Eserlere Göre Listeleme

Kurmacaya ihtiyacımız var mı? Her kitabı ille de bitirmemiz mi lazım? Yeni mecra ve formatlar okuma deneyimimizi nasıl etkiliyor? Bakış açımızı onaylamak için mi, yoksa sorgulamak için mi okuruz? "En büyük" romancılara kim, neye göre karar veriyor? Uluslararasılaşma eserlerin içeriğini nasıl etkiliyor? Yazar biyografileri ne işe yarar? Roman yazmak artık bir "iş" haline mi geldi? Tim Parks Ben Buradan Okuyorum'da bu sorulara cevap ararken, yıllara yayılan eleştirel okumalarından yararlanarak edebiyat ve edebiyatın amacı hakkındaki varsayımlarımızı altüst ediyor. Birbirini tamamlayan bu otuz yedi metin "uluslararası" romanın ortaya çıkışıyla "yerel" edebi üslupların nasıl kaybolduğunu, piyasa güçlerinin "ciddi" kurmacayı nasıl şekillendirdiğini, çevirinin hesapta olmayan etkilerini, edebiyat eleştirisi alanındaki sıkıntıları, yazarların hayatları ve eserleri arasındaki sorunlu ilişkiyi inceliyor. Parks, zihin açıcı yakın okumalarla ve tekrar tekrar dönüp kendine bakarak, yazarların ve okurların bir taraftan yeni küresel sistemin, diğer taraftan bu sistemin alametifarikası olan romanın baskısından kaçıp kaçamayacakları üzerine düşünüyor. Okuyan, yazan, çeviriyle uğraşan herkesin aklından geçirdiği sorulara dair kuşatıcı bir kitap bu. (Tanıtım Bülteninden)

Üç yaşında, mini mini bir çocuk varmış. Küçücük elleri, küçücük ayakları, küçücük bir burnu varmış. Bu çocuğun bir de ağabeyi varmış. Ağabeyin elleri, ayakları, burnu kocamanmış. Küçük kardeş çok üzülürmüş. "Ben ne zaman büyüyüp ağabeyim gibi olacağım?" dermiş. Ağabeyi ile ellerini üst üste koyarlarmış. Ağabeyin eli daha büyük çıkarmış. Ayaklarını üst üste koyarlarmış, yine büyüklük yarışını ağabeyi kazanırmış. Küçük kardeş ağabeyine çok kızarmış o zaman. "Ben senden büyüküm! Ben senden büyüküm!" diye bağırırmış. Ağabeyi yalnızca gülermiş ona...

Nalbant Nuri ile oğlu Mehmet, toy bir atı nallamaya çabalıyorlardı. At, hiç de hoşnut görünmüyordu. Kuyruğunu savurtuyor, gözlerini kırpıştırıyor, dudaklarını oynatarak homurdanıyor, arada bir öfkeyle kişniyordu. Derisi de yer yer seğirmeye başlayınca, Nalbant Nuri, ayağını koyverdi. Yelesini sıvazlayarak sevecenlikle çıkıştı: Bak hele güzel kızım! Kocaman at oldun gayri, taylığı toyluğu bir yana koy. Naldan ürkecek ne var İyiliğin için yapıyoruz bunu. Hadi, vazgeç huysuzluktan! Çifte mifte sallamaya kalkışma ha! Kocadım gayrı direnemem. Allah saklasın, taaa şuralara dürelenir giderim de çarşılıya şenlik çıkar. Belki bir yanım da kırılır. Nuri emmine böyle işler etmek sana yakışır mı Doğrusu ya, anan da böyleydi gençliğinde. Ama, o tez uslanmıştı. Sen de aklını başına topla! diyerek, atın boynuna kolunu doladı. Döşünü kaşıdı yumuşak yumuşak... At, gide gide gevşedi. Gövdesindeki seğirmeler azaldı. Kuyruk savurtuşu tavsadı... (Kitabın Girişinden)

Dünya tarihinin gördüğü en büyük destanlardan biri olan Çanakkale zaferi üzerine bu zamana kadar pek çok çalışma yapıldı, eser yazıldı. Yavuz Bahadıroğlu bu çalışmaların en ilgi çekici noktalarını derledi, yediden yetmişe herkese hitap eden bir çalışma hazırladı. Kimi zaman gencecik askerlerin şehit olmadan önce ailelerine yazdıkları duygu dolu mektuplarla hüzünlenecek, kimi zaman da askere gidebilmek için erkek kılığına giren kadınların hayat hikâyesini okuyup gururlanacaksınız. Destan yazılan o günü an be an yaşayabilmeniz için kitabın sonuna dakika dakika 18 Mart günü kronolojisi eklendi. Tarihi Sevdiren Adam, Ben Çanakkale kitabıyla zaferin 103. yıl dönümüne yakışan bir çalışma ortaya koyarak sizlerin ve çocuklarınızın beğenisine sundu.