En Son Eklenenler

“Sen Elif isen ben Vav’ım Bırak gözyaşını silen ben olayım.” Sessizlik taşıyamadı bu sesi ötelere. Maşuğa ulaşamayan serzeniş yüzünde, bir serkeşlik oluşturdu. Acı ile kapandı vakarlı göz kapakları. Bir umut kaldı geriye sadece! O da; belki rüzgârlar kokusunu taşırdı yüreğine! Bekledi… Bekledi… Zaman bir an dursa belki beklemeklik bitecekti. Adım adım başkalıkla bir yürüyüş başladı. Bir adım sukut. Bir adım ehadiyet. Durdu ve sordu: Nedir ehadiyet? ‘Vav’ denildi. Bir adım daha o zaman; kulluk ve hiçlik. Çile ile hedef. Sabır ile edep. Çileyle yoğrulan aciz kulun edeple donanmış nedametiyle… Önce niyet ve sonra alın secdede nihayetinde… Yürüdü hu ile vesilesizliğe… Bir adım Hakkaniyet, bir adım Ulûhiyet, bir adım Tevhid, bir adım Nimet, bir adım Yarenlik, bir adım Vahdet, bir adım Zerafet, bir adım Ülfet. Ve Elif için başlayan yolculuk; ‘Vav tefekkürü’ ile son buldu. Lodos’ta süzülen bembeyaz nurani bir dost oldu. Kuş değil de narin bir kelebekti adeta… Herkes bu rüyaya kaptırmıştı kendini. İzleyenler gördüklerine inanamıyordu. Dili tutulmuştu herkesin… Başarmıştı Hezarfen Ahmet Çelebi… Bir sevda uğruna binlercesinin hülyasını gerçek kılmak bir tek kula nasip olmuştu.

‘Deniz köpükler içinde’ dedi Su yaslanıp omzuma, başını dudaklarıma uzattı. Saçlarını, iki kaşının arasını, sonra da ürperen dudaklarını öptüm. Kabardıkça kabarıyor gibiydi göğsü ve dudakları. Yüreğim çarpıyor, uğultulu bir mutluluk akıyordu içime Su’dan. Dönüşte yol boyunca, mavi gölgeli pencerelerin altından geçerken kar akşamlarının masal sessizliği içindeydik ikimiz de. Yıllarca kaldı bu ilk öpüş bende, gitmedi.” İrfan Yalçın bu ilk dönem romanıyla, taşra bir deniz kentinde yeşeren bir çocukluk sevisinin naif dünyasından, gerçeğin soğukluğuyla yoğrulmuş büyük kent yalnızlığına götürüyor okuru. Hiçbir zaman hümanist bakış açısından sapmadan, sevgiden ve inceliklerden taviz vermeyen sözcüklerle.

Sara, 19. yüzyılın sonlarında Hindistan’da, bir İngiliz subayın kızı olarak doğar. Çok küçükken annesini kaybeder ve hizmetçilerin eksik olmadığı bir evde prensesler gibi büyür. Okul çağı gelince, babası en iyi eğitimi alması için onu İngiltere’de bir yatılı okula yollamaya karar verir. Okulda ilk zamanları bir rüya gibi geçer. Özel hizmetçisi her an emrine hazırdır. Kendi kıyafetlerinin yanı sıra bebekleri için bile özel bir giysi koleksiyonu vardır. Arkadaş edinmesi hiç zor olmaz. Ancak Hindistan’dan gelen kötü bir haberle Sara’nın tüm hayatı bir anda altüst olacaktır. Bundan sonrası ise, gerçek dostlarının yardımıyla üstesinden gelmeye çalışacağı büyük bir maceradır...

Bir bahar günüydü" der Kazancakis, El Greco'ya Mektuplar'da, "Tanrı’nın neşesi… Okulda pencereler açıktı ve karşıki evden çiçek açmış bir mandalin ağacının kokusu geliyordu. Beynimiz bile çiçek açmış, mandalin ağacı olmuştu ve artık ne uzatma ne de vurgu işaretlerini dinliyorduk. Tam o sırada bir kuş, okul avlusundaki çınar ağacına konmuş şakıyordu. O anda, köyden bu yıl yeni gelmiş olan Nikolio adında soluk benizli, kızıl saçlı bir öğrenci dayanamayıp parmak kaldırdı: ‘Sus öğretmenim’ diye bağırdı, ‘Sus öğretmenim, kuşu dinleyelim!” Orta ikiden terk değil ama okullardan geçerek içindeki öğretmenleri susturmuş bir çocuğun "okur" olma hikâyesi... Sınıflara sığmayan kuş seslerinin peşine takılarak ormanlara düşen, oralarda kaybolan, sonra kendince bir patikadan geçip kendine varan bir yolcunun halleri... Kendi peşinde bir koşu olan okurun, göğünde uçup duran metinlere talebe yazılması, bir ömür kulak kesilmesi öyle... Kuşlar gider, okur uçuşu hatırlar.