En Son Eklenenler

Ve yine şu noktaları bilmeye ihtiyaç vardır: Her ne kadar ruh bütün beden ile birleşmiş olsa da , bununla birlikte başka bölümlerden çok bir bölümde özellikle fonksiyonunu yerine getirir; çoğunluk tarafından bu bölümün beyin ya da belki de kalp olduğu sanılır. Bu inancın sebebi de, duyu organlarının beyne bağlanmış olmasının yanında, ihtirasların kalpte hissedilmesidir. Fakat dikkatlice inceleyince şunu apaçık gördüğümü sanıyorum ki, ruhun doğrudan doğruya fonksiyonlarını gerçekleştirdiği organ hiç de kalp değildir ve hatta beyin tamamı da değildir; fakat sadece beynin en iç bölümlerinden biridir; bu da pek küçük bir bezdi ( gudde, glande). Bu bez beyin maddesinin ortasında bulunur ve beynin ön kovuklarında bulunan hayvan ruhları ile arka kovuklarında bulunan hayvan ruhları arasındaki akıntıları sağlayan boru üstünde o şekilde asılı bulunur ki, onda bulunan en ufak hareketler ruhların akıntısını değiştirmeye ço etki edebildiği gibi, karşılıklı olarak da, ruhların akışında bulunna en ufak değişmeler de, bu bezin hareketlerini değiştirmekte çok etkili olabilirler…

Küçük bir kız ülkesinden çok uzaklara taşınmak zorunda kalır. Yeni bir okula başlar. Yanından hiç ayırmadığı gizli arkadaşı Korku, onu yalnız ve çekingen biri hâline getirir. Hiç kimseyi anlayamazken nasıl yeni bir arkadaş edinebilir ki? Sonuçta onun gibi hisseden başka hiç kimse olmadığından emindir. Ta ki gizli arkadaşı olan başka bir çocukla tanışana kadar. Dünyada büyük ses getirmiş uluslararası ödüllü Yolculuk’un yazarı Francesca Sanna, eğer korkularımızı paylaşmaya cesaret edebilirsek dünyada hiçbir yerin yabancı ve korkunç görünmeyeceğini anlatıyor. Arkadaşım Korku, okula yeni başlayan, yeni bir şehre taşınan, hayatında başka bir döneme geçen 4 ve üzeri yaştaki bütün çocuklara umut vermeyi amaçlıyor.

Futbol pek çok şeyle yakından ilgilidir: hafıza, tarih, mekân, toplumsal sınıf, toplumsal cinsiyet, kimlik, grupların doğası vs. Aslen işbirliğine dayanır, hatta sosyalisttir; diğer taraftan açgözlülük, yozlaşma, kapitalizm ve otokrasi çukurunda var olur. Bu nedenle futbolun şirketleşmiş yapısının eleştiriye tabi tutulması acil bir ihtiyaçtır. Ama diğer yandan biçime daha çok odaklanan bir futbol poetikası da bir hayli elzemdir. Hepimiz biliriz, hissederiz: Futbolda güzellik vardır. Simon Critchley, bir futbol felsefesi yazmaya girişmiyor, oyunun bir fenomenolojisini yapmak istiyor. “İşçi sınıfının balesi” futbolun önümüze bambaşka bir zaman ve mekân düzeni serişini, kimliği ve kimliksizliği sahneleyişini, seyircilerin oyuna katılımını inceliyor. Futbol deneyiminin dokusuna, varoluşsal matrisine olabildiğince yaklaşarak, oyunu yepyeni bir açıdan görebilmemizi sağlayacak şekilde sözcüklerin çınlamasına olanak tanıyor: “Bu kitabı yazarken şaşırtıcı ama hoş bir şekilde şunu keşfettim: Mekân, zaman, tutku, akıl, estetik, ahlak, siyaset gibi genel konularda felsefi açıdan doğru olduğuna inandığım şeyler en çok da futbolda, hatta ancak futbolda doğruydu. Bu da ya felsefe keyfe keder bir spora indirgenebilir demekti, ya da futbol dünyada insan olmanın anlamına dair kalıcı içgörülere ulaşma ayrıcalığı sağlıyordu. Umarım okuru ikincisine ikna edebilirim.”

Yavaşça ayağa kalktı. Gidiyordu işte. Ardı yapacaktı beni. Sildim göz yaşımı kalktım ayağa. Her soruyu anlama çeviren gözleriyle sustu. Bana acıyarak bakıyordu. Noktası çalınmış cümle sonum durdu öylece. "Sana birbirinden güzel yalnızlıklar biriktirdim." der gibiydi. Dudakları kıpırdadı, inler gibi, "çok çocuk kaldın aşka, kendi gölgesine basmaktan korkan..." diyebildi sadece. İşte gidiyordu. Bir daha hiç dönmeyecekti. Bir daha hiç olmayacaktı. Sadece bir "gitme" çıkabildi dudaklarımdan. Yüzüme baktı ve "artık sözlerin merheme yara olmaya başlamışsa, içimdeki seni sus, içindeki beni duy." dedi ve sırtındaki ceketimi bankın üzerine bırakarak yürümeye başladı. Son sözleri bunlar olmamalıydı! Arkasından "beni hiç almadığın hayatından böyle ucuz kovamazsın!" diye bağırdım. Geriye döndü ve "davet edilmediğin yerden kovulmazsın." dedi. Son sözüydü. Gitti...