Yazara Gore Listeleme

Poz, 2019 74. Yunus Nadi Ödülü’nü öykü dalında Tomris Alpay’ın “Gülsün, Agavni, Zilha” isimli kitabı ile paylaştı. 16 öyküden oluşan bir kitap. Poz’daki öyküler için durum öyküleri diyebiliriz; yazar, anlatmak istediği her ne ise onu anlara sığdırıyor, karakterlerine ruhsal bir kostüm gibi giydiriyor, mekâna yayıyor. Tüm öyküler, insana dair; aslında sözcüklerden öte bir yerde duran insanın içinde bir yerlere dair şeyler, insan olmanın ne demek olduğu anlatılıyor. Öyküden öyküye geçerken, hepimizin yaşamın bir yerinde -ya da birden çok yerinde- içine düştüğümüz, bize çok tanıdık gelen durumları bir de Banu Özyürek’in penceresinden, tam anlamı ile yazara özgün bir anlatımla izliyoruz. Bu anlatımın en güçlü yanlarından biri Özyürek’in en doğru anda en doğru kıvamda karşımıza çıkan mizahı. Bir dramın içinde ilerlerken, hele de o dramı hayatımızın bir yerinden hatırlarken, aslında her şeyin ne kadar basit ve ironi yüklü olduğunu da fark ediyoruz bu sayede. Öykülerde anlatılan durum ve olaylar öyle çok sıra dışı şeyler değil, ama Özyürek başarılı anlatımı ve kurgusu ile edebiyat tadı yoğun, okurken içinde akıp gittiğiniz, sanki ilk defa karşılaşmışsınız heyecanını uyandıran öykülere dönüştürüyor her birini.

Sevdiğiniz için kıskançlığa kapıldığınız oluyor mu? Peki ya, sevdiğiniz için kendinizi gözden çıkardığınız, var gücünüzle fedakârlıklarda bulunduğunuz, kendinizi sorgusuzca uğruna adadığınız, benliğinizden çaldığınız zamanlar var mı? Sevdiğiniz için hep bir şeylere katlandığınız, tahammül etmek zorunda kaldığınız, acı çektiğiniz, çaresiz hissettiğiniz oluyor mu? Böylece giderek sevginin içinde kendiniz olmaktan uzaklaştığınızın farkına varıyor musunuz? Bütün bunlar sevginin mutlak birer parçasıymış gibi geliyorsa size, sevgi sandığınız bir hissin içinde kayboluyorsunuz demektir. Sevgi tahammül etmek değildir, katlanmak, adanmak ve bu yolda benliğinizi gözden çıkarmak da değildir. Sevgi parmak izi kadar özgün ama yarattığı sonuçlar açısından evrensel bir etkidir... Bu uğurda herkesin bilgisi, emeği ve düşünce disiplini kişiye özeldir. Sevgi kendiliğinden değildir, öğrenilendir. Dolayısıyla sevgisizlik de öğrenilmiş bir eylemdir. “Ben sevmeyi seçiyorum” demek elbette etkili ve iyi bir motivasyon sayılabilir ama katiyen yeterli değildir... Sevgi için bilgi, emek, düşünce disiplini ve uygulama çok ama çok gereklidir. Çünkü insan Farabi’nin de dediği gibi bilmediğinin düşmanıdır. Sevgi, inşa edilen bir deneyimdir... Sevgi sandığınız kusurları hayatınızdan çıkardığınızda geriye emeğinizle büyüyen eşsiz bir mutluluk, güven ve huzur hissi kalacaktır. (Tanıtım Bülteninden)

Tam göbeğinin altında keskin ve müthiş bir acı hissetti, gözleri yerinden fırlayacak gibi irileşti, ağzı açık kaldı ve sustalının saplandığı yerden oluk gibi sıcak kanının fışkırdığını gördü… "Her şey inanılmaz bir hızla gelişti. Kımıldamadan duran adamın sağ kolunun hızla havaya kalktığını ve gecenin karanlığında bir metal parçasının havada parıldadığını gördü. Bunun keskin uçlu bir bıçak olduğunu anlamıştı ama adamın hareketleri o kadar seriydi ki kadına kımıldayacak zaman kalmamıştı. Sonra tam göbeğinin altında keskin ve müthiş biracı hissetti, gözleri yerinden fırlayacak gibi irileşti, ağzı açık kaldı ve sustalının saplandığı yerden oluk gibi sıcak kanının fışkırdığını gördü." Elinde bir sustalıyla günahkâr avına çıkan acımasız bir seri katil, İstanbul sokaklarında ölüm saçmaktadır. Sokaklarda 'günah işlerken' yakaladığı kişileri takip eder, evlerine gizlice girip cezalarını keser. Kendisine bu kutsal görevin Tanrı tarafından verildiğine inanan katil, dünyayı günahlardan ve günahkârlardan arındırmayı ibadet sayar. Seri cinayetler, katilin peşine düşen Komiser Cem Talaslı'yla polis muhabiri Mine Evren'i birbirine yakınlaştırır. İki sevgili, katilin ardında bıraktığı deliller arttıkça ona bir adım daha yaklaştıklarına inanırlar. Ama belki de katil aslında fazla uzaklarında değildir. Türk polisiyesinin usta kalemi Osman Aysu'dan aşk, heyecan, gerilim dolu bir cinayet romanı...