En Son Eklenenler

Kale Yuvarlanır, at düşer, piyon fırlar... Pıtırcık'ın Oynadığı santranç bu kadar olur! Pıtırcık, trencilik ya da otomobilcilik oynamak için Lüplüp'ün evine gidiyor, ama Lüplüp'ün babası onlara santranç oynatıyor. Zevkli bir oyun, ikisi de çok seviyor. Gerçi ortalık biraz dağılıyor, ama olsun. Top sahasında daha zevkli olabilir. Sonracığıma, açık havada dolaşıyorlar, sınıfça radyo programına katılıyorlar, okul çıkışında kamp kuruyorlar. Hayatları çok hızlı, bazen Pıtırcık bile yoruluyor.

Aramızda bir sessizlik oluyor. Yatış pozisyonumuzu değiştiriyoruz, yorgan hışırdıyor. Başlattığımız tartışma içimde, öncekinden de şiddetli bir biçimde devam ediyor. Traudel'le bu tür konuşmalar yapmaya alışık değilim. Ayrıca, gerçekten korkuyorum. Bana göre, bu konuşma bile, çok korktuğum yıkımın gizlice başladığının bir işareti... Şimdi biraz kafa dağıtmayı çok isterdim, ama cinsel birleşmeden sonra televizyonu açmayı ikimiz de kaba buluruz. Fakat burada böyle karanlıkta yatıp duramam da. Yalnızlık normal de, birdenbire ortaya çıkması öyle iğrenç ki. Sürekli hayat üzerine kafa yoran ve bir imge avcısı gibi etrafındaki küçük ayrıntıları gözlemleyerek mutluluk kırıntıları yakalamaya, bunlara tutunmaya çalışan bir adam iç dünyasıyla, hayatla, işiyle iyi kötü idare ederken, bir gün her şey sevgilisinin çocuk sahibi olmak istemesiyle altüst oluyor. Dengeler bozulmuş, sorgulama ve hesaplaşma başlamıştır artık… "Kafka'nın anlatı geleneğini sürdüren Genazino, titiz ayrıntılarla ördüğü romanlarını giderek mükemmelleştiriyor... Bu kitap küçük bir şaheser." - Jan Bürger, Literaturen "Gündelik hayatın ince ince gözlemlenmesi, mizah duygusu, sıradanlığı evrensel bir insanlık durumu olarak yorumlama eğilimi... Genazino'nun tipik özellikleri." - Ulrich Greiner, Die Zeit

Kitap Açıklaması “KİM SAKAT Göremiyorsam bir adım ötemde olanı, fark edemiyorsam ben mi? Yoksa sana verilen nimetleri fark edemiyorsan göremiyorsan sen mi? Konuşamıyorsan aşkımı, sevgimi, isyanımı söyleyemiyorsam, haykıramıyorsam ben mi? Yoksa dilini yalana yuva yaptıysan sen mi? Duyamıyorsam kuşların cıvıltısını, insanların sesini içimde hissedemiyorsam ben mi? Duyman gereken Ezan-ı Bilali, Marş-ı İstiklali duymazsan sen mi? (Tanıtım Bülteninden)

"Çocuk haklarına dair Sözleşme'nin kabul edilmesinin 18. yıldönümü dolayısıyla, yazar ve eski çocuk asker Ishmael Beah, Savaştan Etkilenen Çocuklar UNICEF Gençli Savunucusu olarak görevlendirildi." Savaşlar artık, travmalar yaşamış, uyuşturucu verilen, AK-47'ler kullanan çocuklarla sürdürülüyor... Çocuklar, tercih edilen askerle haline geldi. Dünyanın çeşitli yerlerinde sürmekte olan elli çatışmada, 300.000 çocuk askerin kullanıldığı tahmin ediliyor. Ishmael Beah da onlardan biriydi. Şimdi yirmi yedi yaşında olan Ishmael Beah , Uzaklara Giden Yol: Bir Çocuk Askerin Anıları'nda insanı fazlasıyla etkileyen bir hikaye anlatıyor. O, on iki yaşında, sivillere saldıran isyancılardan kaçıp şiddetin tanınmayacak hale getirdiği topraklarda güvenli bir yer bulabilmek için yollara düştü. On üç yaşında, devletin ordusu tarafından asker olmak üzere seçildi ve yumuşak yürekli bir çocuk olan Beah, gerçekten de korkunç şeyler yapabilmeye muktedir olduğunu gördü. On altı yaşında, UNICEF tarafından savaşmaktan kurtarıldı. Rehabilitasyon merkezindeki görevlilerin yardımıyla, kendini affetmeyi, insanlığını geri kazanmayı öğrendi ve sonunda iyileşti. Savaş Çocuklara Dokunmasın...