Yazara Gore Listeleme

Pezzettino, herkesin kocaman olduğu ve cesaret isteyen, harika işler yaptığı bir dünyada yaşar. Küçüktür, bir "parçacık"tır yalnızca. "Herhalde bir başkasının parçasıyım, bir başkasına ait olmalıyım" diye düşünür ve bir gün, kime ait olduğunu öğrenmek için yola düşer. Küçük bir çocuğun, büyük insanların dünyasındaki bütün özlemlerini derinden kavrayan bir öykü.

Yahu böyle konuşup adamı töhmet altında bırakmayın; doğru değil, herkes iki işte çalışıyor.” “Doğru, herkes çalışıyor. Ben de iki işte çalışıyorum ama, biri part-time, ihmal etmiyorum çocuklarımı. Herkes çalışıyor.” “Herkes demeyin. Karslı Lalloş Ali çalışıyor mu? Melbourne’e ayak bastığından bu yana çalışmıyor. Sof avare. Bizden de iyi yaşıyor. İşsizlik ödeneğinden otlanıyor. Devletin bizden kestiği vergileri yiyor.” “Boş ver o tahıl bitini, sen ne yaptın, onu anlat, işe girdin mi?” Deminden beri laf curcunası ve tozuntu içinde tilki gibi gezinip duran ve tüm mırıltıları, acının tabut içine itilmiş bilinciyle izleyen Lalloş Ali, “Susun kardeşim,” diye homurdandı. “Maymun düğününe çevirdiniz matem yerini.” Maymun düğünü sustu. Paslanmış silindirlerin, döner millerin, çatal pimlerin, zımpara taşlarının, kama başlarının, helezonlu konveylerin, lastiklerin, giyotin kapılarının, çalkantı kazanlarının, freze bıçaklarının, patlama dolaplarının ve paletlerin üst üste yığıldığı eski sanayi çöplüğünü mesken eden sokak çocukları birbirlerine girdi. Kargalar, çocukların kırıntılarından umut kesip, maymun düğününün çevresindeli okaliptus ağaçlarıyla arokarya çamlarına tünediler. Yaşlı ve avazı hazin olan, tabutları, kalabalığı ve evi saran cebel-i Arafat havasını büyük bir merakla süzdü, duygularını duyurmak istercesine öttü acı acı.

… hayat bir nefes gibi akıp gidiyor. Ve geride yalnızca, isteyip de yapamadıklarımızın özlemiyle, bizi biz yapan tüm yaşanmışlıkların farkındalığı kalıyor. Sergio ile Giovanna, güneşli bir pazar günü evlerinde bir dostlar sofrası kurma hazırlığındayken ansızın karşılarında davetsiz bir misafir bulurlar: Kapılarını çalan yorgun görünümlü yaşlı kadın Elsa Corti’dir ve uzaklardan, İstanbul’dan gelmiştir. Yaklaşık yarım asrı bulan sürgün yıllarının ardından ülkesine dönen Elsa Corti’nin evinin yeni sahiplerine anlatacakları, ama daha önemlisi, yıllardır görmediği ablasına, hayatının aşkıyla ilgili söyleyecekleri vardır… Ferzan Özpetek, okurlarını Roma ile İstanbul, şimdi ile geçmiş arasında, iç içe geçen yaşamların ve yazgıların hükmettiği gizemli bir yolculuğa çıkarıyor. Et ve tırnak gibiyken yıllar önce meydana gelen bir olayla yollarını ayıran iki kız kardeşin karanlık sırları etrafında örülen Bir Nefes Gibi, tutkularına esir düşenleri, kadere meydan okuyanları, sevgiyi, ihaneti ve her şeye rağmen yılların tüketemediği umudu anlatıyor…

LIMBANI MAYIS 1968 İsviçre'den Tel Aviv'e gitmekte olan Swissair DC-8 uçağı Zürih havaalanından kalkalı iki saat olmuştu. Gece karanlığında iç ışıkları azaltılan uçakta şimdi yalnızca yolcu bölmesinin loş tavanı aydınlatılmıştı. Hostes bir elinde boş kahve fincanları dolu tepsiyle pilot bölmesinden çıktı, kapıyı kapattı ve uyumakta olan yolcularını gözden geçirdi. Birkaç okuma lambası yanıyor, evrakları üzerine eğilmiş bir işadamı, çevresinde uyuyan çocukları olan kitap okuyan bir ana seçiliyordu. Hostes ortalarda uyuyan bir adamın yanında durdu. Koltuk alabildiğine arkaya yaslanmıştı, adam ellerini koltuğun kenarlarına dayamıştı. İri yapılı, boksör görünüşlü, esmer güneş yanığı yüzlü ve sarı saçlı otuz beş yaşlarında bir adamdı. Kız bir an adamı süzdü. Vücudunda uyurken bile bir çekicilik vardı. Gözlerinin ve dudaklarının kenarında ince çizgiler görülüyordu. Hostes o gece üçüncü kez olarak adamın o güne kadar gördüğü en şehvet uyandıran erkek olduğunu düşündü. Uzanıp omzuna dokundu. Adamın gözleri bir anda garip bir parıltıyla açıldı, sonra alaycı bir gülümseme yayıldı yüzüne. Hostes elinde olmadan kızarmıştı.