En Son Eklenenler

Ernst Theodor Amadeus Hoffmann (1776-1822): Alman romantik edebiyatçıları arasında en geniş okur kitlesine ulaşan yazardır. Aynı zamanda bir müzisyen olan Hoffmann, Bamberg Tiyatrosu'nda orkestra şefi ve besteci olarak da görev aldı. Hoffmann'ın yazdığı en iyi novella olarak kabul edilen Matmazel de Scudéry ilk kez 1819 yılında, Bir XIV. Louis Dönemi Hikâyesi alt başlığıyla yayımlandı. Hoffmann'ın, Johann Christof Wagenseil'in Nürnberg şehri kroniklerinde yer alan iki dizelik bir şiirden esinlenerek yazdığı eser, yayımlandığı dönemde hayli ilgi gördü ve yazarına büyük ün kazandırdı. 17.yüzyıl Paris yaşamına dair ilginç tasvirler içeren bu novella, dönemin ileri gelen kişilerinden yazar Matmazel de Scudéry'nin başından geçen tuhaf ve gizemli bir olayı sürükleyici bir dille anlatır. Eser tiyatroya, operaya ve sinemaya da uyarlanmıştır.

“Kadının tekrar asaletine kavuşmasının yolları” “Bu kitap, çocuklar ile ilgili söylenecek sözlerin muhatabının bulunamaması sebebiyle yazılmıştır. Anneler çoktan “tükenmiş”tir. Geçmiş zamanlara kıyasla belki de “anne”ye her zamankinden daha fazla ihtiyacı olan çocukları anneleriyle buluşturabilmek için yazılmıştır. Onlar mutlu olsun diye. Söyleyecek sözü varsa insanın, mutlaka söylemeli; illa ki duyacak birileri vardır.” Kadın hakikatin ta kendisidir. Arz ile sema arasındaki tek rabıtadır. Yücedir, asildir, değeri kendinden menkuldür. Üretkenliği ile tabiatın ilham kaynağıdır, hayatın poetik bir izdüşümüdür. Hakikati temsil gücünü ve arz ile sema arasında rabıta olmayı reddeden kadın ise, başkalaşmış kadındır. Evet, belki biyolojik anlamda hâlâ kadındır ama kendi tabiatına, fıtratına, asaletine yabancılaşmıştır. Beri yandan, kadın demek anne demektir, anne demek çocuk demektir. Bu teselsülün bir devamı olarak; beşerî saadetinin önkoşulu olan mutlu çocuklar ve mutlu çocuklar da gerçek anneler sayesinde mümkündür. Eğer iyi bir dünya çocukların mutluluğuna bağlıysa, o halde bu iyi bir dünya hayali için her daim ve her şartta mücadele etmek boynumuzun borcudur. Başkalaşmadan kalmanın da tek yolu bu mücadele olsa gerek. Kadın toplumun aynasıdır, çocuk da o aynadaki görüntüdür.Bu kitap, kadınının bu başkalaşımının izini sürmekte, tekrar asaletine kavuşmasının yollarını aramaktadır.

Baş kaldıran paşaların, başarısız sadrazamların kesilen başlarının yerleştirildiği İbret Taşı, Osmanlı İmparatorluğu’nun başkentinde ürkütücü bir simge olarak yer almıştı. On dokuzuncu yüzyılın başlarında Yanya Valisi olarak hizmet eden, ancak kendi nüfuzunu artırarak padişaha baş kaldıran Tepedelenli Ali Paşa, Arnavut halkına bir devlet vermeye niyetliyken, Saray paşanın kafasını İbret Taşı’nda görmek istiyordu. Halkların kimliklerinin silinmesi amacıyla kurulan idari rejim yaşamı ıssızlaştırdıkça zalimlik tiyatrosu tek gösteri halini alacaktı. Puslu Balkan topraklarında dolaşan dedikodular ve rüyalar, insanların kaderlerini belirlemekte, mülkiyetin paylaşımının özgürlükten çok daha önemli olduğunu fısıldamaktaydı. Arnavutluk’taki Osmanlı geçmişinin izlerini süren İsmail Kadare, İbret Taşı’nı yazdığı yetmişli yıllardaki komünist düzenle de alegorik bağlar kurarak, Kafka’yı aratmayan fantastik bir kabus bürokrasisi yaratıyor. Duraklama dönemindeki Osmanlı İmparatorluğu’nun batıya yöneldiği modernleşme sürecinde gerçekten yaşanan olaylar üzerine oturttuğu romanında devletlerin idarecilerine, memurlarına ve halklarına dair hep geçerli zorbaca yaklaşımlarının minyatürünü işliyor. Osmanlı’nın derin izler bıraktığı Arnavutluk’un yaşayan en büyük yazarından önemli bir dönem romanı.