Eserlere Göre Listeleme

"... Ben işçiyim, elimin emeğiyle bu ana kadar çalıştım, mücadele ettim ve yaşayabildim. Emeğe saygılı olmayı, emekten yana olmayı daha küçük bir çocukken annemden babamdan gördüm ve öğrendim. Bu yetişme tarzım, hayata bakışım beni sosyalizmle tanıştırdı. Sosyalizm için kavga verdiğim, aç kaldığım, susuz kaldığım, işkence gördüğüm yıllar benim için en değerli yıllardı. O beni boğmak için üstüme gelen dalgalarla boğuşmak, onları alt etmek, geleceğe, sömürünün olmadığı bir dünyaya inanmak beni ayakta tutan tek nedendi belki de..." Zehra Kosova 1910 yılında Kavala'da doğan Zehra Kosova 18 Ağustos 2001 yılında 91 yaşında hayata gözlerini kapayıncaya kadar, kendisinin özetlediği satırlara uygun yaşadı. Tütün işletmelerinde daha çocuk yaşta başlayan sınıfsal başkaldırı, TKP (Türkiye Komünist Partisi) saflarında illegal mücadele, KUTV'da eğitim günleri, işkenceler, tutuklamalarla sürdü. Şefik Hüsnü, Reşat Fuat Baraner, Baytar Ali Cevdet, Hikmet Kıvılcımlı, Fatma Udiye Yalçınlarım, Mehmet Bozışık, tütüncüler, Rasime, İhsana, Mustafa Özçelik, Seyit Atılal, İskender Mustafa ve niceleri ile birlikte inandıkları için mücadele etti. Zehra Kosova'nın yaşamı, 20. yüzyılda Türkiye'de açlığa, yoksulluğa, haksızlığa karşı başkaldırının, direnmenin, örgütlü mücadele etmenin özgün öykülerinden biridir. Ölümünün 10. yılında saygıyla anıyoruz.

Ne kadar iyi yazarsanız yazın, ne kadar güzel anlatırsanız anlatın zordur İstanbul’u anlatmak. Dünyanın paha biçilemez toprakları arasında ilk sıralarda yer alır. Peki bu şehirde yaşamak İstanbullu olmak mıdır? İstanbullu olmak nedir? Ben İstanbulum, İstanbul’da yaşayan azınlıkların kaleminden İstanbul’u, İstanbulluyu anlatan bir çalışmadır. Arka kapakta da yer alan Aret Vartanyan’ın yazısından: “İstanbul’da azınlık olmak hem benzersiz bir zenginlik, hem de zaman zaman biraz burukluk. “Nerelisin? “ diye sorduklarında “Yedi sülale İstanbulluyum!” demekten öyle gurur duyuyorum ki... Babam Ermeni, annem Rum, büyükannem Musevi, dedem Rus, kuzenlerse Müslüman olunca, renkli ve unutulmaz anılarla yüklü bir çocukluk da kaçınılmaz oluyor. ...”

“Bir benliğim vardı bu sadece kapıya kadardı. Bilme tapınağına girdiğin anda benlik kalmaz, onu artık bulamazsın. O seni kapıya kadar takip eden, hatta sadece takip etmekle kalmayıp sana yapışıp kalan bir gölgedir ama sadece kapıya kadar, o tapınağa giremez. Eğer onu saklamak zorundaysan tapınağa giremezsin. Benlik bir kişinin atması gereken en son şeydir. Bir kişi her şeyi atabilir ama kendini atması öyle imkânsızdır ki... Çünkü kendini bilme çabası, kendini bilme gayreti insanın kendisinin kendisi için bir çabasıdır. Sen diye bir şey olmayacağını idrak ettiğin anda; artık çabalamazsın... Modern zihnin bütün koşuşturmacası ölüm korkusu nedeniyledir. Tarihte ilk defa insanlar ölümden bu kadar çok korkuyorlar çünkü ilk defa olarak ölümsüzlükten bu kadar bihaberler. Eğer ölümsüzlüğün farkındaysan, o zaman telaş olmaz. Sonsuzluğun içinde yaşıyorsun ve her zaman yeterince zaman, gerektiğinden fazla zaman vardır. Hiçbir şey kaybolmaz çünkü zaman sonsuzdur. Bu yüzden bir saniye kaybolursa, bu daha az zamanın kaldığı anlamına gelmez. Zamanın aynı kalır çünkü sonsuzdur. Ölçüsüz bir hazineden hiçbir şey kaybedemezsin. Kaybetmeye devam edebilirsin, hiç fark etmez; kalan aynıdır. Ondan bir şey alamazsın. Ama bizim zamanımız kısıtlı. Zaman kısa ve ölüm orada.“ ? -Osho-