Yazara Gore Listeleme

Ateşin Kızları, Nerval’in dünya yazınının bu asi ve dâhi çocuğunu, tüm yaşamı boyunca yazdığı en iyi iki öyküyü içermekte; Sylvie ile Rüya ve Yaşam’ı... Sylvie, Marcel Proust’un tutkun olduğu öyküydü, Rüya ve Yaşam’sa Yahya Kemal öldüğünde, başucunda, açık bir halde bulunmuştu. Tüm öykülerin kirlendiği bir çağda, 21. yüzyılda; henüz kirlenmemiş zamanlara ait, çığır açıcı iki başyapıt, imkansızı hayel edebilenlere..

Elinizdeki kitap "Gözlerdi" ve "Yeni Aşka Gazel" adlı iki bölümden oluşuyor. İlk bölümde vecd içinde yazıldığını düşündürten beş bölümlük "Alanya Günlükleri" ile dört şiir, ikinci bölümde gazel ölçütleri hedef alınarak yazılmış on şiir. İkinci bölümü, hacmi dar, mahreki geniş tek başına bir kitap olarak düşünebilirsiniz. Etkileyici, tok, lirik yahut içe dönük bireyci diyebilirsiniz ama duyguyla, bilgiyle, incelikle okunduğunda görülecek ki "organik şiir"in yapı taşlarından birinde "Behramoğlu" yazıyor. (S. Koçak, Radikal Kitap, 22 Kasım 2002) Şair, kitabında, o adı taşıyan gazel şiirinde yeni bir dökümünü yapıyor aşkın. Uçurumları aşmak, şarkılarla dolup taşmak, yeniden öğrenmek her şeyi, dünyaya henüz gelenden farksız hale gelip çırılçıplak oluşu insanın... (Server Tanilli, Cumhuriyet, 14 Şubat 2003) Yeni kitabı "Yeni Aşka Gazel"i okuduğumuzda, şairin şiir bilgisini, görgüsünü hayatın/insanın/toplumun dokusuyla buluşturabildiğini görüyoruz. Bu "kavuşma" hem şiirin hem hayatın, daha doğrusu, şiirin hayatı ile insanın/toplumun hayatı arasındaki kaynaşmanın "sevinci"yle açıklanabilir. Şiir bir sevinçtir; yazılan şiir "insan"a ulaştığında ve "şiir"e değgin bir iç atmosfer, aydınlık kurabildiğinde.

Yaralı ağaçların, kirlenen bulutların, gözü çıkarılan kedilerin, evine dönemeyen kemiklerin, yer değiştiren mevsimlerin, adsız sokakların, olamamış aşkların, sonsuz yalnızlıklarla çevrelenmiş insanların, çöle dönen hayatların ve dağılmış bir zamanın da bekleyişinin şarkısıdır artık dillerdeki. Aramanın giderek evin yolunu kaybetmeye, kurtların, çakalların, avcı köpeklerin ayak izlerini takip etmeye ve gitmenin dönmeye evrildiği bir labirent. Bekleyişin Şarkısı, insanın yaşamı kendi girdabına çekmesinin incelikli anlatısı. İlk romanı Mevsim Yas ile acının kendi dilini yarattığı coğrafyanın resmini cesaretle çizen Mehtap Ceyran, yine bir yaranın kabuğunu kaldırıyor. Bu bir arayış, bekleyiş, onarılmaz yokluk ve sonsuz bir merhamet romanı. “Çağına yokluk veren bir süzgeçten süzülüp geliyordu her şey. Gözümde görüntüler belirip kayboluyordu. Dilsiz ağızlar, sözcüksüz diller görüyordum. Her şeyin üzerinde bir yorgunluk. Hiçbir şey bu dünyada olmanın yalnızlığını gidermiyordu… Sarsılmaz bekleyişimiz kaybolup giden zamanın izleriyle doluydu. Şarkımız sürüyordu.”

Devlet-i ‘Aliyye’nin birinci cildi Osmanlı Devleti’nin bir beylikten Balkanlar ve Ortadoğu’ya hükmeden güçlü bir imparatorluğu dönüşümünü konu alır. İkinci cilt ise padişah otoritesinin zayıfladığı ve yok olduğu 17. Yüzyılın ilk yarısındaki iktidar mücadelesini inceler ve Köprülü Mehmed Paşa’nın mutlak bir otoriteyle veziriazamlığa gelmesiyle sonlanır. Devlet-i ‘Aliyye’nin üçüncü cildi, merkezi devlet otoritesinin yeniden kurulduğu Köprülüler dönemini mercek altına alıyor. Bir yandan bu dönemde yaşanan mâli krizi Avrupa’da yaşanan Fiyat Devrimi ile ilişkili olarak değerlendirirken, diğer yandan da Orta-Avrupa’da Habsburglarla süren uzun iktidar mücadelesini ayrıntılarıyla ele alıyor. Bu büyük meselenin yanı sıra Venedik’le Akdeniz ve Ege’de, Fransa’yla Cezayir’de süren ihtilafları da inceliyor. Mali ve siyasi bunalıma karşı çözüm arayışları ve bu çerçevede yazılan ıslahat layihalarını mercek altına alıyor. Bu cilt, hem Macaristan’daki bir buçuk yüzyıllık Osmanlı hâkimiyetinin sonunu hızlandıran, hem bu yöredeki en önemli müttefik olan Kırım Hanlığı’yla ilişkilerin kaderini belirleyerek Rusya’nın yeni bir güç olarak bölgede ortaya çıkışının ilk belirtilerinin görülmesine yol açan İkinci Viyana Seferi’yle sonlanıyor.