En Son Eklenenler

Was ist eigentlich so unwiderstehlich an Märchen? Vielleicht, dass man aus ihnen nie herauswächst, dass sie nicht „uncool“ werden, sondern in düsteren, hintersinnigen Variationen für Erwachsene ebenso erzählt werden können wie in knallbunten, abenteuerlichen für Kinder. Und vielleicht ebenso, dass man nie zu klein für sie war, dass man sie in ihrem ganzen Zauber, ihren Rätseln, ihrer Grausamkeit lesen, hören oder anschauen durfte, ohne auf jene mysteriöse, in weltenweit entfernter Zukunft gelegene Zeit verwiesen zu werden, „wenn du groß genug bist.“ Michael Endes Geschichte von Momo, dem Kind, das den Menschen die gestohlene Zeit zurückbrachte, ist ein Märchenroman. Ohne Altersangabe, für jeden Augenblick in unserem Leben zugelassen. Vermutlich deshalb wird er schon seit fünfundvierzig Jahren gelesen – von mittlerweile mehr als sieben Millionen Menschen in aller Welt. Für Momo spielt es keine Rolle, wie alt jemand ist, welchen Beruf er ausübt, ob er in der Schule Klassenbester ist oder ein Vermögen auf der Bank liegen hat. In der verfallenen Theaterruine vor der Stadt, in der sie sich häuslich eingerichtet hat, ist ihr jeder willkommen – er braucht weder seinen Reisepass noch seine Steuererklärung vorzulegen, er braucht kein Eintrittsgeld zu entrichten und nichts mitzubringen – nur eine kleine Handvoll unbezahlbarer Zeit. Dass Momo viele Freunde hat, ist somit nicht verwunderlich. Eine Freundin, die sich einfach nur freut, wenn man vorbeikommt, egal, ob man sich die Haare gekämmt hat, ob man gut gelaunt ist oder jemanden zum Ausweinen braucht, ob man eine Stunde oder die nächsten zwei Wochen bleiben will, wer hätte die nicht gern? Momo aber kann noch etwas anderes, das gute Freunde auszeichnet – etwas, von dem unzählige Menschen glauben, es sei gar nicht der Rede wert, obwohl sie selbst kläglich daran scheitern. Momo kann zuhören. Und zwar so, dass jeder, der ihr etwas erzählt, spürt, wie in ihm ein herrliches Gefühl wächst – das Gefühl, ein ganz besonderer und wichtiger Mensch zu sein. Solche ganz besonderen und wichtigen Menschen sind wir alle. Und wenn wir alle uns auf die steinernen Stufen des alten Theaters setzen und eine kleine Weile warten, setzt Momo sich zu uns und die Geschichte beginnt.

Bir macera yaşamak, yeni yerler görmek amacıyla yola çıkan Parisli çılgın bir fare ile akıllı, efendi ve sorumluluk sahibi bir İstanbul kedisinin akıllara zarar serüvenleri... Günlerden bir gün Parisli bir fındık faresinin aklına eser ve uçağa atlayıp İstanbul'a gelir. Tabii bütün İstanbul turistleri gibi ilk durağı Sultanahmet semtidir. Fare Sofi burada mahallenin delikanlı kedilerinden Bayram'la tanışır. Kariyer sahibi bir kedi olan Bayram, aynı zamanda çok da sorumluluk sahibidir. Parisli Bayan Sofi'ye tarihi ve turistik mekânları gezdirmeye karar verir ve bu tuhaf ikili İstanbul sokaklarını arşınlamaya başlar. Sonra... sonrası merakla ve kahkahalarla okuyacağınız bir serüven. İnternet Canavarı'nın ödüllü yazarından...

Elias o gece, rüyadan irkilerek uyandığında, ilk önce etrafının korkulukla çevrili oluşuna şükretti; korkuluk olmasa, pekâlâ sütundan aşağı düşebilirdi çünkü. Fakat uykuda gördükleri yüzünden kafası asla karışık değildi. Bilakis her şey çok berraktı ona göre; bu günahkâr ahalinin başına bir gelecek vardı ve elbette rüya felaket habercisiydi. Her an barbarlar gelebilir, yangın ya da deprem olabilirdi. O, asıl bu azgın kalabalığın şimdiye kadar cezalandırılmamış olmasına şaşırıyor ve Tanrı'nın sabrına hayret ediyordu. Hatta öfkelenince bir an evvel belalarını bulmaları için lanet de okuyordu. Bir tek Yedi Tepeli Babil'e kıyamıyordu. Nekro Porta, Doğu Roma İmparatorluğu’nun görkemli günlerinin ardındaki çürümeyi ve düşüşü gözler önüne seriyor. İmparatorun hırsı, imparatoriçenin entrikaları ve ruhban sınıfının oyunları arasında halk, bir yandan önlenemez bir isyana sürüklenirken şehir, Konstantinopolis adını “İstanbul”la takas etmeye hazırlanıyor.

Beni öldürebilecek bir rokete tırmanmanın hem ölümlü olmayla yüzleşme hem de şimdiye kadar yaşadığım her şeyden daha canlı hissetmemi sağlayan bir macera olduğunu öğrendim. Çimenlerİn harİka koktuğunu, rüzgarın muhteşem bir şey olduğunu ve yağmurun bir mucize olduğunu öğrendim. Ayrıca gezegenimizin gördüğüm en güzel şey olduğunu ve ona sahip olduğumuz için ne kadar şanslı olduğumuzu öğrendim. Uluslararası Uzay İstasyonunda Bir Yıl Geçirerek Rekor Kıran Astronot Scott Kelly’den Çarpıcı Bir Hikaye. Kelly Kendisinden önceki yolculuklara paralel olarak renkli gelişim yıllarının ardından Olağanüstü yolculuğunu bütün heyecanıyla bizlerle paylaşıyor. Doğal bir hİkaye anlatıcısı ve modern zaman kahramanı olan Kelly’nin, gelecek Kuşaklara ilham verecek umut dolu bir mesajı var. Kişisel hikayesinde, insanın hayal gücünün zaferi, insan iradesinin gücü ve galaksinin sonsuz muhteşemliği görülüyor.