Eserlere Göre Listeleme

Bir zamanlar çeşitli kumpanyalarla Hindistan'ın egzotik ve verimli topraklarına yerleşen İngilizlerin Hintliler için kullandıkları "farkında olmadan zengin hazinelerinin üzerinde uyuyorlar" ifadesi, şimdilerde Hindistan'ın üzerine muson yağmurları gibi ağır ağır düşüyor. Büyük bir talihsizliktir ki, yalnızca kutsal ineklerinden ve muson fırtınalarından tanıdığımız Bharata Varsha (Hindistan) topraklarında 4000 yıldan beri durmadan işlenen zengin literatürün çok az farkındayız. Hindistan yalnızca havada uçan sihirli halıların ülkesi de değildir. Vedalar, Brahmanlar, Upanişadlar ve diğerleri Hint literatürünün zengin dini edebiyatını oluşturuyor. Özellikle M.Ö. 1400'den itibaren tarih sahnesine çıkan Vedalar zengin bir tefekkür dünyası sunuyor. Elinizdeki kitap, bu geniş literatürün hem tarihi hem de felsefi boyutunun incelenmesi amacını taşımaktadır. Böylece, bugün Hindistan'ın üzerine dayandığı iskeletin fikri boyutunun analizine çalışılmaktadır. Vedalar, eksiksiz olarak elde bulunan, yeryüzündeki en eski kutsal metinlerdir. Ve bütün metinler gibi o da "Zamanın üzerinde Küheylan gibi boyuna uçuyor da uçuyor - Atharva Veda".

Her ulusun, kendine özgü bir masal edebiyatı var. Bu masal birikimleri, diğer ulusların etkileşimleri ile bir parça değişim ve renklilik gösterebiliyor. Hint masal edebiyatı, bu değiştirme ve renk katmada en önemli unsurların başında geliyor. Pançatantra, Kathasaritsagara, Vetalapançavimşati ve benzeri masal serilerinden türeyen pek çok Hint masalı, Avrupa ve Türk masal edebiyatına çeşitli yollardan türlü türlü biçimlerde girmiştir.

Bu sabah hava ne kadar güzeldi. Pırıl pırıl bir güneş vardı. Gökyüzü masmaviydi. Renk renk çiçekler açmıştı. Her yan mis gibi kokuyordu. Küçük kelebek bu güzel sabahta çok neşeliydi. Alçala yüksele uçuyor, çiçekten çiçeğe konuyordu. Geze dolaşa ilerlerken önüne büyük bir kapı geldi. Bu kapının üzerinden uçup bahçeye girdi. Bahçe gerçekten çok güzeldi. Yemyeşildi. Her yan güller, hanımelleri, leylaklar ve öteki çiçeklerle doluydu. Yüzlerce arı, bahçedeki çiçeklerden nektar ve çiçek tozu topluyordu. Vızıltıları ortalığı sarmıştı. Küçük kelebek, bahçedeki iğdenin bir dalına kondu. İğde çiçek açmıştı. O kadar güzel kokuyordu ki, bundan başı döner gibi oldu. Oradan kalktı. Başka çiçeklere de kondu. Nektar emerek karnını doyurdu. Böyle keyifle dolaşırken bir kelebeğin karşısından geldiğini gördü. Ona: -Günaydın, dedi, ne güzel bir gün değil mi? Karşısındaki kelebek ona bir şey söyleyecek halde değildi. Çok korkmuştu. Bir şeyden kaçıyordu. Soluk soluğaydı. Yanıt vermek yerine onu uyardı: -Kaç, çabuk kaç! Geliyor… Küçük kelebek onun bu telaşlı halini gülümseyerek izliyordu…

Sadece ahmakların mutlu olduğunu söyleseler de, itiraf ediyorum ki kendimi mutlu hissediyordum. Günlerimi ve gecelerimi Hınzır Kız'la paylaşmak hayatımı dolduruyordu. Geçmişteki buz gibi soğuk tavırlarına kıyasla, bana karşı sevecen davranmasına rağmen, günün birinde, hiç beklenmedik bir biçimde maceralarına geri döneceği ve hoşça kal bile demeden çekip gideceği korkusuyla, beni daima huzursuz bir şekilde yaşatmayı gerçekten başarmıştı. Sebatlı çevirmen Ricardo'nun tek kabahati gönlünü fettan mı fettan, bin bir surat Hınzır Kız'a kaptırması. İki sevgilinin imkânsız aşkının arka planındaysa 20. yüzyılın ikinci yarısında hem Peru'yu hem de dünyanın geri kalanını şekillendiren tarihî ve toplumsal dönüm noktaları. Mario Vargas Llosa'nın, "Aşka dair ilk romanım," dediği Hınzır Kız 1950'lerin Lima'sında alevlenip Paris, Londra, Tokyo ve Madrid'e uzanan, sönmez bir sevdanın öyküsü. (Tanıtım Bülteninden)