Yazara Gore Listeleme

Kalır her şey kucağında. Çocukluğun, dünlerin, yarınların… Her şey bir bir kalır kucağında. Hayat sana ne verir, habersiz yaşarsın sabahları. Hiç ummadığında biri gelir, o kalır avuçlarında. Unutamazsın… Zaman geçer, aylar yıllara vurur, yüzün hüzne dönüşür yine unutamazsın. Kucağında kalmış çocukluğunu bile sevdiğinin avuçlarına koyar, avuçlarında, kokusuyla yaşarsın. Hayat budur. Avuçlarımda ne kadar sen kaldıysa, sonsuz yaptım seni. Şimdi sen bunları okurken, çarpan bir kalbin ve avuçlarında gözyaşların olacak. Kader koyduk her şeyin adını. Adımız yan yana yazılmış, sevgimiz birbirimizde kalmış. Hikâyesi ağır oluyor işte bazılarının. Sorsan susar, anlatsa boğazın düğümlenir. Geçmişte yaşar bazısı, geleceği umutlara bağlanmış, hikâyesi yarım kalmış. Zordur bazı geçmişler, geçmiş geçmemişse. Biz geçemedik. Parça parça dolduk da içimizde, yine de bitti diyemedik. En güzel hikâyeye baş koyduk işte. Tüm satırlar bize kaldı. Umutlarımız, kaderimizde saklı. Elbet bir gün derken, kavuşacağımız yarınlar, yollarda saklı. Allah’a emanetsin, Elbet bir gün…

Gerek ilk öykü kitabı Manş Ötesi'ndeki "Ses Karışması" başlıklı hikâyenin kahramanı Leonard Verity adlı besteci gerekse bir sonraki öykü derlemesi olan Limon Masası'nda yer alan "Sessizlik" başlıklı hikâyenin kahramanı Finli müzisyen Jean Sibelius, Julian Barnes'ın müzik sanatına yapıtlarında "sanatçılık sorunsalı" açısından ağırlıklı bir yer verdiğinin işareti olarak değerlendirilebilir. Sanatçının, sanatını yaşamda hangi bedelleri ödeyerek ortaya koyduğu, başka türlü bir yaşam yolu seçerek de aynı yapıtların verilip verilemeyeceği, geleceğin yargısının sanatçı için gerçek anlamda bir şey ifade edip etmediği bütün bu çalışmaların ana izleğini oluşturur. Julian Barnes bu kez karşımıza, ünlü Rus besteci Dimitri Şostakoviç'in fırtınalı hayatı ve sanatı üzerine olan bir anlatıyla çıkıyor: Zamanın Gürültüsü başlıklı romanında, yenilikçi yapıtları Sovyet Rusya dönemi rejiminin baskıcı cenderesinde şiddetli saldırılara uğramış, sanat anlayışını ideolojik bağnazlığa karşı içten içe savunmuş, ne var ki Beşinci Senfoni'sinin uyandırdığı yankılarda görüleceği üzere, rejimle zaman zaman görünüşte "uzlaşmalara" girmek zorunda kalmış Şostakoviç'in yoğun bir iç sorgulamayla geçen hayatını ve sanatını ele alıyor. Barnes, metni "üçlü" bir bölümleme üzerine inşa ederken ("Sahanlıkta", "Uçakta" ve "Arabada") anlatının üç ana figürünü de gene bir "üçlü" yapı kurarak oluşturmuş ("Dinleyen", "Anımsayan" ve "İçen"). Leitmotif olarak kullanılan Rus atasözleriyle, bestecinin "artık yıl" takıntısıyla, hem fars hem de trajedi olabilen yazgı anlayışıyla, annesi ve hayatına giren kadınlarla, çeşit çeşit matrak müzisyen anekdotuyla, onu sürekli halk sanatının "doğru" yoluna çağırmış olan "Büyük Önder" Stalin imgesi ve daha nice çarpıcı öğeyle örülü olan metin, okura eşsiz bir okuma tadı sunuyor. Dimitri Şostakoviç'in saptamasını öyleyse kendimize bir kez daha soralım: Gerçekten de, "Zamanın gürültüsü üzerinde duyulan Tarih'in fısıltısı mıdır Sanat?" Eğer böyleyse, "Zamanın gürültüsüne karşı ne çıkarılabilir?" (Tanıtım Bülteninden)

"Orta Asya steplerinde 8 ülke, 36 bin kilometre... Ahmet Yeşiltepe, zengin Türk tarihinin izlerini Orta Asya’da inceliyor, dört bin yıllık tarihin peşinde zaman yolculuğuna çıkıyor."

Barthes’ın 1965’te kaleme aldığı Sur Racine (Racine Üzerine) edebiyat eleştirisi alanında büyük tartışmalara neden olur. Bu kitabıyla Raymond Picard gibi geleneksel kuramcıların hedefine yerleşir; gazeteler, kültür-sanat-edebiyat ekleri Barthes’ı çarmıha geren yazılarla dolup taşar. Barthes’ın bu tartışmaya cevaben 1966 yılında kaleme aldığı Eleştiri ve Hakikat, klasik eleştirel yaklaşım olarak tarif edilen gerçeğe benzerlik ve bu benzerliği sabitleyen nesnellik, beğeni, anlaşılırlık kriterlerinin muhafazakârlığına temelden bir itirazdır. “simgesel bir eleştirinin özgürlük ve sınırlarının tartışılması gerektiğini” savunan Barthes’ın metni, birçokları tarafından Yeni Eleştiri’nin manifestosu olarak kabul edilmektedir. Eleştiri ve Hakikat, edebiyat yapıtının metin odaklı okumasını öneren ve eleştirinin de ancak bu perspektiften yaratıcı bir üretkenlik ortaya koyabileceğini öne süren Barthes’ın en önemli eserlerinden birisidir.