Eserlere Göre Listeleme

“Hayattaki yegâne üstünlüğüm, Türk doğmaktır! Muhterem milletime şunu tavsiye ederim ki; sinesinde yetiştirerek başının üstüne kadar çıkaracağı adamların kanındaki, vicdanındaki cevher-i asliyi çok iyi tahlil etmek dikkatinden bir an feragat etmesin”. "Biz doğrudan doğruya milletseveriz ve Türk milliyetçisiyiz. Cumhuriyetimizin dayanağı Türk topluluğudur. Bu topluluğun fertleri ne kadar Türk kültürüyle dolu olursa, o topluluğa dayanan cumhuriyet de o kadar kuvvetli olur." “Ne mutlu Türk’üm diyene” M. Kemal Atatürk Dedelerimiz, ninelerimiz Osmanlı vatandaşı idi. Mustafa Kemal Atatürk bir Osmanlı paşası idi. Biz onların canları pahasına kurtardığı bu ülkede yaşıyoruz. Bunun değerini bilip, Osmanlı-Cumhuriyet ayrımı yapmadan hepimiz bu ülkeye sahip çıkmalıyız. Bugün İstanbul’un fethini, Çanakkale Zaferi’ni kutluyorsak, Sarıkamış şehitlerini anıyorsak bu tarihi devamlılığın bir sonucudur. Sağlık personeli 14 Mart’ı “Tıp bayramı” olarak kutluyor. 14 Mart 1827, yani II. Mahmud’un Tıbbiye-i Şahaneyi açtığı gün. Bu kitapta örneklerini verdiğimiz müesseselerin tamamı Osmanlı döneminde kurulup Cumhuriyet’e intikal etmişlerdir. Bütün bu örnekler tarihten referans almanın somut göstergeleridir. Tarihi devamlılık işte tam da budur.

Türkiye 'nin modernleşmesi; tamamlanmamış eksik bir modernleşmedir. Uzun yıllar modernleşmenin en belirleyici koşullarından biri olan modern üretim sisteminden mahrum kalındığı için aslında bu yaşananlar bir modernleşme değil bir Batılılaşma idi. Dolayısıyla bir ülkenin modernleşmesinden söz etmek için o ülkeye tüketim ve üretim sisteminin eş zamanlı olarak girmesi ve birlikteliklerini sürdürmeleri gerekmektedir. Bazı dönemlerde üretim ve sanayide ciddi gelişmeler olmuştur ama bu üretim bir sanayi devrimine dönüşmemiştir. Buna karşın tüketim tarzımızda çok kısa sürede radikal değişiklikler olmuştur. 1950 ve 1980 öncesi Türkiye 'nin yoksul köylüleri ilk önce gecekondu işçileri sonra da Türkiye 'nin en büyük kitlesi olan tüketicilerini oluşturdular. Sınıflar; ortadakiler ve üsttekiler. Bu çalışma ilk kez Modern Türk Tüketim Tarzının tarihsel süreç içerisindeki evrilmelerini ve kırılmalarını bir dönemleştirme denemesi yaparak ele almaktadır. Şimdiyi ve geleceği anlamak için geçmişe gitmekte ve geçmişten günümüze kadar tüketim kültürümüzdeki değişenleri ve değişmeyenleri incelemektedir. Sosyolojik yöntemle tüketimdeki Batılılaşmanın Nüvelendiği Lale Devrinden modernleşmenin genişlediği küresel döneme kadar ki değişim süreci izlenmektedir. Bu arada ilk otomobilin girişi ve toplumun buna tepkisi Osmanlı gazetelerinde yapılan ilk reklamlar Yerli "Araba Sevdası" ve akıbeti ilk çamaşır makinesinin girişi sosyal sınıfların yaşadığı "Lüküs Hayatlar ve Bon Marche 'den alış veriş merkezlerine Türkiye 'nin tüketim katedrallerinin öyküsü. Kısaca gündelik hayatımızın yeniden nasıl inşa edildiği ve yapılandırıldığı incelenmektedir.

İslâm entelektüel geleneği modernleşme döneminde çeşitli cilveler gösterir. Öteden beri hükmünü yürüten itiyat ve idealler, yaşanılan zamana boyun eğer. Tarih ve gelenek en büyük otorite olmaktan çıkar. Zihniyet dünyamızla hayat felsefemizin dört yol ağzında, selefîlik günün meselesi hâline gelir. Bu zihniyet kendisini tam mânâsıyla modern İslâm düşüncesinin zeminine yerleştirilen Vehhâbîlikte bulur. Türklere karşı bir isyan hareketi olarak tarih sahnesine çıkan bu zümre, Moğolları en korkunç yüzleri ile yeniden canlandırır. Osmanlı asırlarında aksiyon hâline gelen düşünce onlarda fikirden sıyrılmış bir harekete dönüşür. Bir başka ifadeyle devlet kuran din, filozofik terbiyesi olmayan kişilerin elinde devlet yıkan bir hâl alır. Hayatın grameri değişir. Osmanlı'nın hâkim olduğu iklimde yörüngeyi Müslümanlık belirlediğine göre devlete karşı isyan bayrağı açan Vehhâbîler aslında İslâm'a karşı savaş açarlar. Bu sebeple de Hâricî zihniyetin öz çocuğu olarak nitelendirirler. Elinizdeki çalışma, Osmanlıların Vehhâbîlik etrafındaki görüşlerini tasvir ve tahlile tabi tutmaktadır. (Tanıtım Bülteninden)