En Son Eklenenler

Sanatta “bulmak” tehlikedir. “Aramak” ise sanatın cennete giden tek ve biricik yoludur. “Aramak”ların sonunda “Bulmak”lar vardır. Ama “Aramak” sonu olmayan, bitmeyen bir çabadır. “Bulmak” ise bir donukluktur, donmaktır, heykelleşmektir. Türkiye’nin iki genç aydını, şair Türkân İldeniz’le yazar Erdal Öz, ülke ’60 İhtilali’ne yol alırken tanışır ve duygusal, coşkulu, aşkla ve edebiyatla dopdolu bir ilişki yaşarlar. Bu kitapta, Erdal Öz’den Türkân İldeniz’e gönderilmiş mektupları okuyacaksınız. Dönemin önemli dergi ve gazetelerinde eleştiriler kaleme alan Erdal Öz, yalnızca coşku dolu sevgi satırları koymamış bu mektuplara, edebî değerlendirmeler de göndermiş şair sevgilisine. Yaşamayı Nasıl Özledim Bilsen! edebiyat okurları için tam bir hazine... Denizleri, suları gör düşlerinde. Biz dağlara gidiyoruz YABAN’la. YALNIZLIĞIMIZIN dağlarında at koşturacağız. Uyu sen.

Ömrünün geç çağında huzurevine düşen bir adam… İnişlerle ve çıkışlarla dolu maceralı ve renkli bir hayat… Ayrılıkların gölgesinde yarım asır boyunca devam eden bir aşk… Bir yaz akşamında sahil boyunda karşılaştığı Bahar’a ilk görüşte vurulan Osman, onunla gençliğinde, olgunluk çağında ve orta yaşlarında üç kez bir araya gelip ayrılacak, mutlu bir geleceğe sahip olabilmek için hayallerinin peşinde koşacak, ancak yazgısı onu ve sevdiğini bambaşka yerlere sürükleyecektir. Yaptığı üç evlilikte aradığı huzuru bulamayan Osman, huzurevindeki günlerinde hızla geçip giden zamanı süzerken, yine hiç unutmadığı aşkı Bahar’ı hatırlayacaktır. Ancak her şeyden umudunu kestiği bir anda hayat karşısına yeni sürprizler çıkartacaktır... 1964’ten 2014’e yarım asırlık bir aşkı konu alan, hayatın ve aşkın dört mevsiminin farklı bir bakış açısıyla anlatıldığı Ömrümün Dört Mevsimi, Yeşilçam filmlerine özgü sıcak ve samimi havası, akıcı dili ve sürükleyici kurgusuyla okuyanları adeta olayların yaşandığı döneme götürüyor. Her şey onu görmemle başladı. İnsan hayatında öyle anlar vardır ki, yaşadığınız anın sıcaklığıyla fark etmeseniz de yıllar sonra sonuçlarını gördükten sonra neleri değiştirdiğini anlarsınız. Ömrümün baharında, Bahar ile ilk kez karşılaştığım yaz akşamı da onlardan biriydi…

İstanbul 1896. Hanzade’nin hikâyesi, II. Abdülhamit’in saltanatında başlamıştır. Hanzade, Padişah’ın Hukuk Danışmanı olan babası Mustafa Kamil Efendi’nin görevleri sırasında, Dolmabahçe’nin ihtişamında, Boğaz’ın dingin dalgalarının sesini dinleyerek, cariyeler, haremağaları, paşalar ve diplomatlar arasında, tasasız güzellikler içinde büyüyecektir. 1915. Osmanlı İmparatorluğu çökmekte ve Hanzade’nin yaşantısı sallanmaktadır. Onun için artık yeni bir hayat başlar. Tutkularla, üzüntülerle, çekişmelerle gelişen bir hayat, onu her şeyini uğruna feda edeceği büyük aşkına kavuşturan sınırların ötesinde bir hayat.

“Tek Yalnız Ben Değilim” Jean-Louis Fournier’nin en melankolik, en hüzünlü ve belki de en vurucu anlatılarından biri. “Yalnız olmaktan bıktım artık, bıktım her geçen gün daha yalnız, daha yaşlı, daha çirkin olmaktan. Bunların başıma geleceğini bilseydim hiç yaşlanmazdım. Yazın en sıcak günleri, boğuluyorum sıcaktan, hükümetin yaptığı sert uyarılara rağmen yakınlarım –artık yakınım değil de uzaktan tanıdıklarım oldular– arayıp yeterli miktarda su içip içmediğimi sormuyorlar. Herkes beni terk etti, on yıl önce karım Sylvie, kısa bir süre önce de küçük kedim Salomé, bir başka deyişle hayatımı sürdürmeme yardımcı olan herkes beni terk etti. Evim artık benim için fazla büyük ve karşı komşularımın panjurları da sürekli kapalı.” Fournier, kara mizahı kaleminden eksik etmeden, mağazada unutulup annesini bekleyen bir çocuğun huzursuz masumiyetiyle anlatıyor yalnızlığını.