En Son Eklenenler

"Düşünceler ruh ve zihin dünyamızda cereyan eden soyutlamalardan ibaret değildir. Var olma biçimimizi, benimsediğimiz düşünceler belirler. İyi olmak için iyiyi düşünmek, doğru olmak için doğrunun peşinden gitmek, güzel olmak için de güzeli kavramak gerekir." diyen İbrahim Kalın, düşünmenin çileli ama kendini bilmek ve bulmak için varoluşsal bir gereklilik olduğunu derinlikli bir şekilde ortaya koyuyor. Düşünmenin değil; iyi, güzel ve doğru düşünmenin erdemini vurguluyor ve düşüncenin ufkunu açık hâle getiriyor. Düşünmek yola çıkmaktır. Herhangi bir yola değil, bizi hakikate götürecek yola koyulmaktır. Düşünmek, Eflatun’un mağarasından çıkmak için ayağa kalkmaktır. Duvara yansıyan gölgelerin hakikatin kendisi değil, sadece gölgesi olduğunun farkına vararak ışığın kaynağına yönelmektir. Düşünmek, ayağa kalktığınızda size müstehzi bir şekilde bakanlara aldırmadan kapıya doğru yürümektir. Ayağınıza vurulmuş zincirlerden kurtulmak için önce zihninize vurulmuş prangalardan kurtulmaktır. “Mağaradan çıkanı vururuz.” diyenlere aldırmadan aklının ve vicdanının sesine kulak vermektir. Düşünmek tehlikeli ve çileli bir iştir. Doğru düşünmek erdemli olmayı garanti altına alır mı? Düşünmek, ahlaklı olmak için yeterli midir? Bilmek, her zaman doğruyu yapmak anlamına gelir mi? Düşünmeyi zihinsel bir faaliyete indirgeyen ekoller bize bu noktada tatmin edici cevaplar veremezler. İyi, güzel ve doğruyu birbirinden ayrıştıran bir zihin yapısı, düşünce ile erdemli davranış arasında doğrudan ve zorunlu bir ilişki kurmaz. Fayda ve kârı artırmak için uygulanan yöntemler kapitalist üretim-tüketim kuralları içinde iyi ve doğru kabul edilir ama akıl ve erdem terazisine konulduğunda sınıfta kalırlar. Düşünmek ile ahlak, tefekkür etmek ile erdemli davranmak arasında ayrılmaz bir bağ vardır. Bir düşünce bizi doğru davranışa götürmüyorsa ya düşündüğümüz şeyde ya da düşünme biçimimizde bir sorun var demektir. Gerçek düşünce, bizi iyi, doğru ve güzel davranışa götürür. Bu yüzden düşünmek, salt zihinsel bir eylem değildir. Sahih mânâda düşünmek, bütün varlığımıza nüfuz eder. Bizi sarıp sarmalar ve dönüştürür. Bir düşünce, tasavvur yahut duyguyu iliklerimizde hissetmeden onun mânâsını tam olarak kavradığımızı söyleyemeyiz. Düşünce ancak varoluşumuzu dönüştürdüğü zaman iyi, güzel ve doğrunun elçisi olur ve hikmet sıfatını kazanmayı hak eder. (Tanıtım Bülteninden)

Küçük ve sakin bir kasabada polis olan Sloan Reynolds, güzel, akıllı, kendine güvenen ve herkesin sevdiği bir genç kadındır. Her zaman herkesin yardımına koşar; bir miniğin dallara takılan uçurtmasını indirmek için ağaca tırmanırken de, bir yaşlının kayıp köpeğini ararken de, hep aynı sevecenlik içindedir. Derken, otuz yıldır kendisini hiç aramamış olan babası, Sloan'ı, kız kardeşini ve kendisini yakından tanıyabilmesi için, son derece şık bir kasaba olan Palm Beach'e davet eder. Genç kız gitmek istemez, ancak FBI ajanı Paul Richardson devreye girer ve Palm Beach'te yapacağı bir araştırmaya yardımcı olabilmesi için, Sloan'ı bu teklifi kabul etmeye zorlar. Sloan Palm Beach'e gider, yaşamı boyunca hiç karşılaşmadığı babasını, kız kardeşini, ninesini yakından tanır ve "Beyaz Atlı Prens"i ile karşılaşır. (Arka Kapak Yazısı)

Muazzez hep ayakta duruyor, kapıya doğru yavaş yavaş çekiliyordu. Namık bütün kuvvetini sarfetmiş bir adam halsizliği ile oturdu ve birden sesi hafifleyerek, ağır ağır, ağlar gibi, inler gibi, kendi kendine yapayalnız inler gibi söyledi: “Seni son defa olarak görmek istedim. Birkaç güne kadar Kayseri’ye naklediyorum. Seni son defa olarak bir kere görmeden gidersem yaşayamayacağımı hissettim. Seni bilsen nasıl sevdim, Muazzez! İlk önce ben de anlamamıştım. Bilmem ki nasıl oldu, neden oldu!” Sonra omuzlarını silkerek güldü. “Amma da aptalım ha! Neden oldusu, nasıl oldusu var mı? Seni görüp de sevmemek kabil olur mu? Ne kadar güzelsin Muazzez, ne kadar güzelsin! Bak artık bütün hayatım kahır içinde geçeceği halde yine, ‘Keşke seni görmeseydim!’ diyemiyorum. Kahrolacaksam da ne beis var! Madem ki gözlerimde senin hayalin yaşayacak!” Muazzez kapıdan yavaş yavaş dönmüştü. Bu sesin, bu ıztırabın, bu aşkın mukavemet edilemez cazibesi kendisini çekiyor, göndermiyor, yaklaştırıyordu. Onu Sait herhalde bu kadar sevmemiş, böyle inleyerek, böyle çıldırarak, böyle helak ola ola sevmemişti. O yalvarmaya hiç muhtaç olmamıştı. Buna mecbur olsaydı da herhalde bu kadar acı ve bu kadar yakıcı şeyler söyleyemezdi. Çizgileri derinleşmeye başlayan bu tıraşı gelmiş yüz, elbette Sait’in yüzü gibi taze ve güzel değildi. Fakat bu daha kudretli, daha canlı ve ihtiraslı, daha erkek bir yüzdü. Ve ona doğru uzanan eller Sait’in elleri gibi beyaz ve mevzun değil, lakin ihtiras ve perestiş dakikalarında da daha güzel, hele daha vahşi okşayacak ellerdi.

Serra Menekay’ın yeni kitabı Eylül ayında raflardaki yerini alıyor. “KIVILCIMDAN ALEVE, Ege’deki Kuvayı Milliye” adındaki kitabın sunuşunda Menekay okurlarına şöyle sesleniyor: “Bu kitapta bundan tam bir asır önce Ege’nin dağlarında halkın yaktığı Kuvayı Milliye kıvılcımının nasıl aleve dönüştüğünü okuyacaksınız. Tereyağından kıl çeker gibi gerçekleşmesi beklenen bir işgalin, nasıl emperyalizme karşı başarılan ilk ve tek Kurtuluş Savaşı’na yol açtığını göreceksiniz. Bu kitapta kurgulanmış karakterler, kahramanlar ya da olaylar yok. Çünkü, bu ülkenin verdiği Kurtuluş Savaşı’nda kurgu karakterlere ve kahramanlara ihtiyaç yok. Gerçek kişiler kahramanlaşmış ve üzerlerine düşen görevi yapmış, bulundukları koşullar içinde yazılabilecek en iyi öyküyü yazmışlar. Üstelik bu öykünün, benim tüm kitaplarımı bitirmeyi seçtiğim gibi, mutlu sonla bitmesini sağlamışlar. Destan olmuş kısacası o günlerde yaşananlar. Yeterince bilmediğimiz, merak ettiğimiz ama okumaya öğrenmeye bir türlü zaman bulamadığımız, üşendiğimiz veya okumasını sıkıcı bulduğumuz ya da yeteri kadar eğlenceli bulmadığımız bir destan. Başka türlü yazılsaydı okuyup anlardık dediğimiz türden bir tarih sayfası.” Menekay Kıvılcımdan Aleve adlı yeni kitabında Ödemiş’i merkeze alarak Ege’deki Kuvayı Milliye direnişini, Kurtuluş Savaşı’nı ve Ege’nin kahramanlarını romancı kimliğinden kopup gelen akıcı diliyle anlatıyor. Kitabın Kuvayı Milliye’nin kuruluşunun yüzüncü yılına denk gelmesi de çok anlamlı. Menekay’ın eserlerini takip edenler bunun bir tesadüf olmadığını da bileceklerdir, yazarın dördüncü kitabı “Şefika”nın zamanlaması da benzer bir tarih bilinciyle seçilmişti. Kitabın önsözünü, kaynakçada da eserlerine çokça yer verilen değerli yazar Alev Coşkun’un yazmış. Coşkun “Serra Menekay, “Kıvılcım’dan Aleve” adını taşıyan bu yapıtıyla Ege’deki Kuvayı Milliye’nin gerçek öyküsünü anlatıyor. Bu yapıtını hazırlarken, Ege bölgesindeki Kuvayı Milliye konusunda yazılan bütün kitapları incelemiş, hepsinden alıntılar yapıyor” diyor.