Eserlere Göre Listeleme

Ahmet Kaya şarkıcıydı. Çocuksuydu. Öfkeliydi. Yaralıydı. Ve hayatının son döneminde yağmurlarını tanımadığı şehirlerde yalnızdı. Dilini bilmediği bir şehirde, karısının ve kızının kolları arasında öldü. Çabucak öldü. Bir çocuk gibi öldü. Daha önce sürgünde ölenler gibi yalnızlığıyla parçalanarak öldü. Tanımadığı bir ülkenin topraklarına gömüldü. Artık bacağı kırık mangalını yakamayacak, dostlarıyla rakı içemeyecek, doğduğu toprakları bir daha göremeyecek. Bir daha şarkı söyleyemeyecek. Ah keşke şarkı söyleyebilseydim. Kürtçe bir şarkı söylerdim onun için. Yalnızlık üzerine bir şarkı, ölüm üzerine bir şarkı. "Şarkı söyleyen çocukları sevin" diye bir şarkı. "Ben öldüğümde kimse memleketimi sevmediğimi söylemesin" diye vasiyet eden birini anlatan bir şarkı. Kürtçe bir şarkı söylerdim onun için. Eğer şarkı söylemeyi bilseydim. O, şarkı söylemeyi biliyordu. (AHMET ALTAN)

Ahmet Paşa, Anadolu’da XV. yüzyıl Türk şiirini etkisi altına alan büyük ve tanınmış şâirlerden biridir. Bu yüzyılda, divan şiirinin gelişmesine önemli katkılarda bulunmuştur. Ahmet Paşa, divan şiirinin gelişmesinde bir aşama kabul edildiği için kendi devrinden başlayarak da Tanzimat dönemine kadar kaynaklar ondan övgüyle söz etmişlerdir. Yetenekli ve güçlü bir şair olduğundan dolayı devrinde beğenilip kısa zamanda tanınmıştır. Bu kitabın Birinci Bölüm’ünde Ahmed Paşa’nın hayatı, edebî kişiliği ve eseri; ikinci bölüm’ünde bazı şiirlerinin açıklamaları verilmiştir. Bu açıklamalar yapılırken öğrencinin yararlanması için beyitlerde geçen yabancı kelimelerin bugünkü anlamları verilmiş, beyitler günümüz Türkçesiyle düz yazıya çevrilmiş ve beyitlerdeki edebî sanatlar ayrıntılı olarak gösterilmiştir. Beyitlerin açıklamalarında bazı tekrarlar göze çarpacaktır. Öğrencilerin bu yolla eski şiirin estetik dünyasına girebileceği tahminiyle, beyitleri daha iyi anlayabilmeleri, bunlardaki edebî sanatları ve mazmunları kolayca kavrayabilmeleri için bu tekrarlar kitaptan çıkarılmadı. Üçüncü bölüm ise açıklamaları yapılan şiirlerin eski harfli metinlerinden oluşmaktadır.

Senden sonra Hangi tene dokundumsa kül Hangi eli tuttumsa kar Hangi dudağı öptümse buz Hayatımda ne tat ne tuz Seni o kadar çok sevdim ki... Anlayacağın Her gece Bir başka acının koynundayım Ve her sabah Bir başka idam sehpasındayım Son sözüm mü? Seni o kadar çok sevdim ki... Ahmet Selçuk İlkan

*Her şeye büyük bir merak besliyordu. Gökyüzünü, açık denizi, karşı adayı, rüzgârın uyuduğu yeri ve daha çok şeyi... bilmek değil hissetmek istiyordu. Varlıktan çok yokluktu merak ettiği, hiçlik; tıpkı kendi gibi.* Ahraz suyla başlayıp suyla biten bir roman. Romanın başkarakteri İsrafil, yüzüne kapıların kapandığı, küçük bir kıyı kasabasında toplumun günah keçisi yaptığı çaresiz Adile’nin tek oğludur. Suyun içine doğan bu ahraz çocuk, talihsiz annesi gibi çöp toplayarak ayakta kalır. Gelgelelim hayata sırtını dönmek yerine taşları, martıları, kayaların tüylü derisi yosunları, denizin dili balıkları arkadaş bilir; gökyüzünü yoldaş, ağacı rehber yapar. Yıllar sonra bir gün, kasabadaki tek dostu Marangoz Yusuf’la birlikte, kıyıya vuran iki yabancıya yardım eli uzatmasıyla ortalık karışacak, tüm kasaba halkını karşısına alacak, suyun zıddı ateşe kapı aralayacaktır. Deniz Gezgin derinlerden çekip çıkardığı kadim anlatılar, pagan inanışlar ve tarihe göndermelerle örüyor romanını. Böylece doğa ile kültürün uyumla bütünleştiği zamansız, evrensel bir hikâye ortaya çıkarıyor.