En Son Eklenenler

Birçok kişinin uğrunda birbirlerini yedikleri Gümüş Katır neydi? Los Angeles'ta, özel dedektif Otis Beagle ve yardımcısı Joe Peel, işşiz geçen günlerin sonunda bir değil dört müşteri birden bulurlar. Sinirli bir jeolog, çok güzel ve esrarlı bir kadın, yaşlı ve yoksul bir madenci ve çok zengin bir madencilik şirketi sahibi. Bunların hepsi de garip bir şekilde Gümüş Katır'la ilgiliydi. Gümüş Katır, 1870lerde çok zengin gümüş madenlerinin bulunduğu büyük bir şehirken şimdilerde, hiç maden kalmadığı için terkedilmiş, ancak bir avuç kişinin barındığı bir çöl kasabasındaki eski, metruk bir gümüş maden ocağının adıydı. Burada hiç gümüş kalmadığı gibi eski, çürük ve derin kuyulardaki dehlizler, çökme ve su basma tehlikeleri barındırıyordu. Dedektiflerin müşterilerinden jeolog olan öldürülünce, araştırmaları onları bu terkedilmiş maden kasabasına getirir. Çünkü Gümüş Katır madeninden vaktiyle çok zengin olup bu çöle muhteşem bir gümüş malikane yaptırmış olan ama sonra maden bitince yıllarca evin gümüşlerini satarak geçinmeye çalışıp yoksulluk içinde ölen "Çöl Kuşu İke Javelin", vasiyetnamesinde, Gümüş Katır'da daha binlerce ton gümüş olduğunu yazmıştır. İşte bu maden uğruna insanlar birbirini öldürür ve çeşitli şirket hissesi entrikaları dönerken dedektifler, hem Los Angeles sokaklarında, hem metruk gümüş ocağının dehlizlerinde ve hem de terkedilmiş çöl kasabasının harabe malikanesinde, büyük tehlikeler altında, hayatları ve ekmek paraları için mücadele etmek zorundadırlar..

"...Profesyonel banka soyguncuları soygunlarını gerçekleştirip kaçmak için iki dakikadan daha az bir zamanları olduğunu bilirlerdi... İki dakikadan sonraki her saniye soyguncunun yakalanma olasılığını artırırdı. Bir profesyonel iki dakikası dolduğunda parayı almış olsa da olmasa da bankayı terk ederdi..." Eski bir banka soyguncusu olan Max Holman’ın hapiste geçirdiği on bir yılın ardından tek istediği geride bıraktığı eşinden ve oğlundan af dileyip kaybettikleri zamanı telafi etmeye çalışmaktır. Ne var ki hayatında yepyeni bir sayfa açma hayalleri özgürlüğüne kavuştuğu gün aldığı bir haberle son bulur: LAPD’de polis memuru olan oğlu üç polisle birlikte Holman’ın tahliyesinden bir gün önce öldürülmüştür. Oğlunun adının şaibeli bir olaya karıştığını öğrenen Holman geç de olsa babalık sorumluluğunu yerine getirmeye, katili bulup oğlunun adını temize çıkarmaya ahdeder. Çünkü oğlu kötü değildir. O babası gibi biri değildir..

Görünüşte herkese açık hayatlar vardır. Göz önünde duran, göze batan, sürekli takip ettiğimiz, sürekli yargılayıp kefen biçtiğimiz hayatlar. Tıpkı penceresi geniş bir eve benzer böyle hayatlar. Ama dışarıdan göremediğimiz alacakaranlıkta kalmış yerleri de anlatmasını isteriz: Kendi içinden hayatın nasıl gözüktüğünü, yalnızken neler hissettiğini, herkesten saklayıp da vermediği cevapları, kalp çarpıntılarını... Günlükleri bizim için değerli kılan, bu tür soruların cevabını verecek bir belge niteliğinde olmadır. Bir toplumun çıkardığı zirveden aşağılara yuvarlanmış insanların, o eziyet dolu düşüş mevsiminde neler hissettiklerini ancak bıraktıkları günlüklerden öğrenebiliriz. Günlük bazen, parmağı adaletsizlikle kesilmiş bir insanın, akan kanın temize çıkaracak içli bir tutanağa dönüşür. "Adnan Menderes'in Günlüğü" bizzat Menderes'in kaleminin değil, ölümden yıllar sonra hayatını en ince ayrıntısına kadar gözden geçiren başka bir kalemin üründür. Taşkın Tuna, tamamen belgelere dayanarak günbegün Menderes'i yaşamış, Menderes'i duymuş, Menderes'i hissetmiş ve onun kader saatlerini bir günlük tarzında tasarlayarak romanı ortaya koymuştur.

Kimileri yaşadıklarına "keder" dedi Kimileriyse "kader" Kimileri de kederi ya da kaderi kenara iterek "Vazgeçmiyorum" deyip yoluna devam etti. Asla Vazgeçmemek herkesin başarmak istediği bir şeydir. Ancak bazı insanlar bu güce sahiptir. Çoğu kişi bunun öneminden bahseder, nasıl yapıldığına dair yaşam hikayeleri anlatır. Sonuç olarak çok az insanın başardığı Asla Vazgeçmemeyi herkes konuşur, öyle olmak ister, ancak vazgeçenlerden olur. Asla Vazgeçmeyenlerden olmak ister misin? Bu bir irade gücü mü? Yaşam felsefesi mi? Bilgelik mi? Asla Vazgeçmeyenlerde panik atak, depresyon gibi psikolojik bozukluklar neden az görülüyor? Onlar asla vazgeçmemek uğruna sahip oldukları birçok şeyden mahrum kaldılar. Arzularına gem vurdular. Takdir görmediler, eleştirildiler, yalnız bırakıldılar, ancak yollarına devam ettiler. Asla Vazgeçmemek için disiplinlerini kaybetmediler. Yoruldular, yorgunluklarına aldırmadılar. Dinlenirken dahi yorulmayı özlediler. Disiplinli olabilmek onlar için bir ideal değildi; yemek, içmek, uyumak gibi en temel davranışlar haline gelmişti. Kimi zaman acı çektiler, kimi zaman da bu acılar yaşamlarında trajedi haline geldi. Ancak her şeye rağmen tüm yaşanılanların bir anlamı olmalıydı, bu anlamı bulabilmek için yollarına devam ettiler. Asla Vazgeçmemek insanın en büyük içsel yolculuğudur. Hedef vazgeçilmemiş olana ulaşmak değildir. Bu yolculukta keyifle ilerleyebilmektir. Hacılar tüm yolculukları boyunca son noktaya ulaşmanın motivasyonuyla ilerler. Ara duraklarda hep gelecekte onları bekleyen, hacı olacakları yeri hayal ederler. Geçilen yerlerin, orada yaşanılanların pek de önemi yoktur. Göçebeler de yolculuk yapar. Mola verdikleri duraklarda geçtikleri yerlerin güzelliklerini düşünürler. Ve sadece bir sonraki duraklarını planlayarak yollarına devam ederler. Onlar için ulaşılmayı bekleyen son nokta yoktur. Hepimiz göçebe olarak geldik bu dünyaya. Ve hacılar gibi yaşamaya çalışıyoruz. Asla Vazgeçmeyenler, iç dünyalarında göçebe olarak yollarına devam ederler. (Tanıtım Bülteninden)