En Son Eklenenler

"Pek anlamadım. Hele konuşmanın böylesine büyük bir sorun yumağı olabileceğini hiç anlayamıyorum. Ayrıca gereksiz de buluyorum. Abartılı da-" "Evet, ilk bakışta, konuşmak gibi basit bir eylemin böylesine karmaşık bir şeymiş gibi ele alınması saçma. Ama ilk bakış yanıltıcı olabilir, değil mi? Sanırım sen konuşmayı tek yönlü bir aktarım olarak anlıyorsun da ondan. Hâlbuki konuşma, merkezdeki bir noktadan dışarıya akıtılan bir ifade değildir. Aksine en az iki merkez noktanın karşılıklı birbirine akmasıdır. Yani 'ego'ların kendi kabuklarını çatlatması, o zırhta yarıklar açmasıdır. Konuşmak, bu anlamda insanın kendini yenmesini de gerektirir. Tehlikeli bir girişimdir bu; yani konuşmak tehlikeli bir girişimdir. İnsanın kendi varlığını tehlikeye atmasıdır." "Allah Allah, şimdi de konuşmanın tehlikeli bir şey olduğunu söylüyorsun-" (Tanıtım Bülteninden)

Zaman, bize öğretildiği gibi ne saniyeler, ne dakikalar, ne saatler, ne günler, ne haftalar, ne aylar ne de yıllardı… Zaman, onun için içerisinde dolaşılan büyük bir acundu… O, acuna adalet için getirilen bir milletin geçmişi ve geleceğiydi… O, dün de vardı, bugün de var ve yarın da olacak… O’nun görevi; ne zaman nerede olması ya da olmaması gerekeni yerine getirmekti… Sevinse de, üzülse de… O’na bazı zamanlar Hızır, bazı zamanlar Azrail, bazen de Aksakallı dediler… O’nun ise her zaman bir adı vardı… O’nun adı… (Tanıtım Bülteninden)

Arka Kapak Yazısı (Tanıtım Bülteninden) Bu çağrı tarihin derinliklerinden geliyor ve tarihin içinde doğan bir neferi çağırıyor. Tarihin çağırdığı bu nefer; uzun savaşlardan, soğuktan, fırtınadan, yoksulluktan, kıtlıktan, sıtmadan çıktı. Bu nefer tam da tükendik dediğimiz ve büyük bir umutla yeni bir Kızılelma aradığımız yerden doğdu. O, vatanın hem sahibi, hem varisi, hem geçmişi, hem geleceğidir. Umutsuzluğa düşülen her yerde bir teselli gibi görünür. Vefalıdır, beklenildiği yere gider. Tarihi kuran da bu neferdir, tarihin çağırdığı da. Bazen o tarihi sürükledi, bazen de talihi onu. Sırası yine geldi, tarih yine onu çağırmaya başladı.

Eşek Dersem Çık, Keçi Dersem Kaç! “Eşek” ve “keçi” kitabın adından anlaşılacağı gibi ele alınan hayvanlardan ikisi. Ayrıca “deve”, “at”, “inek”, “koyun” ve “domuz” konusu da var. Hayatımızın bir parçası olan hayvanları birer canlı olarak sevmek ve onlara yakın olmak kadar kültürümüze, edebiyatımıza yansımalarıyla bilmek ve günlük hayatımızda bunlara yer vermek de önemlidir. Eşekler bugün giderek azalmış hatta neredeyse unutulmuş. Öyle ki peşinde sıpasıyla görmeye alışık olduğumuz anne eşeklerle, kaba kaba anıran baba eşeklere hasret kaldık… Birinden söz ederken ya da birine hitap ederken kızıyor muyuz, seviyor muyuz ancak muhatabımızın ve bilenlerin anlayabileceği çift şe’li “eşek” bile dilimize konuk olmaz oldu. Hakaret olarak algılanma korkusu da var elbette… Bir gün eşek görmek için hayvanat bahçesine gitmek zorunda kalacağımızı düşünürken içim burkuluyor. Bu durum develer ve atlar için de pek farklı değil. Hatta artık, özellikle şehir hayatında yabancısı olduğumuz koyun, keçi, inek gibi hayvanlar da günlük hayatımızın birer parçası olmaktan hayli uzaklar. Domuzunsa şansı neredeyse hiç yok… Kedi ve köpek dışında günlük hayatımızı süsleyen hayvan kalmadı desek yeridir. Zihnimizi açan, benliğimizi arıtıp besleyen kitaplara ve bize kim ve ne olduğumuzu anımsatıp öğreten hayvanlara evet! M. Sabri Koz