En Son Eklenenler

Ben yıldız yoklardım karanlıkta, incir ağaçları gülümserdi. Zaman, kim bilir ne zamandı... Hatta belki çocuktum. Susardım, sessizliğim şiirdi... Sen öyle uzaktan, acıta acıta bakardın bana. Gözlerin kömür kömürdü. Elimdeki gergefe gül işlerdim ben. Çünkü sevginin yaşı o zamanlar bir ömürdü. Zaman, kim bilir ne zamandı, hayat bahardı, hatta belki çocuktum.

Öyle çok severdi ki Behçet'i... Kendini bildi bileli, hemen her sabah, daha elini yüzünü yıkamamış, gözünün çapaklarını bile silmemişken, "Behçet!.." der, fırlardı evden. "Bre kör olasıcaaa!" derdi annesi. Ama duyduğu mu var ki küçük Ali'nin?.. Behçet de Behçet... Varsa da Behçet, yoksa da Behçet... Artık kodunsa bul... Nerelerde dolanırlardı, ne yaparlardı, neyle oyalanırlardı gün boyu? Ama genellikle de Behçetler'in evinde olurlardı.

Cemşit, yazın binbir çiçekle bezenen, kışın ise karla kaplanıp civar köylerle bağı kopan bir köyde yaşamaktadır. En yakın arkadaşı Musa ve köyün diğer çocuklarıyla birlikte, komşu köydeki okula giderler. Yine köyün karla kaplandığı ve yolların kapandığı kış günlerinde annesi hastalanır. Kasabaya inip ilaç almaktan başka çare yoktur. Yolların tehlikesinden ötürü köylüler kasabaya inmeye korkarlar. Cemşit'in babası yalnız gitmeye karar verir. Ama Cemşit, babasını ikna eder ve birlikte karlı yollara düşerler.

Ayla Kutlu, Veteriner Hekim Meliha Yılmaz'ın yaşamöyküsünden yararlanarak ve başka öyküler de ekleyerek yazdığı bu romanında, çocuklara sevgi ve inançla sesleniyor. Mutlaka okunması gereken bir roman; yalnız çocuklar için değil, büyükler için de...