Yazara Gore Listeleme

Başka bir yüzyıldanmış gibi konuşan, zarafet timsali bir İstanbul beyefendisi, Yasef. “Ömrümde becerebildiğim tek şey, bir kadını sevmekti,” diyor. Çocukluğundan beri sevdiği kadın, Nur, Filistin savaşının ortasına doğmuş, sevdiği herkesi bu savaşta kaybetmiş, köklü bir ailenin tek oğlu olan Yasef gibi sevgi, ihtimam, eğitim göremeden büyümüş, yabani huylu bir aktivist. Değer verdikleri her şey, birbirine ters. Roman ve Gerçek başlıklı bölümlerle ilerleyen Buğu, kurgu ilerledikçe romanın gerçeğe, gerçeğin romana, Bakırköy Akıl Hastanesi'ndeki hastaların doktora, doktorların hastalara dönüştüğü, gerçekliğe, psikiyatri bilimine, roman tekniğine dair yerleşik inançlarımızı sorgulayan, anti-psikiyatrik bir anti-roman. Karadan ayrılmak için denize çıkmak gerekir; ama denizde olduğumuzun tadına varabilmek için de denizden karaya bakmak esastır. Öldüğümüz için mi hayata bakıp duruyoruz yoksa? Yaşasak ölüme bakardık.

Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi (AOF) Bilgi Toplumu Ve E-Devlet Dersi Ara Sınav Deneme Sınavlarıdır.

Can, on bir yaşında. Annesi ve abisiyle birlikte yaşıyor. Okul masraflarını çıkarmak için hafta sonları doğum günlerinde abisiyle birlikte palyaçoluk yapıyor. O işini severek yapsa da karşılaştığı zorluklar kimi zaman ümidini kırıyor. Ama Can, abisi ve annesi kocaman bir aile… Birlikte olunca çözemeyecekleri sorun yok! Nilgün Ilgaz, Benim Adım Palyaço’da hayallerin peşinden koşmanın ne çok şeye çare olduğunu gösteriyor.

"Polisin Türkiye'nin genelinde cinayet işlediği zaman nasıl ifade verdiğini araştırdık. Baktık ki, Antalya'da Çağdaş Gemik'i öldüren polis de aynı şekilde ifade veriyor. 'Ayağım kaydı, silahım patladı, nasıl oldu, bilmiyorum.' Sivas'a geçtik. Turan Özdemir'i öldüren polislere baktık. Onlar da aynısı...Peki, mermi nereye değdi? Turan Özdemir'in ense köküne. Çağdaş Gemik'in neresinde patlamıştı? Kulağının arkasında. Baran Tursun'da? Tam kafasının arkasına." "Onur'u yaşamdan koparan süreç, kolluk güçlerinin uygulamaları... Ben onu önce içimde var ettim, sonra kucağımda; emdirdim, kocaman bir adam oldu... Benim oğlum var ama 28 yaşında delikanlı, yaşlanmayacak... Onun hak mücadelesinde iğneyle kuyu kazdığımızı biliyorum..." "Şimdi her polis bir değil ama TV'de polis görünce artık TV'yi kapatıyorum, başka kanala geçiyorum. O anki şeyi aklımdan silmeye çalışıyorum... Önceden polislere güvenim vardı, şimdi yok..." Eylemde, sokakta, karakolda polis şiddeti..."Dur" ihtarına uymadıkları gerekçesiyle kafalarından vurulanlar, polisin eline sağ salim düşüp hayatlarını yitirenler, felç olanlar, sakat bırakılanlar, işkencelerden geçenler... Son beş yılda polis kaynaklı ölümlü vaka sayısının sadece kitap yayına hazırlanırken 124'ten 127'ye çıkması bile nasıl bir dehşet tablosuyla karşı karşıya olduğumuzu gösteriyor. İsmail Saymaz, İstanbul'dan Ankara'ya, Antalya'dan Diyarbakır'a polisin karıştığı otuz beş adli olayı derinlemesine inceleyerek işkenceye ve kötü muameleye "sıfır tolerans" vaadinin hayatta hiçbir karşılığı olmadığını gözler önüne seriyor. Polisin Eline Düşünce-Sıfır Tolerans Festus Okey'ler, Şerzan Kurt'lar, Çayan Birben'ler, Baran Tursun'lar ve niceleri unutulmasın, tekrarlanmasın diye...