En Son Eklenenler

Bu çalışmanın öncelikli amaçlarından biri, Türk ve Ermeni toplumlarının Türk-Ermeni ilişkilerine dair 1915 merkezli algısını, Ermeni edebiyatının bazı önemli çalışmalarının Türkçe’ye kazandırılması aracılığıyla bir nebze değiştirmektir. Böylelikle, iki toplum arasında kırgınlık, anlaşmazlık, uyuşmazlık ve çatışmanın ötesinde ortak kültür, tarih ve edebi bir geçmişin de var olduğuna dikkat çekilmesi hedeflenmektedir. Nitekim araştırmacıların bu çalışmayı okuduktan sonra kültürel bağlamda ve masal, şiir, hikâye, fabl vb. edebi türler çerçevesinde iki toplumun algılarının, dünyaya bakışlarının ve hayat tarzlarının birbirine ne kadar benzediğinin farkına varması, bu çalışmanın amacına ulaştığı anlamına gelecektir. Ermeni edebiyatının en mümtaz şair ve yazarlarından biri olan ve Ermenistan’ın ulusal şairlerinden biri olarak kabul edilen Hovhannes Tumanyan (1869-1923), eserleriyle bu coğrafyada yaşayan insanların hayat tarzlarının ortak yönlerini gözler önüne sermek konusunda önde gelen isimlerden biri olmuştur. Bu çalışmanın bir diğer amacı da, Tumanyan konusunda edebi/akademik çevrelerde bir farkındalık yaratarak, ileride, yazarın bu çalışmada listelenen eserlerinin çoğunun Türkçe’ye kazandırılması veya üniversitelerin ilgili birimlerinde çalışılmasına öncülük etmesidir. Ayrıca, bu çalışma farklı dini, etnik, kültürel veya coğrafi yapılar söz konusu olsa da, toplumların bir bakıma ortak bir hafıza veya edebi bir kimliğe sahip olduklarını göstermeye de çalışacaktır.

Amatör denizci; tekne, kano gibi bir deniz aracıyla “denizi kullanan” denizsever olarak teknenin sahibi, yolcusu, sporcusu, ekibi, kullananı, kiralayanı, hatta sevdalısı, meraklısı olabilir. Amatörlerin denizle ilişkileri profesyonelce (iş-meslek olarak) bir uğraş değil, Latince “amare” (sevmek) fiilinden gelen amatör bir ilişkidir. Amatör denizciler için tekne, sevgili ve/veya dost iken; deniz bizi, kıyıdan ufka ve daha da ötelere, yeni yolculuklara çağıran, sevgiyle bağlandığımız saygı duyduğumuz, mutluluk bulduğumuz alandır.Bu açıdan bakıldığında da denizciliği amatörlük dürtüsüyle öğrenmek yaşamımızda açılan yeni bir pencere, merakla çıkacağımız yeni bir yolculuktur.

ülkemizdeki kırk bine yakın köyün neredeyse yüzde doksanından fazlasında okulların bulunmadığı bir dönemde fikir babalığını Mustafa Kemal Atatürk'ün, siyasi mücadelesini Hasan Ali Yücel'in, uygulama yükünün İsmail Hakkı Tonguç ve yakın mesai arkadaşlarının çektiği çalışmalarından biri olan Köy Enstitülerinin neden kapatılmak istendiğinin şiirsel bir dille anlatımıdır…

"Çerkes Sürgünnamesi”, bir halkın 60 yıl içinde art arda yaşadığı üç dramı anlatıyor: Anavatan’dan sürülüş, Balkanlardan sürülüş ve Gönen-Manyas Sürgünü... Ama bu bir tarih kitabı değil. Edebi bir eser de değil. Her iki kalıba da oturmamakla birlikte, yapı taşları bu iki türden alınma. Bu nasıl oluyor? Yazarın, atalarından miras kalan toplumsal acıları, usule değil esasa odaklanarak olanca yoğunluğuyla okurlarına aktarabilme gayretinden... Çünkü Baytekin, okurlarını kendi içinde yaşattığı atmosfere çekebilmek için her iki formatı da sadece bir atlama taşı olarak kullanıyor. Bunun için de hem bilgilendiriyor, hem de hikaye kalıbında sahneye sürdüğü kahramanlarla okurlarını duygulandırıyor... Bilgi içeren bu duygu yoğunlaşması ile de amacına ulaşıyor ve istediği empatiyi uyandırıyor. Kitap “İsimsiz mezarlarda yatanlara” ithaf edilmiş. Çünkü vatan uğruna verilen mücadelede, soykırım ve sürgünde, sürgün sonrası kamplarda, sokaklarda, tarlalarda, çayırlarda, iskân için dağıtım yapılırken yollarda, Osmanlı’nın savaştığı her cephede, bastırılması gereken her isyanda, Kurtuluş Savaşı’nda, Gönen-Manyas sürgününde, dağda, bayırda, velhasıl her yerde o kadar çok isimsiz mezarları var ki... Bu masum ve mazlum, ama her zaman kahraman ve onurlu insanları daha iyi anlamak için yapılmış samimi bir çalışma “Çerkes Sürgünnamesi”