Yazara Gore Listeleme

Kendimize sahip çıkmak, hayatla kurduğumuz ilişkide aktif olmak, giderek hayatımızı bir sanat eserine dönüştürmek bilgi ve çaba ister. İnsanoğlu varolduğu günden beri mutluluğu, o “imkânsız laneti” aradı. Hâlâ arıyoruz. Arayış ise felsefenin ta kendisidir. Ve felsefe yaşanan bir şey değilse hiçbir şeydir. Ray Billington “Felsefeyi Yaşamak” adlı kitabında felsefenin yaşanan, gündelik sorunlarımıza, sevinçlerimize yakın olan bir şey olduğu noktasından hareket ediyor. Ona göre felsefe, bize, kendimize/hayata derinlemesine bakmak, gerçeklerle korkmadan yüzleşmek ve hayatımıza yön vermek için gerekli bilgi ve güveni kazandırır. Böylesi bir felsefe ise kişisellikten arınmış, kuru, teknik bir dille yazılamaz. Hayatı kuşatan, güldürürken düşündüren, kaygıya açık olan, neşe ve umut saçan bir dille kaleme alınmalıdır: “Felsefeyi Yaşamak” gibi... Etik kurallarının kökeni, ahlâki yaklaşımların neler getirip neler götüreceği gibi konular bu kitabın özünü oluşturuyor. Gündelik hayatta sık sık karşılaştığımız bazı konuları daha yakından tanıyabilmek, bu konulara bir felsefecinin nasıl bakabileceğini görmek ve daha da önemlisi, genel olarak felsefe ve özel olarak da etik ile gündelik hayat arasındaki bağın nasıl oluştuğunu anlamaya yardımcı olmak için yazılmış bir kitap “Felsefeyi Yaşamak”. “Felsefeyi Yaşamak”ta sonuçlar yok, arayışlar var. Şöylesi soruların peşine düşülüyor: Felsefenin kapsamı nedir; felsefeciler hangi alanlarda çalışırlar ve bu alanların gündelik hayatla ilişkisi nedir? Epistemoloji, metafizik ve mantık ile ne anlatılır? Etik nedir? Etiğin felsefe içindeki ve hayattaki yeri nedir? Bilmek mümkün müdür, mümkünse bundan nasıl emin olabiliriz? Yaşamın bir amacı ya da anlamı var mıdır? Zor durumlarla karşılaştığımızda seçimlerimizi nasıl ve hangi kıstaslara bağlı olarak yaparız? Belli bir durumda karar mekanizmamızı harekete geçiren etmenler nelerdir ve bunlar hangi ahlâk kurallarına paralel olarak çalışır? Ahlâkın kaynağı olarak Tanrı bize neler söylemektedir? Çeşitli dinlerin ve felsefi yaklaşımların ahlâk anlayışı hangi temellere dayanır? Özgürlük konularına belli başlı yaklaşımlar neler olmuştur? Sık sık telaffuz ettiğimiz “eğitim’den” ne anlaşılmaktadır? Hangi tür eğitim, ne gibi sonuçlara götürebilir bizi? Politika ile ahlâk arasındaki bağlantı nedir? Kendi varlığımıza ve ölümümüze tahammül etmenin tek yolunun yaratmak, kendimizi ve hayatımızı yaratmak olduğunu düşünenlere!..

Sevgi Soysal'ın ilk kez okur karşısına çıkan metinleri: BBC radyosunda yaptığı konuşmalar. Yazarın kanser tedavisi için gittiği Londra'da yaptığı bu konuşmalar da, tıpkı son romanı "Hoş Geldin Ölüm" gibi yarım kalmış... Hoş Geldin Ölüm gibi, bu konuşmalar da yaşama canlı bir bakışla dolu... Ölüme hoş geldin demenin zorluğuna inat.

"Yüz katlı bir yükseklikte, yüzüncü makamdasın. Çamdağı'nda sessiz, kimsesiz, sadece O'nunla mısın? Mecazlara emanet edilmiş bir yer değil orası. Söz de değil, ses de. Bir hal, bir melaldesin, hissediyorum. Bu perdeler bir aralansa... Geride ne var bir görünse... Bir açılsa... Bir cilvelense... Bir görsem... Bir anlasam... Bir bilsem... Bir tatsam efendim... Bir tadabilsem... O huzuru bir nebze tadabilsem... İman nurdur diyorsun... Nur nedir ki... Tılsımdan söz ediyorsun... Muammadan... Hikmet nedir? Bunun hikmeti nedir? Şimdi, kırk yedi yaşımda... Odamdayım... Bilgisayar başındayım... Bir pencerem var efendim, küçük, dar bir pencere... Sadece kayısı ağacının dalları yaprakları görünüyor... Ama biliyorum onlar da gidecekler... Senden öğrendim bunları... Bu kelimeler sana ait... Sana ait olan bir şey belirince benim kelimelerim sönükleşiyor..." 1970'lerin canlı Anadolu kasabalarında renkli ama bir yanıyla da yeknesak hayatına devam eden öğrenci için perdeler birer birer aralanmakta, geride olan görünmekte, cilvelenmektedir. Hikmetle bir kez karşılaşan can artık kendi benliğini yok edecektir. Dem... Usta yazar Sadık Yalsızuçanlar'ın kaleminden bir Bediüzzaman anlatısı. Yaşadığı hayatın karmaşası içinde Said-i Nursi'nin izini sürerken, her an hakikatin başka başka halleriyle yüzleşen bir yolcunun hikâyesi...

Yeniçağın büyücüleri, süpürgesiz cadılar... Günümüzde cadılıktan ya da büyücülükten söz etmek hâlâ çok kişiye garip gelebilir, oysa insanlık tarihi boyunca, son yüzyıla kadar, cadılıktan söz eden biri hiç de garip karşılanmıyordu. Dünyanın pek çok yerinde kendilerine “cadı” diyenlerin ve cadı toplulukları oluşturanların sayısı gün geçtikçe artmaya devam ediyor. Üstelik çağımızın cadıları öyle filmlerdeki gibi ellerinde uçan süpürgeler, üzerlerinde pelerinler taşıyan, kazanlar kaynatan “kocakarılar” değiller. Her ırktan, her cinsiyetten, dünyayı seven aydın insanlar... “Cadı” dendiğinde başkalarına büyü yapan insanlar aklınıza geliyor olabilir. Oysa insanın evrimi boyunca büyü ve büyücü kavramları her zaman her yerde kültür kalıpları içinde var olmuştur. Paganizmde büyü, Wicca’nın da kabul ettiği gibi, bir başkasının iradesine karşı yapılan bir eylem değil, kişinin kendini geliştirmesinin bir yoludur. Yani bir çeşit ayindir. Söz konusu ayinin ya da daha genel bir ifadeyle ritüelin amacı sadece yapan kişinin hayrı ve gelişimi içindir. Dolayısıyla Wicca yolunu seçen bir Wiccan, aslında büyüyü kendini geliştirmek adına yapan kişidir... Araştırmacı yazar Erhan Altunay’ın kaleme aldığı Kadim Cadılık Öğretisi binlerce yıldır yeryüzünde ifade bulmuş, günümüzde de halen karşılık bulmaya devam eden kadim ritüelleri, kültleri ve mitleri anlaşılır ve uygulanabilir şekilde tarafsız ve yorumsuz bir biçimde sunuyor.