En Son Eklenenler

13 yaşındaki Jasper, sinestezi hastasıdır. Etrafındaki hiç kimsenin göremediği, renklerden oluşan bir dünyada yaşar, kelimeleri, rakamları, haftanın günlerini, duyduğu sesleri ve konuşmaları farklı renklerle algılar. Jasper hakkında bilmeniz gereken başka şeyler de var: + Dünyayı o kadar farklı bir şekilde algılar ki babası bile ne gibi renkler gördüğünü anlayamaz. + İnsanların yüzlerini hatırlayamaz, hatta kendi çehresini bile tanıyamaz. + Papağanlara hayran, hevesli bir kuş gözlemcisidir. + En önemlisi de... Genç ve güzel bir kadın olan yeni komşuları Bee Larkham'ın öldürüldüğüne şahit olur ve cinayetin rengini görür.

Don José, yirmi beş yıldır Nüfus Kayıt Merkez Arşivi’nde çalışmaktadır. Sağların ve ölenlerin kayıtlarının tutulduğu, hiyerarşik bir düzenin uygulandığı Arşiv’de, günlerini doğum, evlilik, boşanma ve ölüm belgeleriyle geçirir. Ancak Don José’nin herkesten sakladığı bir tutkusu vardır: Gazete ve dergilerden kestiği, ünlü kişilerle ilgili kupürleri biriktirmek. Koleksiyonuna eklemek için Arşiv’den gizlice aldığı dosyaların arasına meçhul bir kadının fişinin karışmasıyla Don José’nin sıradan hayatı yön değiştirir. Don José, bu kadının hayatıyla ilgili her şeyi öğrenme isteğiyle yanıp tutuşur. Neredeyse saplantıya dönüşen bu tutkudan çılgına dönen Don José, bilinmezlerle dolu, karanlık bir yola sapar. Araştırmaya devam ettikçe meçhul kadınla ve kendisiyle ilgili sarsıcı şeyler öğrenir. Nobel Edebiyat Ödülü sahibi José Saramago, bu absürd, ürpertici, gerçeküstü ve büyüleyici metinle, okurlarına, insanların yalnızlığını, tesadüflerin gücü ve etkisini, yaşayanlarla ölüler arasındaki o ince çizgiyi özgün bir anlatımla aktarıyor. “Kışkırtıcı bir roman, değişken ve tedirgin edici, metaforik labirentlerle ve okuru yanıltan ipuçlarıyla dolu.” The Herald

Hangi ağacın hikayesini anlatacağımı bilmiyordum. Sonra öğrendim ki hangi ağacın meyvesi beni çağırırsa onu anlatabilirdim. Çocukken ters çevirdiğim bir şemsiyenin dilimlerinde unuttuğum portakallar nereye gidersem gideyim peşimi bırakmıyordu. Portakalları ve şemsiyeleri unutmak için uzun uykulara daldım. Rüyalarımda dökülen dişlerimi, uyandığım zaman portakal kabuklarının içine sakladım. Ağzım bomboş ve savunmasız kaldığında yüzümdeki lekeleri tırnaklarımla kazıya kazıya ağladım. Bir yas ancak kelimesiz tutulabilirdi. Konuşmak zamanı hızlandırıyordu, sustum. Uykusuz Meyveler, ne bir kahramanın ne bir anti kahramanın ne de bir dönemin kitabı. O, meyvelerin öykülerine adanmış bir imge damarı. O yüzden okurunun peşinden bazen bir portakal yuvarlanır bazen başına bir dut düşer bazen de parmaklarına elma ağaçları takılır.

İran edebiyatının usta yazarından, İran’ın bugünkü siyasi hayatını da doğrudan ilgilendiren yeni bir roman. Art arda baskıcı rejimlerin yönetimi altında yaşamak zorunda bırakılmış acılı bir halkın hikâyesini anlatan roman, yağmurlu bir gecede albayın kapısının çalınmasıyla başlıyor. Gelenler, albayı işkenceden geçirilmiş en küçük kızının cansız bedenini alıp cenazesini kaldırması için götürmeye gelmiş iki polis memuru. İslam Devrimi kendi çocuklarını yiyor. Tek bir gecede geçen roman, kızının cesedini alabilmek için rüşvet veren, sonra da onu gündoğumundan önce defnetmek için zamanla yarışan yaşlı albayın peşinden gidiyor. Albayın mücadelesini izlerken, ülkesinin mevcut durumu yüzünden çektiği vicdan azabı ve öfkesiyle boğuşmasına da tanık oluyoruz. İran’ın mevcut durumunu ise farklı farklı yönleriyle evlatları temsil ediyor: 1979 Devrimi sırasında yenik düşmüş bir oğul; Şah döneminde gördüğü işkenceler yüzünden deliliğe sürüklenmiş bir başkası; İran-Irak Savaşı’nda ayetullahlar için şehit düşmüş bir üçüncüsü; öldürülmüş bir kız evlat ve zalim bir oportünistle evlenerek hayatta kalmayı başarabilmiş bir ikincisi. Albay, İran’da siyasal çalkantılarla geçen uzun yılların sonuçlarına dair sarsıcı bir eser.