden geri kalanım acılar içinde.” sözü her okuru yaralamıştır. Efelya romanı için de bir cümle yazmam istenseydi bu, “Efelya, ben senden geri kalanım acılar içinde…” olurdu. Elinizdeki bu kitap, eğitimci şair ve yazar Mehmet Binboğa’nın ilk romanı. Şair’in şiirlerindeki o ince hüzün ve coşkulu söylem, öykülerinden sonra romana da taşmış görünüyor. Özgün bir üsluba sahip olan Binboğa, dile hakim bir yazar. Mehmet Binboğa öykülerinde hep var olan hüzünle karışık o ince mizah, bu romanda da bir üslup çeşnisi olarak kendini hissettiriyor. “Her insan birinin incisidir, o inci insana hayatta bir kere denk gelir; çamur içindeki istiridyeyi görüp içinden inciyi çıkardınız çıkardınız, aksi halde bir daha ne mümkün rastlamak ona koca okyanusta...” diyen Binboğa, bu romanla bizi alıp onulmaz bir aşkın izleğinde; Trakya’dan Erzurum’a, Erzurum’dan Eskişehir’e, oradan da İtalya’ya; kâh Roma’nın haşmetine kâh Milano’nun ışıltılı caddelerine kâh Toscana Vadisi’nin çimen yeşili doğasına kâh Venedik kanallarının büyülü atmosferine götürüyor. Bunları yaparken de hiç zorlanmıyor yazar; rahat, duru ve şiirsel bir Türkçeyle içimizdeki kanayanlara değinenerek bir dil senfonisiyle sunuyor tüm bu güzellikleri. “Efelya” romanı, destansı bir söylemle kaleme alınmış olmasıyla da bir ilk kitap. Yazarın aynı zamanda şair oluşu ve zaman zaman metni kanatlandırmak için kullandığı şiirleri, roman türünün klasik kalıplarını zorluyor. Son yıllarda okuduğum en eli yüzü düzgün roman diyebilirim “Efelya” için. Okuyun bana hak vereceksiniz… Barış Erdoğan