Yazara Gore Listeleme

William Faulkner, kendine özgü anlatım teknikleriyle 20. Yüzyıl edebiyatını derinden etkilemiş bir yazar. Önceleri bu yüzyılda Amerika'da yaşamış en büyük yazar olarak kabul edilirken, zaman içinde onu çağımızın en büyük romancısı sayanların sayısı artmaya başlamıştır. Ağustos Işığı'nda Faulkner, Amerikan toplumunda yaşanan zenci sorunu, bireyin modern toplumdaki yalnızlığı ve kimliğini oluşturamayan köksüz insanın dramı gibi temaları dünya edebiyatının en ileri teknikleriyle ele alır. Babasında zenci kanı bulunduğu ileri sürülen beyaz tenli Joe Christman'ın çevresinde gelişen roman, çağımızın şimdiden klasikleşmiş yazarı Faulkner'in başeslerinden biridir.

Müebbed hapse mahkum olup yıllarca cezeevinde yattıktan sonra affa uğrayan Luca Sabatini köyüne döner. Tüm köy halkı onun uzun süren, haksız yere çektiği cezadan ötürü suçludur: hüküm giymesi ile ilgisi olmayan, iradesi dışında bile olsa bütün bir ailenin mahvolmasına ve köyün geri kalmasına “neden” olan bir olaydan ötürü onu kimse affetmemektedir. Luca yumuşak huylu bir adamdır. İmkansız bir aşkın gizli anısıyla yaşamaktadır yalnızlığa sığınmış halde. Son savaşı izleyen çalkantılı günlerde antifaşist bir eski öğretmen ve partizanların başı olan Andrea Cipriani de sürgünden döner. Bu adam Luca'nın yaşamını altüst eden haksızlığın nedenlerin anlamak için sürekli ve zor bir araştırmaya girişerek siyasal mesleğinin gereklerini savsaklar. Herkesin önlemenemez derecede suç ortaklığı yapması karşısında yorucu ve çetin bir araştırma olacaktır kuşkusuz bu.

Savaş sonrasının İsviçre’sinde geçen bu tekinsiz romanın başlangıç cümlesi alabildiğine basit ve saftır: “On dört yaşındayken Appenzell’de bir okulda yatılı öğrenciydim.” Gelgelelim söz konusu ortam basitlik ve saflıktan oldukça uzaktır. Kaba ve bilgiç bir karaktere sahip olan anlatıcı merhametsiz ve soğuk bakış açısıyla okuldaki tutsaklık hayatını gözler önüne serer. Çok geçmeden, görünüşte mükemmel bir kız olan yeni öğrenci, Frédérique’e gönlünü kaptırır ve onu baştan çıkarmak için elinden geleni yapar. Ancak daha sonraları, kendine bağladığı bu kıza karşı hiç de cömert davranmayacaktır. Anlatıcının kendi entrikalarını; günlük ilişkilere sızan tahakkümün, kontrol ile deliliğin doğası konusunu uzun uzun irdelemesiyle romana ürkütücü, ele gelmez bir atmosfer hâkim olur. “Jaeggy'nin ergenliğin o mavi mürekkebine batırılmış kalemi, delilik ağacının köklerini, yapraklarını, dallarını ince ince işleyen bir oymacı iğnesi gibi; bu ağaç ki İsviçre'de, dünyadan soyutlanmış küçük bir bilgi bahçesinde dallanıp budaklanarak bütün bakış açılarını örtecektir. Olağanüstü bir nesir bu. Okuması aşağı yukarı dört saati bulur. Hatırlaması ise, yazarı için olduğu gibi okurları için de bir ömür boyu sürecektir.” - Joseph Brodsky- “Harikulade, göz kamaştırıcı, yabani bir yazar.” - Susan Sontag-

Abdalın Bir Günü, geleneksel edebiyat içerikleriyle modern edebiyat biçimlerini buluşturan, çok katmanlı, deneysel bir roman. Sözlü anlatı geleneğinin modern bir üslupla harmanlandığı, geleneksel içeriklerin modern biçimlerle yeniden üretildiği Abdalın Bir Günü’nde, Uzun, ünlü dengbej, Evdalê Zeynikê’nin trajik yaşamını tek bir günde toplayarak, nesnel zamanı öznelleştirip, bir günü tüm yaşamın özeti haline getirerek, ustalıkla betimliyor. Mehmed Uzun’un romanları günümüzde yazılan en iyi romanlardır. Edebiyata yeni olanaklar getirmiş, birçok ülkede de bu romanlar çok sevilmiştir.