En Son Eklenenler

"Kendimi sana doğru savuracağım, yenilmeksizin / Ve boyun eğmeden, ey ölüm!" - Virginia Woolf- "Kolay sanmıştım ilk düşündüğümde, oysa alçakgönüllülük istiyor son adım, kendini beğenmişlik değil." - Cesare Pavese "Maskelerinizi kuşanıp yalanlarınızı çoğaltın / hepiniz mezarısınız kendinizin..." - Nilgün Marmara "Aşkın küçük sandalı / hayat ırmağının akıntısına kafa tutabilir mi! / Dayanamayıp parçalandı işte sonunda..." - V. Mayakovski "Gözlerimi geleceğe kapayıp, geçmişi unutmak istiyorum." - Sadık Hidayet- "Yazık! Her şey ölecek demek ben ölürsem!"

Görünüşte herkese açık hayatlar vardır. Göz önünde duran, göze batan, sürekli takip ettiğimiz, sürekli yargılayıp kefen biçtiğimiz hayatlar. Tıpkı penceresi geniş bir eve benzer böyle hayatlar. Ama dışarıdan göremediğimiz alacakaranlıkta kalmış yerleri de anlatmasını isteriz: Kendi içinden hayatın nasıl gözüktüğünü, yalnızken neler hissettiğini, herkesten saklayıp da vermediği cevapları, kalp çarpıntılarını... Günlükleri bizim için değerli kılan, bu tür soruların cevabını verecek bir belge niteliğinde olmadır. Bir toplumun çıkardığı zirveden aşağılara yuvarlanmış insanların, o eziyet dolu düşüş mevsiminde neler hissettiklerini ancak bıraktıkları günlüklerden öğrenebiliriz. Günlük bazen, parmağı adaletsizlikle kesilmiş bir insanın, akan kanın temize çıkaracak içli bir tutanağa dönüşür. "Adnan Menderes'in Günlüğü" bizzat Menderes'in kaleminin değil, ölümden yıllar sonra hayatını en ince ayrıntısına kadar gözden geçiren başka bir kalemin üründür. Taşkın Tuna, tamamen belgelere dayanarak günbegün Menderes'i yaşamış, Menderes'i duymuş, Menderes'i hissetmiş ve onun kader saatlerini bir günlük tarzında tasarlayarak romanı ortaya koymuştur.

Kimileri yaşadıklarına "keder" dedi Kimileriyse "kader" Kimileri de kederi ya da kaderi kenara iterek "Vazgeçmiyorum" deyip yoluna devam etti. Asla Vazgeçmemek herkesin başarmak istediği bir şeydir. Ancak bazı insanlar bu güce sahiptir. Çoğu kişi bunun öneminden bahseder, nasıl yapıldığına dair yaşam hikayeleri anlatır. Sonuç olarak çok az insanın başardığı Asla Vazgeçmemeyi herkes konuşur, öyle olmak ister, ancak vazgeçenlerden olur. Asla Vazgeçmeyenlerden olmak ister misin? Bu bir irade gücü mü? Yaşam felsefesi mi? Bilgelik mi? Asla Vazgeçmeyenlerde panik atak, depresyon gibi psikolojik bozukluklar neden az görülüyor? Onlar asla vazgeçmemek uğruna sahip oldukları birçok şeyden mahrum kaldılar. Arzularına gem vurdular. Takdir görmediler, eleştirildiler, yalnız bırakıldılar, ancak yollarına devam ettiler. Asla Vazgeçmemek için disiplinlerini kaybetmediler. Yoruldular, yorgunluklarına aldırmadılar. Dinlenirken dahi yorulmayı özlediler. Disiplinli olabilmek onlar için bir ideal değildi; yemek, içmek, uyumak gibi en temel davranışlar haline gelmişti. Kimi zaman acı çektiler, kimi zaman da bu acılar yaşamlarında trajedi haline geldi. Ancak her şeye rağmen tüm yaşanılanların bir anlamı olmalıydı, bu anlamı bulabilmek için yollarına devam ettiler. Asla Vazgeçmemek insanın en büyük içsel yolculuğudur. Hedef vazgeçilmemiş olana ulaşmak değildir. Bu yolculukta keyifle ilerleyebilmektir. Hacılar tüm yolculukları boyunca son noktaya ulaşmanın motivasyonuyla ilerler. Ara duraklarda hep gelecekte onları bekleyen, hacı olacakları yeri hayal ederler. Geçilen yerlerin, orada yaşanılanların pek de önemi yoktur. Göçebeler de yolculuk yapar. Mola verdikleri duraklarda geçtikleri yerlerin güzelliklerini düşünürler. Ve sadece bir sonraki duraklarını planlayarak yollarına devam ederler. Onlar için ulaşılmayı bekleyen son nokta yoktur. Hepimiz göçebe olarak geldik bu dünyaya. Ve hacılar gibi yaşamaya çalışıyoruz. Asla Vazgeçmeyenler, iç dünyalarında göçebe olarak yollarına devam ederler. (Tanıtım Bülteninden)

Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Deneme kitabı.