En Son Eklenenler

''Bugün Sakine'yle iki defa göz göze geldim. Dünyanın en güzel ülkesine sahip olduğumu da,karanlık bir han odasından başka bir yer olmadığımı da bugün anladım.'' Gözlerine mil çekilmiş bir tek gün,gözlerine sürmeler çekilmiş yılların öcünü fazlasıyla aldı benden.'' ''Bir yol nereye gider,diye sordu kendine.İnsan ancak adresi olmayan bir yolcuyu uğurladığında yolların bilinmezliğini keşfediyordu. Giden bir tek yola gidiyor,kalan sayısız pek çok yolun sır dolu düğümünü çözmeye mahkum oluyordu. Kendisinden ayrılanın ölümün yoluna mı,ihanetin yoluna mı,yoksa tekrar kavuşmanın yoluna mı girdiğini asla bilemezdi insan. Uğurlayan uğurladığıyla beraber pek çok mesafeye bölünüyordu...''

Bir Köprüden Geçtik, Suriye savaşını kökenlerinden şimdiki dehşetine kadar kronolojik olarak sekiz bölümde anlatıyor: Otoriterleşme, Umudun Hüsranı, Devrim, Baskı, Askerileşme, Canlı Savaş, Göç ve Yansımalar. Wendy Pearlman bu kitabı yazarken, Ortadoğu ve Avrupa'da yüzlerce Suriyeli ile röportaj yaparak dört yıl geçirdi. Evlerinde kaldı, yemeklerini paylaştı, çocuklarıyla oynadı, hastaneleri ziyaret etti, şiddet ve yurdundan olmanın insani deneyimlerini kayda aldı. Ebeveynler, çocuklar, aktivistler, dükkân sahipleri, kamu çalışanları, isyancılar, mülteciler, asker kaçakları, mahkûmlar, hipsterlar, Hıristiyanlar ve Müslümanlar bu nefes kesici koroya katılan seslerden sadece bazıları. Kıtalararası yüzlerce röportaja dayanan Bir Köprüden Geçtik, Suriye çatışmasını, sadece o süreçte hayatları değişen erkek ve kadınlardan oluşan bir kesitin kelimeleriyle anlatıyor. İçten ifadelerle şiirsel parçaların nefes kesici mozaiği olan bu kitap, sadece hikâye anlatım gücünün değil, aynı zamanda karanlığa umut, cesaret ve ahlaki inançlarıyla karşı duranların direncinin de kanıtı. "Tüm dünyadan politikacı ve yorumcular Suriyelilerden acınacak mağdurlar, korunacak bedenler, suçlanacak radikaller, korkulacak veya engellenecek tehditler olarak bahsediyor. Suriyelileri küresel bir problem olarak ele alan sözler kasırgasının içinde, gerçek Suriyelileri birer insan olarak dinleme şansını bulmak zor olabiliyor. Bu kitap, bu şansı sunuyor." -Wendy Pearlman

Stalker 1.Takipçi 2. İz süren avcı 3. Defne Bilger Hedef 8 adımdan sonra kafeye girip bir kahve istiyor. Siparişini alan görevliye gülümseyip bir şeyler söyledikten sonra kafenin diğer ucundaki boş bir masaya oturuyor. Bilgisayarını ve dosyalarını açarken, tahminen mesaj sesi geldiği için cebinden telefonunu çıkarıyor ve ekranda gördüğü şey onu güldürüyor. Bu beklenmedik bir durum merkez. Tetikçi tehlikede. Bize onun gülüşüyle insanları felç edebildiğini söylememiştiniz! Merkezin verdiği bu görevde Emre Sezgin zorlu bir hedefti. Ben ise güçlü bir ajandım. Onu alt edebilirdim. Hayatına sızabilir, tüm sırlarını öğrenebilir ve yapılması gerekenleri yapabilirdim. En azından hayalimdeki Defne Bilger böyleydi. Gerçekte ise işler planladığım gibi gitmemişti. Yürüdüğüm yollarda bazen korkmuş, bazen kaybolmuş ama ne olursa olsun neşemi ve ışıltımı hiç kaybetmemiştim. Belki biraz tuhaftım. Heyecanım yüzünden sık sık zor durumlara düşüyordum. Belki hayali arkadaşlarımla çok fazla konuşuyordum ama ne olursa olsun kendimi sevmeyi biliyordum. Emre Sezgin’in de beni sevmesi için bu kadarı yeterli olur muydu?

“Sait Faik yolda, sinema önünde, otobüste, köprü üstünde, vapurda, Gülhane Parkı’nda, ne bileyim bir dükkânda ya da İstanbul’un en kıyıda köşede kalmış bir yerinde rastladığı insanları kollarından tutup öykülerine sokuşturur. Tabii, bu öyküleri düzmek için yanaştığı her insana hemencecik el atmaz, onları, kavun alıyormuş gibi iyice tartar, koklar ve öykü olabilecek bir yan bulduktan sonra onlara kucak açar. Çünkü ona göre her insanın içinde öykü bulunmaz. Yazara düşen iş, içinde öykü taşıyan insanı kıstırmaktır. Bir kez kıstırdıktan sonra da elini uzatıp onun içinden öyküyü çekip çıkarmaktan başka iş kalmaz.” Salâh Birsel, Ah Beyoğlu Vah Beyoğlu’dan.