En Son Eklenenler

Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi (AOF) Yaşlılıkta Nörolojik Temelli Durumların Bakım Ve Rehabilitasyonu Dersi Ara Sınav Deneme Sınavlarıdır.

Türkiye’de yaşayan insanlar olarak çok uzun süredir kimlik meseleleriyle, deyim yerindeyse, “başımız belada”: “Modern Batı” ile ilişki içinde kendimizi kim veya ne olarak öne sürmek istediğimiz sorusu düşünce ve siyasetin önemli konularından biri olageldi. Öte yandan kimlik meselesi, dünyada ve Türkiye’de başka içeriklerle de siyasal ve toplumsal mücadelelerin başlıca konuları arasında yer alıyor: çok çeşitli kesimlerin resmi ve gayriresmi tanınma talepleri, retler, siyaset ve hukuk alanlarındaki tartışma ve çatışmalar… “Kimlik siyaseti” denen bu sıcak gündemin karşısında (veya yanı başında) şimdilerde geri plana itilmiş gibi görünen köklü bir mesele olarak “sosyal adalet” gündemi de var. Bu iki siyaset tarzının birbirini dışlayıp dışlamadığını da tartışan Kimlik, Tanınma Mücadelesi ve Şarkiyatçılık, kimlik kavram ve siyasetinin mahiyeti ve sınırları üzerine etraflı bir düşünme çabası. Kolay çözümlere teslim olmamak için felsefeye ve kurama, soyutluğa düşmemek için de toplumsal hareketlere ve tarihe bakıyor. Kılavuz kabul ettiği Edward Said’in düşüncesini açımladığı kadar dünyayı anlamak için de kullanıyor. Başta sosyal ve beşeri bilimlerde çalışanlar olmak üzere okurlarımızın ilgiyle okuyacağına inanıyoruz. (Tanıtım Bülteninden)

Her şey, intihar etmek isteyen adamın bir yanlış numaraya cevap vermesiyle başladı. Sonra olaya diğerleri karıştı: Zengin ve yaşlı karısını öldürmeye kararlı, vasıfsız bir genç adam...Zengin ve yaşlı olsa da hiç aptal olmayan kıskanç karısı... Erkeğini yaşlı karısından koparıp almak için dünyayı yakmaya hazır, gözü kara bir metres...Psikopat katillerden oluşan dört kişilik bir çete... Bütün bu kadroya, nostalji hastalığından ölmek üzere olan bir baba, nostomanik babası için elli yıllık bir film afişini arayan genç kız ile bitlenmiş ve alkolik bir anarşist de katılınca, ortaya sürprizlerin birbirini kovaladığı olağanüstü bir kurgu çıkıyor.

“Sen Elif isen ben Vav’ım Bırak gözyaşını silen ben olayım.” Sessizlik taşıyamadı bu sesi ötelere. Maşuğa ulaşamayan serzeniş yüzünde, bir serkeşlik oluşturdu. Acı ile kapandı vakarlı göz kapakları. Bir umut kaldı geriye sadece! O da; belki rüzgârlar kokusunu taşırdı yüreğine! Bekledi… Bekledi… Zaman bir an dursa belki beklemeklik bitecekti. Adım adım başkalıkla bir yürüyüş başladı. Bir adım sukut. Bir adım ehadiyet. Durdu ve sordu: Nedir ehadiyet? ‘Vav’ denildi. Bir adım daha o zaman; kulluk ve hiçlik. Çile ile hedef. Sabır ile edep. Çileyle yoğrulan aciz kulun edeple donanmış nedametiyle… Önce niyet ve sonra alın secdede nihayetinde… Yürüdü hu ile vesilesizliğe… Bir adım Hakkaniyet, bir adım Ulûhiyet, bir adım Tevhid, bir adım Nimet, bir adım Yarenlik, bir adım Vahdet, bir adım Zerafet, bir adım Ülfet. Ve Elif için başlayan yolculuk; ‘Vav tefekkürü’ ile son buldu. Lodos’ta süzülen bembeyaz nurani bir dost oldu. Kuş değil de narin bir kelebekti adeta… Herkes bu rüyaya kaptırmıştı kendini. İzleyenler gördüklerine inanamıyordu. Dili tutulmuştu herkesin… Başarmıştı Hezarfen Ahmet Çelebi… Bir sevda uğruna binlercesinin hülyasını gerçek kılmak bir tek kula nasip olmuştu.