En Son Eklenenler

Canı yanardı... “Geçmiş olsun!” derdim. Yüreği burkulurdu... “Geçmiş olsun!” derdim. “Ama seni seviyorum...” derdi. “Geçmiş olmasın!” derdim. Niye biliyor musunuz? Çünkü aşktı benim tek derdim... Ama her şey gibi bu aşka da geçmiş oldu. Zaten “Güzellik geçicidir...” demişlerdi ve haklıydılar çünkü benim sevdiğim de bir güzellik yaptı ve bizi geçmiş oldu. Sonra ne mi oldu? Sonrasını biliyorsunuz zaten... Hem o benden geçmiş oldu hem de ben kendimden geçmiş oldum...

TİYO'nun ilk kitabı olan “Desem Öldürürler Demesem Öldüm”ün yeni baskısında İsmet Özel’in yazılarını hem Kur’an hem de Latin harfleri ile bulacaksınız. İsmet Özel’in ‘Küfrün İhsanı Olmaz kitabının ardından Kur’an harfleri ile de basılmış bu ikinci kitap ve son yazılarından oluşan kitaplar bir seri teşkil etmeye namzettir. Bu kitabın adı olsun diye müracaat ettiğim serlevhâ her ne kadar “Desem Öldürürler, Demesem Öldüm” ibaresi ise de, bu kitap dolayısıyla bir nihaî hakikat perdesinden bahsetmemiz mümkün değil. Ne ben burada söylediklerim sebebiyle hayatımı tehlikeye atmış oluyor, ne de hayatta kalışımı burada dile getirdiklerime borçlanıyorum. Altmış sekiz yıla baliğ ömrüm içinde biz Türklere ne yalanlar söylendiği, bize ne dolmalar yutturulduğu hususunda çok şey öğrendim. Yine öğrendim ki, Türkiye’ye kötülük yapanlar Türkiye’ye ne kötülükler yapıldığı konusunda benden daha çok bilgiye ulaşmış durumdadır. Bu yüzden ben konuştukça onlar bıyık altından gülüyor. Mel’unlar melanetin nerelere uzandığını benden iyi biliyor.

Yıllar önce Darwin evrim teorisini ortaya attığı zaman dünya bilim insanları ile din adamları birbirine girmişti. Günümüzde bile hâlâ aynı tartışmalar sürüp gitmektedir. Bizim işimiz ne bilimi ne de dini sorgulamak, iki olgu da insanlığın vazgeçilmezleri arasındadır. Yalnız kim olursa olsun, ne yaparsa yapsın bir gerçek var ki işleyen organlarımız gelişirken işlemeyen organlarımız günden güne zayıflayıp işlevlerini kaybetmektedir. Bunun için her organımızı eşit oranda kullanalım hatta uzmanlara göre ara sıra sol elimizle yazı yazalım. Böylece beynimiz durağanlıktan çıkıp kendi kendine işlemeye çalışıyormuş. Ben denemedim ama bana ussal geldi. Şuna inanmaktayım; çalışmayan, hareket etmeyen bünyeler çabuk yaşlanır, kilo alır çabucak aramızdan ayrılırlar. Bunun için çalışmaktan, hareketten, egzersizden hiç vazgeçmeyelim. Bütün organlarımızı çalıştıralım.

Gerek ilk öykü kitabı Manş Ötesi'ndeki "Ses Karışması" başlıklı hikâyenin kahramanı Leonard Verity adlı besteci gerekse bir sonraki öykü derlemesi olan Limon Masası'nda yer alan "Sessizlik" başlıklı hikâyenin kahramanı Finli müzisyen Jean Sibelius, Julian Barnes'ın müzik sanatına yapıtlarında "sanatçılık sorunsalı" açısından ağırlıklı bir yer verdiğinin işareti olarak değerlendirilebilir. Sanatçının, sanatını yaşamda hangi bedelleri ödeyerek ortaya koyduğu, başka türlü bir yaşam yolu seçerek de aynı yapıtların verilip verilemeyeceği, geleceğin yargısının sanatçı için gerçek anlamda bir şey ifade edip etmediği bütün bu çalışmaların ana izleğini oluşturur. Julian Barnes bu kez karşımıza, ünlü Rus besteci Dimitri Şostakoviç'in fırtınalı hayatı ve sanatı üzerine olan bir anlatıyla çıkıyor: Zamanın Gürültüsü başlıklı romanında, yenilikçi yapıtları Sovyet Rusya dönemi rejiminin baskıcı cenderesinde şiddetli saldırılara uğramış, sanat anlayışını ideolojik bağnazlığa karşı içten içe savunmuş, ne var ki Beşinci Senfoni'sinin uyandırdığı yankılarda görüleceği üzere, rejimle zaman zaman görünüşte "uzlaşmalara" girmek zorunda kalmış Şostakoviç'in yoğun bir iç sorgulamayla geçen hayatını ve sanatını ele alıyor. Barnes, metni "üçlü" bir bölümleme üzerine inşa ederken ("Sahanlıkta", "Uçakta" ve "Arabada") anlatının üç ana figürünü de gene bir "üçlü" yapı kurarak oluşturmuş ("Dinleyen", "Anımsayan" ve "İçen"). Leitmotif olarak kullanılan Rus atasözleriyle, bestecinin "artık yıl" takıntısıyla, hem fars hem de trajedi olabilen yazgı anlayışıyla, annesi ve hayatına giren kadınlarla, çeşit çeşit matrak müzisyen anekdotuyla, onu sürekli halk sanatının "doğru" yoluna çağırmış olan "Büyük Önder" Stalin imgesi ve daha nice çarpıcı öğeyle örülü olan metin, okura eşsiz bir okuma tadı sunuyor. Dimitri Şostakoviç'in saptamasını öyleyse kendimize bir kez daha soralım: Gerçekten de, "Zamanın gürültüsü üzerinde duyulan Tarih'in fısıltısı mıdır Sanat?" Eğer böyleyse, "Zamanın gürültüsüne karşı ne çıkarılabilir?" (Tanıtım Bülteninden)