En Son Eklenenler

1905’ten bu yana yüzünü Batı’ya, hedefini zirveye kilitlemiş bir okulun, bir kulübün, bir cemiyetin adıdır Galatasaray... Osmanlı’nın zor zamanlarında da, işgalde de; kurtuluşta da, kuruluşta da Cumhuriyet’te de lisesiyle, futbolcusuyla, taraftarıyla bu topraklara gönlünü koyan... Çanakkale’de şehit veren, Kafkaslar’a, Yemen’e cepheye giden...İşgal İstanbulu’nda Kuva-yı Milliyeci, Cumhuriyet’in kuruluşunda coşku ve sevincin ortağı, Atası’nın neferi Galatasaray... Galatasaray demek, 1909’da ilk şampiyonluk kupasını omuzlarken en şair Galatasaraylı ve Galatasaray’ın şairi, hikâyesi trajik ve hüzün dolu Tevfik Fikret’le gurur duymak demek...Yurtdışına çıkan ilk Türk takımı olduğu için, ilk defa yabancı takımı yendiği için, ilk defa futbol dışı spora öncülük ettiği için ve ilk kez Avrupa Kupası’nı kazandığı içindir ki Galatasaray demek, ilkler demek...Galatasaray demek, on yıllardır milyonlarca taraftarıyla, kadını erkeği çocuğuyla, bazen coşmak, bazen üzülmek, bazen beklemek ama hep gönül vermek demek...Ve Galatasaray demek, bir asır boyunca hüzünlerin yanı sıra destanlar yazarken, tarihine efsane isimler kaydeden kulüp demek... Galatasaray Spor Kulübü’nün 100 yılı çoktan aşan geçmişine selamla... 150. yılını kutlayan Galatasaray Lisesi’ne sonsuz tebrikle... Nebil Özgentürk

“Cahit Zarifoğlu, tanıdığımda kırk yaşındaydı. (Benim yaşım yirmi dörttü o zaman). Kırk yaş bir olgunluğun ifadesidir. Yedi yıl sürdü bu tanışıklık. “Kırk yıl ve yedi yıl” sonra ölüm onu aramızdan çekip götürdü. Aradan yıllar geçti; şairin öldüğü yaşa ulaştım. Allah ömür verdi o yaşları on-on bir yıl geride bıraktım şimdi. Bir şair dostun söylediği gibi “biz yaşça ondan büyüğüz” artık. Ancak Zarifoğlu söz konusu olduğunda ben hâlâ yirmi beş- otuz yaşlarındayım o ise kırklı yaşlarındadır. O hep bir ufuk olarak kaldı benim için; öyle de kalacaktır.”

Bizim ninelerimiz, dedelerimiz miydi Akdeniz'i "Türk gölü" haline döndüren? Bizim ninelerimiz, dedelerimiz miydi "Dünya bir padişaha çok, iki padişaha az" diyerek otuz Türkiye büyüklüğünde bir devlet inşa eden? Bizim ninelerimiz, dedelerimiz miydi, yeri geldiği zaman hem kâinata, hem de hayata meydan okuyan? Bizim ninelerimiz, dedelerimiz miydi, farklı dinden, farklı dilden, farklı kılık kıyafetten olanlara hoşgörü içinde bakan... "Öteki"yi"ötekileştirme"den içselleyip"inanç, ibadet, kıyafet, seyahat, ticaret özgürlüğü" tanıyan? Bizim ninelerimiz, dedelerimiz miydi her meydana ebedî abideler diken? Bizim ninelerimiz, dedelerimiz miydi aç kalan Hollanda'ya, Fransa'ya ve Yunanistan'a ekmek veren? Bizim ninelerimiz, dedelerimiz miydi Açe'ye (Endonezya) yardım gönderen? Acaba bu kendine güveni, bu cesareti, bu cüreti, bu hoşgörüyü nereden alıyorlardı? Aynı millet olduğumuz halde bizde neden aynı cesaret, aynı cüret, aynı beceriklilik, aynı hoşgörü yok? Acaba genlerimiz de mi bozuldu? Genlerimizi bilemeyeceğim, ama biz bozulduk! Ninelerimizin, dedelerimizin kudret kaynağından koptuk. "Hakiki imanı elde eden adam, kâinata meydan okuyabilir." İspatı ortada. Ceddimizin yaptığı tarih, "Kâinata meydan okuma" tarihidir.

Küçüksen Yapabilirsin! Ninesi, " Olur mu hiç! sen ye ki daha çabuk büyü! " diye ısrar etti. "Ama ben çabuk büyümek istemiyorum ki, Hem büyürsem bazı şeyleri yapamam..." diye cevap verdi Yula... Küçük bir kız büyümeyi; "Bir daha geri dönememek ve bir daha küçükken yapabildiğin bir çok şeyi yapamamak..." diye tanımlamıştı. Haklıydı küçük Yula'da.. Biz büyükler çocuklarımızın hemen büyümesini isteriz. Bir telaş.. bir telaş.. Oysa çocukluk, insanoğlunun en güzel dönemidir.. Temiz..saf..bozulmamış.. Kıyasıya oynayacağı ve bir daha geri dönmenin mümkün olmadığı bir donem!