En Son Eklenenler

Gündelik yaşantımızı oluşturan küçük buluşlar ve büyük keşifler arasında işte bir yolculuk. Jean-Louis Besson, yazının, banknotun ortaya çıkışını; aynı zamanda da sakızın ya da tekerlekli patenin bulunuşunu nükteli bir şekilde bize anlatmaktadır.

Bindokuzyüzotuzsekizin o soğuk Aralık ayında renkli mi renkli güzel bir çiçek açar. Adını Afet koyarlar. Henüz ilkokuldayken başladığı yatılılığa Arnavutköy Kız Koleji'nde devam eder. Arkadaşları ve ailesiyle renklenir. Evlenir İffet olur iki çocuk büyütür. Sanat hayat boyu hep ışık olur ona. Ve işte yıllar sonra O Çiçekten sizlere samimi bir demet; ''Ah bu sevda
!Neler açtın başıma ?
Bu geç yaşımda!"

"Ankara Çayı, bağrına şefkatle basıp muhafaza ettiği sivrisinek larvalarını usul usul kabuğundan salıyor, evlâd-ı haşerattan dokunmuş vızıltı pikesini, ana avrat sövmüşmüş sövmemişmiş hiç aldırmadan civardan geçenlerin burun deliklerine, kulak memelerine doğru sallıyordu. Şımarık şımarık bahar müjdesi vereceğiz diye uçuşan kavak pamukları, terli enselere, çıplak alınlara yapışıp kaşındırarak milleti illet ediyordu. Börtü böcek antenini sallıyor, kıllı bacaklarını sıvazlıyordu. Danaburnu topraktaki tohuma, uçuç böceği yapraktaki bite, tırtıl yaprağa, solucan toprağa saldırıyor, peygamberdevesi alayına saldırıyordu. Çocuk yaşta beyaz bulutlar havai gökyüzünde uzun eşek oynuyor, kararsız tavırlarla kâh yavşayıp kıç kıça sokuluyor, kâh gâvur görmüş gibi kopup birbirlerinden uzaklaşıyorlardı. Bahar gelmişti." Kün, yani 'Ol'...Neleri neleri olduran bir roman, Kün. Ölülerin daha da ölebildiği -ya da tam ölemediği-, cami imamıyla ateistin birbirini 'aydınlatabildiği', köpeklerin (hem de Konya ağzıyla!) konuşabildiği, el kadar oğlanın kendisine el kaldıranı haşat ettiği bir âleme kapı aralıyor. Şerefsizler şerefsizliğin gözüne vuruyorlar, 'iyiler' canını dişine takıyor, feleğin zarı hepyek de gelse bir bakıyorsunuz altı kapı alıyor. Sezgin Kaymaz, kendine özgü üslûbu ve hâlesiyle, yine eğlenceli ve ürpertili bir hikâye anlatıyor. Anlattığı hikâyenin heyecanıyla anlatışın neşesi yine birbirini coşturuyor. 'Sıradan' denen insanların 'sıradan' denen hallerinin ve dillerinin usta yazarı, Angara'nın kıyısına, rengâhenk bir Konya dekoru kuruyor ayrıca - Eski Konya. Eski taşra yaşantısı… Sezgin Kaymaz'ın gizemine, mizahına, olay örgüsüne, anlatıcılığına tutulanlar kadar, 'yerliliğine' de tutulanlar yok mu? Kün, her zevke yetişiyor, her şeyi olduruyor!

Memo, sözlüsü Cano'yla evlenebilmek için toplaması gereken başlık parasını toplayıp Almanya'dan nihayet dönmüştür. Bir an önce evlenmek istiyordur. Fakat töreye göre, babasını öldürmüş olan ve o anda hapiste olan Sülo'yu öldürmeden evlenmemelidir. Hapisten çıktığı an Sülo'yu öldüreceğine söz veren Memo aslında Sülo'yu öldürmek istememektedir. Evleneceği gün Sülo'nun köye dönmesiyle her şey alt üst olur. Bir türlü Sülo'yu öldüremeyince, Sülo da Memo'yu bir dümene ikna eder. Memo Sülo'ya kurusıkı sıkacaktır ve Sülo da ölü taklidi yapıp, sonra da köyü terk edecektir. Böylece Memo Cano'yla evlenir; fakat tabii hemen tutuklanır. Bundan sonra ise Memo ile Sülo'nun köyden şehre macerası başlar?