En Son Eklenenler

Romanımız bir başkahramanın biyografik hikayesini anlatırken diğer karakterlerin de geçmiş yaşamlarının ilginç hikayelerini anlatmaktadır. İçerisinde dram, macea, polisiye, aşk ve entrikanın bulunduğu eserimizde; bir olayı farklı karakterlerin, farklı bakış açılarından yorumlamasıyla sıra doışı bir anlatım tarzı sergilenmiştir. "Belgin Hanım, fotoğrafı gördüğü anda şaşkınlıktan gözleri yuasından fırlayacakmış gibi açılmıştı. Ne diyeceğini bilmeyen Belgin Hanım, elini ağzına götürüp uzun uzun fotoğrafa baktı. Daha sonra anne kız sessizce göz göze geldiler. İkisinin de aklında bunun nasıl bir kade olduğu vardı. Belgin Hanım`ı girdiği şoktan içeriden gelen Vahi Bey`in sesi çıkarttı. Belgin Hanım, ağır ağır masaya doğru ilerlerken Pekcan`la bakışmaları herkesin dikkatini çekmişti. Bu adeta uzun zamandır birbirini görmeyen iki insanın karşılaşması gibiydi. Aslında bu, on iki yıllık "Bir Ankara Hikayesi`nin ikinci perdesiydi."

2021 Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü’ne değer görülen Elif Nur Aybaş, farklı yaşantılar arasında köprüler kuran olay örgüsüyle, varoluşsal durumları titizlikle irdeleyişiyle, duyguları matematiksel birer denklem gibi adım adım çözümleyişiyle, ama her şeyden çok dil işçiliğiyle dikkat çeken bir genç yazar. Çocukluk Ormanına Altı Olta’daki öykülerde tam olup bitenleri anladığımızı düşünürken birden sözcüklere dökülmemiş bir şeyin varlığını hissediyoruz, onun adını koyamıyoruz ama okumaya devam ettikçe metne yeni bir boyutun eklendiğine tanık oluyoruz. Böylece masumiyetiyle hatırladığımız bir dönem bizim için yeni anlamlar kazanıyor. Aybaş, ilk kitabında okuru çocukluğun tekinsiz ormanına çağırıyor, yalın bir bakış açısıyla rüyalara özgü bir imge yumağını çözüyor.   “Bir çocuğun büyüme serüveninden daha çok haz veren ne olabilir? Bütün alışkanlıkların, duyguların, keyiflerin en derinine kadar inmekten, incecik soyup bir cevheri çekirdeğine kadar katetmekten, bir hikâyenin incelikle döşenmiş yollarında bütün taşları keşfetmekten… Şimdi hayatlarını en mahrem dürtülerine, anlarına kadar didiklediğim bu insanların beni affetmelerini ummaktan başka çarem yok. Hafıza bir oyuncu yılan. Hilekâr bir meddah. Diri diri insanları alıp sonsuz bir ormana hapsediyor. Hafıza böyle hileli bir makine. Şimdi bu ormana dalmakla bir ihanete girişmişim gibi... Beni affedin çocuklar! Affetmenizi ummaktan başka çarem yok.”

Yaşar Kemal'in aynı adlı eserinden uyarlanmıştır. 1925 ila 1933 yılları arasında Toroslar'da yaşamış olan bir eşkiyanın öyküsü.

Ben Konstantinapol... Dünyanın göz bebeği… Ay ışığı sularıma vuruyor... Beni cennete benzetiyor elçiler. “Altından nehirler geçen cennet. Selam sana Konstantiniyye, ey Peygamber müjdesi. Geleceğiz, bekle bizi.” Ve yürüyor bir hükümdar… Tuğlar, davullar, kösler, nakkarelerle... Tuğların rüzgârına tutulmuş kızıl, kara, doru, beyaz donlu atlarla... Kanatlı bir kısrak öncülüğünde aşılıyor surlarım...Gece kadar siyah. Topuklarına kadar uzanan yelesi, gök rengi gözleri… Ve ben düşümde bu düşü anlatıyorum. Sultan Mehmed’in rüyası. İmparator Konstantin’in ve Bizans’ın son sığınağı. Peygamber sözüyle müjdelenen, İsa’nın ve Meryem’in himayesinde olduğuna inanılan, uğruna candan geçilen şehir. Erguvan renkli tüllerle bezenmiş davetkâr güzel. İstanbul. Bir önceki romanı Lâ’l ile TYB’den “Yılın Romanı Ödülü”nü alan Ayşe Kara, İstanbul’un Çağrısı’nda yine çok katmanlı bir kurguyla çıkıyor okurların karşısına. Ve ilk defa denenen bir şeyi yaparak tüm zamanların rüya şehrine bu şehir uğruna olanı biteni kendi ağzından anlattırıyor. Sultan Mehmed’in, XI. Konstantin’in, Elif’in, Anna’nın, Babanakkaş’ın, Ak Şeyh’in, Celep Munzur’un, Longo’nun, Burunsuz Gregoryus’un, Nalbantoğlu İhsan’ın, Talihi Yaver Turan’ın ve Çakır’ın İstanbul’unu… Bir yanda bin yıllık başkentlerini kaybetme ihtimalini ilk kez bu kadar derinden hisseden Bizanslılar, bir yanda Peygamber müjdesine erişebilmek için her şeyi göze almış Türkler... Ve Osmanlı ordugâhında peş peşe işlenen cinayetler, yürek söken esrarengiz bir katil… Bir Bizans oyunu mu bu? Yoksa Sultan Mehmed’in hiç beklemediği yerden gelecek bir hesaplaşma mı? Çağlar açıp çağlar kapatan topların yıkamadığı, aşılamayan surların bir sırrı mı var? Sır nedir? Kutsal Sandık, Rum ateşi, karadan yürüyen gemiler, suda seken toplar, şehrin altını avuçlarının içi gibi bilen lağımcılar… Bir şehri korumak ya da fethetmek için ne gerekir? “Ah! Tarihteki muhasaraların en ihtişamlısı.” Ayşe Kara’dan karakterleri, kurgusu, tarihi atmosferi, incelikle işlenmiş detayları ve kuşatıcı bakışıyla İstanbul’a, Bizans’a ve Osmanlı’ya dair unutulmayacak bir roman; İstanbul’un Çağrısı…