Yazara Gore Listeleme

Geleceğe yönelik tasarılarıyla irade, zorunluluk inancına, yani dünyanın rehavet olarak adlandırdığı düzenine gösterdiğimiz rızaya karşı koyar. Yine de dünyanın sadece şimdi değil geçmişte de hiçbir zaman için olması gerektiği gibi olmadığı herkes için açık değil midir? Ayrıca bu ‘olması gereken’in ne olduğunu kim bilir ya da şimdiye kadar kim bilmiştir ki? ‘Olması gereken’ ülküseldir ütopyanızla bağlantılıdır; dünyada hakiki bir yeri ya da topos’u yoktur. Zorunluluğa duyulan güven, her şeyin ‘olacağına vardığı’ inancı, olumsallık bedeli ödenerek satın alınan özgürlükten çok daha tercih edilir değil midir?" Yabancılaşmanın “yabancılaşma” olarak adlandırılamadığı, yani “doğallaştığı” bir bağlamda “irade”nin ve “eyleme”nin gereksizleşmesi kaçınılmaz hale geldi. Bu türden bir kadercilik, “iradenin iyimserliği”ni süresiz erteleyerek, olayların “olacağına varacağı” bir perspektifi meşrulaştırdı. Zihnin Yaşamı’nda “dünya aşkı”yla kalemine sarılan Arendt, çağdaş siyaset felsefesi alanında üzerine oldukça çaba harcanan bu soruna özgün bir cevap üretmeye çalışırken, Aristo’dan Platon’a, Hegel’den Kant’a ve Heidegger’e bize ucu bucağı olmayan siyasi düşünce yolculuğunda bir pusula sunuyor. Var ettiğimiz dünyayı, başka türlü de tasavvur edebileceğimiz, inşa edebileceğimiz bilincini, ardımızda bıraktığımıza duyduğumuz sorumlulukla, dünyevi bir aşkla hatırlatan başucu mirası... (Tanıtım Bülteninden)

Arendt, başyapıtı sayılan Totalitarizmin Kaynakları'nın ikinci cildini emperyalizme ayırmış. Arendt'in emperyalizme bakışı, laf olsun diye değil, gerçekten "özgün" ve farklı. Özellikle de klasik Marksist yaklaşımların bakışından farklı, fakat bütünüyle de kopuk değil. Emperyalizm, kapitalist ekonominin güç bağlamında yayılmacı, kaynaklar bağlamında toparlayıcı daha doğrusu "toplamacı" doğasının bir sonucu mu? Arendt'in bu soruya cevabı tamamen yadsıyıcı bir "Hayır!" değil ama ağırlığı başka noktalara dağıtan bir yaklaşımın ürünü: Emperyalizm, modern çağın, özellikle de ulus-devletin yozlaşmasının bir sonucu, üstelik, etken'i hızla hacimlendiren, yani kendisini yaratan yozlaşmayı hızlandıran bir sonuç. Totalitarizmin Kaynakları'nın ikinci cildi, emperyalizm bağlamında yalnızca kuramsal düzlemi harmanlamıyor, ülke-bölge örneklerine, hatta pek hayırla yâdedilmeyecek insan portrelerine de uzanıyor. Ve Arendt'in bilinen (ya da bilindiğini umduğumuz) analitik bakışı, sabit bakışlara cevvaliyet kazandırabilecek

Yukarı Mısır'da yasak bir bölge.. Krallar Vadisi'ndeki mezarları yapmak ve süslemekle görevli sanatçıların ve ustaların oluşturduğu bir lonca... Korkunç görünüşlü muhafızlarca korunan bu gizemli köyün, loncanın faaliyetleriyle yakından ilgili bir de adı vardır: Hakikat Meydanı. Dışarıdaki kimsenin girmesine izin verilmeyen bu köyde yaşayanlar sırdır. Köy sakinleri sadece kendi kurallarına ve Büyük Ramses'e bağlıdırlar. Bir gün muhafızlardan biri öldürülür ve köyün üzerine kara bulutlar çöker. Köyü kim yok etmek istemektedir? Hakikat Meydanı'ndaki hain veya hainler kimler olabilir? Christian Jacq, bu destansı romanda firavunların yazgısını, saray çevresindeki entrikaları, sanatçıların dehasını ve insanoğlunun tutkularını işliyor.

Merhaba arkadaşlar ben Şakir! Olağanüstü olayların eksik olmadığı mahallemizde yepyeni maceralara hazır mısınız? Babam Remzi ve Fil Necati Ağabey, Muhtişim Dedektifler olarak yine iş başındalar. Bakalım mahallemizdeki Kurt Adam’ı bulabilecekler mi? Fil Necati Ağabey’in yanlış anlamalarına, iştahına ve sakarlıklarına rağmen üstesinden hep birlikte geldiğimiz birbirinden heyecanlı, aksiyon dolu hikâyeler sizi bekliyor. (Tanıtım Bülteninden)