Yazara Gore Listeleme

Hayat uzun bir yolculuktur. Uzun arka arkaya sıralanmış vagonlardan oluşan bir tren gibi. Yaşadıklarımız da trenin vagonları gibi yaşamımızı evrelere dönemeçlere farklı tanıklıklara ayırır. Zaman geçtikçe yolculuğumuz ilerledikçe yaşamdaki duruşumuz hayata bakışımız da değişir. Bazen buğulu bir pencereden bakıyormuş gibi oluruz; bazen berrak bir gece göğünde yıldızları izliyormuşuz gibi... Zaman geçer vagonlar değişirken biz de içimizde büyüklü küçüklü ukdeler sevinçler ve keşkeler biriktiririz. Her an kendimizi başka biri gibi hissetmeye adayızdır; her an kendimizden başka birine dönüşmeye de öyle... Yolculuk verdiğimiz kararları yaşama karşı tutumumuzu sorgulayan bizi olumlamaya yaşama karşı güçlü kılmaya yönelik feyz alınacak yaşanmışlıklardan örülü bir ağ; bizler de her vagonda yeni bir farkındalık yaşayacak yolcularıyız trenin... Unutmayın herkesin yolculuğu kendisi için özeldir ama yaşam karşısında neler yapabileceğimiz sınırlarımızı ve gücümüzü na- sıl değerlendirebileceğimiz kararlarımızı nasıl aldığımızla ilgilidir... YOLCULUK kimi zaman hüzünlü kimi zaman keyif verici ama çokça öğretici olumlayıcı öyküleriyle sizi yolcusu olmaya davet ediyor...

“Bu kitabı, hakikat aşkıyla yanan, akılla kavranamayacak konuları merak eden insanların zevkle okuyacağı kanaatindeyim.” Filibeli Ahmed Hilmi kitabını böyle takdim ediyor okurlarına. 1865 yılında Bulgaristan’ın Filibe şehrinde dünyaya gelen Filibeli Ahmet Hilmi (1865-1913), Galatasaray Lisesi’ni bitirmiş, Düyunu Umumiye’de memurluk yapmış, siyasi nedenlerle Beyrut, Mısır ve Libya’da kalmak zorunda kalmıştır. Çıkardığı gazeteler dönemin yöneticileri tarafından kapatılmıştır. Çeşitli gazetelerde yazılar yazan ve tasavvufla ilgilenen yazarın 40 kadar eseri vardır. Amak-ı Hayal, 23 “fantastik” hikâyeden oluşuyor. Ne var ki Ahmed Hilmi bey, tasavvufla tanıştıktan sonra kaleme aldığı bu hikâyeleri çok ciddiye alıyor ve şöyle diyor: “Okuyucularımıza sunduğumuz bu hikâyeler (bunların hikâye olup olmadığı iyi düşünülmelidir) eğer beğenilirse kendimizi bahtiyar sayacağız. Zira, bu kitaba rağbet edilmesi, insanların ciddi meselelerle ilgilendiğini göstermesi bakımından çok önemli.” Ahmed Hilmi Bey’in bütün bir kitapta vermeye çalıştığı ders şu metinde gizli: “Ey avare yolcu! Yürü! Durma, yürü! Bu geçici alemin zevkleri seni Allah’a kavuşmaktan alıkoymasın. Bu eşsiz manzaraların, bu güzelliklerin hepsi yalnızca bir rüya ve hayaldir. Ey zavallı ziyaretçi!Yürü! Durma, yürü! Yürü, kendi aslına kavuş. Kemalin dereceleri bunlardır. Geçici süs ve gösterişi terk edip, yürü ki Allah’a kavuşma kadehinden içesin. Yürü ki, yokluk meydanında Allah’ın kudretini ve sırrını göresin.”

Düşünce gücü en basit tanımıyla, bireyin kendi zihin haritası varsayımları ile kendi ve çevresel sosyal gerçeklerini oluşturma kapasitesidir. Düşünce gücü, çift taraflı keskin bir bıçaktır. Olumlu ve yapıcı bir tutum içinde olan insanlar, güçlü yönlerine odaklanır ve pozitif enerjileriyle iyi performans gösterebilirler. “Mümkün değil”, “zamanım yok”, “beceremezler”, “torpilim yok”, “yapamam”, “bizde olmaz”, “izin vermezler”, “bütçe çıkmaz” gibi cümleler dökülüyor mu ağzınızdan? Hemen vazgeçin. Bir bıçağın gücü, keskinliğinden geldiği gibi, düşüncenin de gücü farkındalıktan gelmektedir. Farkındalık, bireyin kendi zihin söylem havuzlarının yaşamını ve çevresindeki gerçekleri oluşturduğu bilincine ulaşması ile gerçekleşir. Farkındalık sağlayan birey, düşünce sistemine, bilinçlice müdahale ederek, hedeflediği şeyler doğrultusunda en uygun zihinsel zemini hazırlama gücüne de sahip olmaktadır. Hayat bir aynadır. Siz ona gülümserseniz, o da size gülümser. Yaşamını iyileştirmek isteyen herkes ilk önce olumlu düşünmeyi öğrenmelidir. Çünkü düşünceler inançları, inançlar davranışları, davranışlar da çevreyle etkileşimi belirler. Zihni sağlıklı olanların, bedenleri de daha sağlıklı olur. Dolayısıyla, olumlu düşünce hayatın kalitesini ve süresini de artırır.

Altı yaşındaydım; çok karlı bir gece, Kars’ta, gece saat 3’te annem başka bir arabaya bindi ben başka bir arabaya. Onlar öndeydi, biz arkada. Kırmızı ışıklarını takip edecektik ve böylece bilecektik. Neyi? Güvende olduklarını, yaşadıklarını... Kırmızı ışıklar gözden kayboldu, tedirgin oldum, küçücük yaşıma rağmen anladım, ama sanki boğazıma bir şey geldi oturdu, konuşamadım. Ne çırpınabildim ne ağlayabildim. Ve bu konuda, o gece hakkında yıllar yılı hiçbirimiz konuşmadık. Flamingolar Pembedir benim alternatif hayat hikâyem. Küçük bir kız çocuğu hiç konuşmadan, hep dinleyerek, bütün varlığıyla hayatı anlamaya çalışır. Onu teselli eden tek bir yer vardır, kayığı, yani annesinin kayıp kucağı. -Aslı Perker “Seviyorum. Ama insan sevdiğini öldürür mü?” “Ahhh. Sen nasıl bir soru sordun Bahriyeli? İnsan sevdiğini öldürür. Hem de her gün.” (Tanıtım Bülteninden)