Eserlere Göre Listeleme

"Beyin, şuurumuz dahilinde otonom sinir sistemine hükmedemez". Klasik eğitim kitaplarında yer alan bu temel cümle, biz insanların, kış uykusuna yatan memeli hayvanlardan önemli bir farkıdır. Ayıların kış uykusuna yatarak kendilerini otonom sinir sistemi hakimiyetine bıraktıklarında, aylarca hiçbir şey yiyip içmeden canlı kalabildikleri halde; insanların tam açlık grevinde 5. gün sonunda böbrek yetmezliğinden ölmelerini başka şekilde açıklamak mümkün gözükmemektedir. Buradan çıkartabileceğimiz en önemli sonuç: "Otonom Sinir Sistemine hükmedebilen hayata hükmedebilir." şeklindedir. Su altında uzun süreler kalabilen, soğuk ve sıcağa dayanabilen, uykusuzluk ve açlık ile, acı ile savaşabilen insanların belki de bilmeden bir ölçüde öğrendikleri otonom sinir sistemine hükmedebilme becerilerinin yaygınlaşacağı, insanların yaşamlarına gerçekten hükmedebildikleri günlerin yaklaştığını bu kitabı okuduktan sonra bir kez daha anlayacaksınız. Bu kapıyı açtığı için Dr. Ali Veysel Özden'e teşekkürler. -Prof. Dr. Cihan Aksoy, MD- (Tanıtım Bülteninden) (dr.com'dan alınmıştır)

"Hakikate ulaşmak isteyenler, ona ya bütünüyle sahip çıkmalı ya da hiç sahip çıkmamalıdırlar... Hakikati insanlığa kılık değiştirmiş ya da makyajlı bir biçimde taşıyanlar onun pezevengi olabilirler; ama aşığı olamazlar." ( Gotthold Ephraim Lessing) Biliyorsunuz, bir referandum süreci yaşadık. "Evetçiler kazandılar." Sağlık olsun. Demek ki, bu milletimizin gözünün açılması için, şimdiye kadar yaşadıklarımız yetmemiş. Bu sebepten de, bazı aydınlar gibi, "bu millet adam olmaz", "siktir et, ne halleri varsa görsünler" diyecek halimiz yok. Milletimizin başımız üstünde yeri var. Verdiği her karara da say-gımız sonsuz. "Amma velakin" bizim de doğrularımızı anlatmaktan vazgeçmek gibi bir niyetimiz yok. Asla da böyle bir şey olmayacaktır. Ol sebep, durmak yok; devam. Keşke 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül darbelerini; 28 Şubat ve 27 Nisan muhtıralarını unutmak mümkün olabilseydi. Gözaltılar, işkenceler, cezaevleri, idamlar, faili meçhul cinayetler, çoğu genç olmak üzere milyonlarca insanın maruz kaldığı zulüm, toplum olarak yaşadığımız travma, kardeş kavgası, toplu katliamlar ve daha neler. Bize kalsa, yine de unutacaktık. Yaşadıklarımızı, yaşananları bir milletin arızi arızaları olarak görecek, bir daha olmaz inşallah düşüncesi ile karara varacaktık. Ancak, anladık ki, bu arızalar arızi değil, yüzlerce yıl evvelinden oluşan, günümüzde de devam eden, emeline ulaşıncaya kadar da vazgeçilemeyecek bir planın gereğiymiş. İşte biz, ben ve benim gibiler, bu nedenle darbeleri ve muhtıraları unutmayacağız.

Murat Çelik, şiir ve öykülerinin ardından bu kez usta işi diyaloglarla kurduğu; anlatıcılarıyla, zaman sıçrayışlarıyla adeta bir labirent inşa ettiği ilk romanı Bazı Günlerin Sonu ile karşımıza çıkıyor. Nebi, Sadettin, Dıga Yaşar, Ekrem, Yusuf Cemal, Dağlarınayısı Orhan, Gülseren... Ve köpekler! Yaratılan sinematografik atmosferde hayvanların ve kadınların erkekler dünyasındaki sesi yok sayılırken gerçek-rüya gerilimi bir anafora, gölgesi karanlık bir hikâyeye varıyor. “Köpekleri çok mu seviyorsun?” dedi Nebi Bey neden sonra. “Severim,” dedi Sadettin. “E niye köpeğin yok?” “Korkuyorum.” “Niye?” “Ya ölürse,” dedi Sadettin. Kabahatli çocuklar gibi bakıyordu. “Size alalım ama bir tane.” “Ya benimki ölürse?” dedi Nebi Bey. Sustular. Karanlık çökecekti birazdan, başka sesler çivileme çakılacaktı ortalarına.

Bir elin nesi var Iki elin kitabı var   Biri lekelerin efendisi Diğeri afırizma üstadı… Bir araya geldiler ve Bu benzersiz kitabı hazırladılar   Tekrar tekrar bakılası Ve okunası   Yan etkileri görüldüğünde Yastığınıza başvurunuz.