Yazara Gore Listeleme

Edebiyat tarihi içerisinde yer alan “tarihî roman”, başka türlü söylersek “Büyük Ulusal Anlatı”, Türk edebiyat tarihi içinde etkili bir tür olarak biçimlenmiştir. Bunun başlıca nedeni, imparatorluğun çöküş/çözülüş sürecinde intelligentsia’nın yaşadığı reaksiyoner ruh halidir. Bu ruh hali “Bosna’nın ilhakı... Trablusgarb, Balkan faciası ve Dünya Savaşı, yenilgi...” ile beslenirken, karşımıza “93’ten beri yoğunlaşan kasvetli atmosferi dayanılmaz bir kâbusa dönüştüren bir süreç” çıkar. Osmanlı kimliğinin zımnî olarak tükenişi, hayatı bir şekilde devam ettirmenin, ona sarılmanın bir yolu olarak Türk kimliğinin öne çıkartılması; dilin, Türkçe’nin entelektüel tartışmaların konusu olarak ele alınması, yaşanılan “kaybı” telafi etmeye yönelik çabalardır. Bu telafi çabaları “millî bir tarih” ihtiyacını zorunlu kılar. Geçmiş, “tarih” olarak icat ve inşa edilirken, o “tarih”in popüler bir anlatı biçiminde tedavüle sokulması da gerekli olur. Edebiyat, hem “Büyük Ulusal Anlatı”nın kurgusunu, biçimini, ahengini geliştirme hem de popüler alıcılarına ulaştığında, işlevini layıkıyla yerine getirebilmek için hamaset edebiyatından bol bol yararlanmış, daha doğrusu, bunun yeterli bir geleneği bulunmadığı için, kendileri büyük ölçüde yaratmışlardır. Murat Belge, Genesis’te edebiyatın bu “vitrini”ni ele alırken, milliyetçi, muhafazakâr, İslâmcı yazarların “Türk tarihî romanı”nı nasıl tefriş ettiklerini inceliyor.

Şehre herkes yakışıyor şimdi. İşportacı delikanlılar, tuzu kuru tüccarlar, öğrenciler, dilenciler ve yalancılar. Şehre bir ben yakışmıyorum. Çünkü, sensiz bir şehrin toprağında ayak izim öksüz duruyor. Sensiz, penceremde gün ışığı mahzun. Sanma ki yolcular sadece bavullarını alarak giderler bir şehirden. Giderken bana verdiğin güvercin ürkekliğini götürdüm, yağmur ferahlığını, kardelen cesaretini… Kavuşmaya yüzümüz olsun diye, ağladım. Unutmamaya yeminimiz olsun diye, mahzun dokunmadım kirpiklerine. ‘Sen ağlama kirpiklerin ıslanır’, ağlama, bekle yalnızca, emanetlerini yerli yerine; yani bakışlarını Zühre yıldızının burcuna, sıcaklığını mezarımın başucuna ve aşkını hüzzam bir yağmurun dudağına koymaya ahdetmiş bu adamı bekle, gelmesem de…

yıllar içinde kaybolup gittim sordum herkese ben kimim tanrıya kendimi feda ettim yorgun yıllarımı geri verin içimde saklı hüzzam mevsimi attığım adımların adı keder çizemedim yorgun yılların resmini değdirdiğim her fırça derbeder şehirler dolusu yalnızlık içindeyim karşımda garip bir tual çizdiğim resimlerde içliyim resimlerden çek çıkart beni al ruhuma sarılmış sarmaşık gibi keder boyumdan büyük bir yalnızlık içindeyim ettiğim her sözün sonu kader ben tualdeki içliyim.

Tanrı’nın bizimle konuşabildiği tek dildir kader… Balat’ın evden eve gerilen iplere asılı çamaşırlarıyla renklenen çıkmaz bir sokağında gözlerimi dünyaya açmışım. Doktorum Baytar Ekrem’in beni bacaklarımdan aşağı sallayışıyla çığlığı bastığımda bir bahar sabahıymış. Beni geleceğime hazırlayan doktoruma belki de teşekkür etmeliydim; sayesinde, büyüdüğümde beni yine tepeden aşağı sallayacak adamlara karşı ilk bağışıklığı kazandığım için… Babam ben doğarken yoktu. Doktorun dışında elimi ilk tutan anneannemdi. Meğer o gün, babam evi terk etmiş. Bana bir hoşça kal bile demeden! Kelimelere dökememiştim ama farkındaydım, eğer doğarken baba kucağına verilmiyorsan, hayat seni hiçbir erkeğin kucağına kolay kolay koymuyor. Bunu çok sonra anlayacaktım. Her kızın hayalidir, diye başlar hikâye... Genç kız, sonunda tam da istediği gibi bir hayata kavuşacaktır. Sanki o çabalamamış, bir mucize olmuştur… Nisan Nesin’in hikâyesi böyle başlamadı, sanki böyle de bitmeyecek. Çünkü kendi kendisini büyüten çocukların hikâyeleri Tanrı’nın sol eliyle yazılır. Bir AVM inşaatından çıkan cesetler... İşadamı Durmuş Adalet’in tuhaf vasiyeti... Ve bir anda sır olan sevgilisinin peşine düşen Nisan’ın iki erkek arasında savrulması...