Yazara Gore Listeleme

Tenimin tuzul çağlarından kalma yaralarımda deniz kabukları… Aşkın neresinden dönsek intihardı değil mi İncinmeyin, siz de herkes gibi en çok kendinizi sevdiniz…

Söyle bana genç adam dün gece ne gördün! Rüyamda mı? Ne? Şey yani gökyüzünde mi? Başka nerede olacak genç adam! Elbette gökyüzünde! Eee... Şey! Ney? Gerçekten çok büyük bir şey! Ne? Ne? Söyle hadi oğlum ne gördün? Karanlık! Karanlık mı? Evet, her tarafı kaplayan büyük bir karanlık gördüm gökyüzünde! Gerçekten çok siyahtı. Yıldızları saymazsak tabii!

Bir Zamane Çocuğunun İtirafları, ağırlıklı olarak öykü yazan Alfred de Musset'in tek romanı. Daha doğru ifadeyle, kendi trajedisini kaleme alan de Musset'in Goethe ve Lord Byron başta olmak üzere romantizmin ileri gelenleriyle hesaplaşmasının ürünü olan bir başyapıt. Roman, Fransız İhtilali ve ardından yaşanan gelişmelerin etkisiyle biçimlenen hayatların verdiği yaşama uğraşıyla başlayıp bu durumu trajik bir şekilde deneyimleyen bir öznenin, bir raslantı üzerine başlayan gönül ilişkisini konu edinmektedir. Elbette bu gönül ilişkisinde heyecan, küçük mutluluklar, keyifli dakikalar, hoş paylaşımlar eksik değil. Ancak en önemlisi, gönül ilişkisindeki kadın ve erkek olmak üzere iki tarafın da yüzleşmek zorunda olduğu çılgınlık ve delilik. Bu macerayı de Musset'in George Sand ile yaşadığı fırtınalı ilişkiden bağımsız düşünmemek gerekiyor. Çünkü dikkatli bir şekilde bakıldığında şekil (Brigitte ile Octave) ile zemini (Sand ile de Musset) birbirinden ayırabilmek neredeyse imkansız. Kaldı ki bunu ayırmamamız konusunda daha romanın başında uyarmıştır bizi de Musset. Ancak hepsinden önemlisi, kurguyu gerçekten ayırabilmek mümkün değilse eğer, kurguda Octave'ın, gerçekte ise de Musset'in bu trajik maceraya bir son bulmaktaki başarısı. Bir Zamane Çocuğunun İtirafları, bir roman olduğu kadar, bir yazarın trajik gerçekle uzlaşmaya çalışmasının da güncesi. Çılgınlığını, deliliğini, kibrini, çektiği acıyı ve öfkesini nasıl akla uygunlaştırmıştır de Musset, tanıklık edeceksiniz.

Karizmatik patronumuz kendisini gülünç duruma düşürdüğünde, rakiplerimiz tökezlediğinde, düzenbaz siyasetçilerin foyaları meydana çıktığında, herkesin hayranlığını kazanan ünlülerin zaafları ifşa olduğunda, can sıkıcı düzeyde başarılı kimseler çuvalladığında hissedilen o leziz hazzı hepimiz az çok tanırız. Almancada başkasının talihsizliğinden duyulan bu keyfe tek kelimeyle Schadenfreude deniliyor. Tiffany Watt Smith, neşe getirdiği kadar utançla da sarmalanmış, kendi hüsranlarımızın acısını dindirmek uğruna başkalarının hüsranlarına nasıl da can simidi gibi sarıldığımızı yüzümüze vuran bu çelişkili duyguyu yapıcı ve yıkıcı yönleriyle mercek altına alıyor; gündelik yaşam, siyaset, felsefe, sanat ve kültür üzerinden yaptığı yorumlar ve kişisel itiraflarla mizah dolu bir anlatı sunuyor. Sosyal medya çağında barındırdığı tüm riskleri ve aşırılıklarına rağmen bizi başarısızlıklarımızla barıştıran, yetersizlik duygumuza rağmen yaşama sarılmamıza yardımcı olan, yaşamın absürdlüğünü görmemizi sağlayan Schadenfreude’yla yüzleşmeye davetlisiniz – samimiyet ve neşeyle. “Hiç kimse kendi kusurları üzerine düşünmeyi sevmez, halbuki bizi biz yapan pek çok yönümüzü bu kusurlar ifşa eder. Başka insanların talihsizliklerinden keyiflenmek kulağa basitlik gibi gelebilir – belli belirsiz bir fesatlık emaresi, bir fiske de garez. Ama yakından bakacak olursanız hayatınızın en gizli kalmış fakat önem taşıyan yönlerini bir anlığına bu duyguda yakalayabilirsiniz.” (Tanıtım Bülteninden)