En Son Eklenenler

14 yaşındaki Azize, komşularının oğlu Fahat Kaymaz’a gönlünü kaptırır. Fakat Akçakale Yolu Kuyubaşı köyünde bu aşk pek gizli kalmaz. Haber Azize’nin ailesine ulaşır ve Azize’nin evinde toplanan aile meclisinden “ölüm kararı” çıkar. “Kirlenmiş” Azize ile aşığı can verecek, böylelikle namus kurtulacaktır. Daham ve Yasin, alınlarına sürülen lekeyi “temizlemekle” görevlendirilirler. “Fahat Kaymaz’a kardeşimizle evlenmek isteyip istemediğini sorduk. ‘İstemiyorum!’ cevabını verdi. Ellerini beline atınca, silahımızı çekip vurduk. Azize’yi de kanala atarak namusunu temizlemeyi düşündük. Ablamız Bedriye onu saklandığımız yere getirdi. Biz de onu sulama kanalına attık. Yaklaşık 100 metre kanalı takip ettik ve çırpına çırpına sürüklendiğini gördük. Boğulacağına inanmıştık. İşi yüzümüze gözümüze bulaştırdık. Kız kardeşimizi öldüremediğimiz için aşiretimizden özür diliyorum.” Evin kadınları, Fırat’a bağlanan su kanalının kıyısına getirip teslim etti Azize’yi, öz ağabeylerinden oluşan ölüm timine. Azize yüzmeyi bilmezdi, sadece çırpınabilirdi. Böylece sürüklenip gitti akıntının koynunda. Ciğerlerine ne kadar su dolmuştu, yaşıyor muydu yoksa ölmüş müydü, farkında değildi. İşte o sırada, takılıp kaldı köprünün ayağına. Ve kırmızı yemenisini gördü tarlada çalışan birkaç köylü, kurtardılar Azize’yi… Ancak tüm kadınlar Azize kadar şanslı değildi! Bu kitapta yokmuşçasına var olan kadınların hikâyelerini okuyacaksınız…

Dikmen Gürün, Yıldız Kenter'in Ankara Halkevi ve ardından Ankara Devlet Konservatuarı'na adım attığı 1940'lı yıllardan başlayarak günümüze uzanıyor. Tiyatro ile dopdolu geçen bir yaşamı okurla paylaşırken ülkenin içinden geçtiği süreçleri de yansıtıyor. Yıldız Kenter şöyle diyor kitapla ilgili olarak: "Beni çocukluk yıllarımdan bu günlere duyarlı bir dille taşımış. Tiyatro çevresinde dönen bir hayatı doğrularıyla, yanlışlarıyla işlemiş. Mücadelemi, mücadelemizi paylaşmış. Titizlikle yapmış bunu." "Tiyatro Benim Hayatım", yaşamı tüm renkleriyle yakalamış ve sahnenin merkezine yerleştirmiş güçlü bir sanatçının, Yıldız Kenter'in hikâyesini anlatıyor. Ankara Devlet Tiyatrosu yılları, İstanbul'a geliş, Karaca Tiyatrosu, Site Oyuncuları, Kent Oyuncuları olarak Dormen Tiyatrosu'nda paylaşılan yıllar ve büyük maddi zorluklarla kendi tiyatrolarının, Kenter Tiyatrosu'nun devletten tek kuruş destek almadan inşa edilişi ve bu adımı büyük bir cesaretle atan, elini taşın altına koyan Yıldız Kenter başta olmak üzere; Müşfik Kenter'in, Kâmran Yüce'nin, Şükran Güngör'ün, Kent Oyuncuları'nın uğraşları… İki büyük oyuncunun, iki kardeşin; Yıldız ve Müşfik Kenter'in birlikte ve ayrı ayrı sergiledikleri onca oyun, onca unutulmaz performans… Başarılı nice oyunlar, oyuncular…Kenter Tiyatrosu sahnesinden yetişen isimler… Yıldız Kenter'in tükenmek bilmeyen enerjisinden, öğretme ve öğrenme tutkusundan yararlanan öğrenciler… Böylesine yoğun bir tiyatro yaşamında sinemaya, ekrana ayrılan zamanlar ama yine de tiyatronun her zaman, her şeye galebe çaldığı gerçeği… Yıldız Kenter'in kendi sözleriyle: "Tiyatro Benim Hayatım sanki başkasına ait bir hayat hikâyesiymiş gibi merak uyandırdı bende. İlgiyle okudum. Biyografimin yazılmasını heyecan verici buluyorum. Biyografilerin ders anlamında da önemli olduğunu düşünüyorum. O nedenle kitabın benim hayatımdan öte, o dönemin tiyatro yaşantısını veriyor olması çok önemli." (Tanıtım Bülteninden)

Fransız Film yönetmeni Albert Lamorisse'in çocuklar için yarattığı Kırmızı Balon adlı filmi ilk gördüğümde 20 yaşındaydım. İlerleyen yıllar içinde birkaç kez daha gördüm. Son olarak da video kopyası geçti elime. Her izleyişimde o çocukça hüznü yeniden yaşadım. Filmin kahramanı küçük Paskal, filmin bir yerinde 'balon' diye seslenir. Filmdeki tek konuşma da budur. Video bantı günlerce, kare kare izledim; ince ince notlar aldım; sonra da geçtim makinenin başına, bu kitabı yazdım. Bu güzel filmin yazılı bir öyküsü yoktu. Ama şimdi var. Elinizdeki kitap, Albert Lamorisse'in yarattığı Kırmızı Balon adlı filmin kitabıdır, sevgili küçük Paskal ile kocaman Kırmızı Balon'un yazılı öyküsüdür. Yazarken bir amacım da, kitabı, kitabı, filmin yaratıcısı Albert Lamorisse'e göndermek, onu şaşırtmaktı, sevindirmekti. Artık onun yaşamadığını nereden bilebilirdim. Bu büyük ustanın, hem de yine çocuklar içim yeni bir filmin çekimi sırasında bir helikopter kazasında ölmüş olduğunu öğrenince çok üzüldüm. Ço sevdiğim bu kitabımı, onun filminden aldığım birkaç fotoğrafla süslemekten kaçınmadım. Altında yattığı toprak yığınından gökyüzüne ren renk balonlar uçuran sevgili Almert Lamorisse'e adıyorum bu kitabımı. Toprağına balonlar yağsın. Erdal Öz Seslendirenin Notu: Canım ablamın çocukken bana hediye aldığı bu güzel çocuk romanını defalarca okudum. aynı Paskal gibi birçok kez balonlarım gökyüzüne uçuverdi. Ağlayarak baktım arkalarından. Annem Paskalın annesi gibi hiç sevmezdi balonları. Sonra büyüdüm. birgün anne oldum ve çocuğuma defalarca okudum Kırmızı Balon'u. O da çok sevdi. Defalarca okumamı istedi benden ve sessizce, ilgiyle, sevgiyle dinledi. Çok balon aldım ona rengarenk balonlar. Bir gün kitap fuarında bir tane daha Kırmızı Balon kitabı aldık. Ve yazarı Erdal Öz oğlumun gözlerinin içine sevgi ile bakarak "Yalın kardeşim, Güzel günlerin çok olsun" diye imzaladı kitabını 13 Mart 2004'te. Onun Albert Lamorisse'e dediği gibi toprağına balonlar yağsın.

Bayan Oliver dikkatle aynaya bakıyordu. Bir ara şöminenin rafında duran saate bir göz attı. Saatin yirmi dakika geri olduğunu düşündü. Sonra tekrar aynada saçlarına baktı. Bayan Oliver'ın bütün kusuru saç biçimini sık sık değiştirmesiydi. Bunu kendisi de itiraf ediyordu zaten. Hemen her modeli denemişti. Ciddi havalı, kabarık saç... Buklelerin zeka dolu alnı ortaya çıkacak şekilde, geriye doğru taranması... Daha doğrusu Bayan Oliver alnına bakanların zeki olduğunu düşüneceklerini ummuştu. Yazar bundan başka kıvırcık saçlarını hafifçe dağıtarak sanatkarca bir şekli de denemişti. Ama bugün saç modelinin önemli olmadığını o da biliyordu. Çünkü bu sabah pek ender yaptığı bir şeye kalkışacak, yani şapka giyecekti...